Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Το Δώρο...
783 αναγνώστες
Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018
10:22

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ 5η ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ. Το θυμάμαι όμως σαν
να ’ναι τώρα. Στο βιβλίο της Φυσικής. Οι περισσότεροι άνθρωποι λέει, βλέπουν. Ελάχιστοι όμως παρατηρούν. Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Στην πορεία κατάλαβα. Έμαθα κι εγώ να παρατηρώ. Έμαθα
να φωτογραφίζω με τα μάτια. Κυρίως όμως με την ψυχή. Αυτά
που συνήθως αποκαλούμε μικρά: το ηλιοβασίλεμα, το λουλούδι, το χαμόγελο, το νεύμα. Έμαθα να βλέπω την ομορφιά παντού. Ακόμα και μες στην ασχήμια.
Έμαθα να τη μοιράζομαι. Μαζί και τη ζωή. Να την ενώνω με τις ζωές των άλλων. Και να γινόμαστε ένα. Σαν τις φλόγες των κεριών τη Μεγάλη Βδομάδα. Και τότε κατάλαβα ότι αυτός είναι ο δικός μου σκοπός.

Μετά έμαθα να τολμώ. Ν’ αναμετριέμαι με τον εαυτό μου.
Με τους φόβους μου. Με τα πιστεύω μου. Με το βόλεμά μου.
Έμαθα να δραπετεύω απ’ το κελί μου. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα.
Κάθε στιγμή. Να ελευθερώνομαι απ’ τα δικά μου δεσμά.
Μετά έμαθα να επιλέγω. Έμαθα ότι εγώ επιλέγω. Έμαθα να ’χω το κεφάλι ψηλά. Να φοράω το χαμόγελό μου. Να λέω την αλήθεια μου. Να μοιράζομαι τον καλό το λόγο. Να βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό. Να δουλεύω σκληρά για τ’ όνειρό μου. Έμαθα ότι η ζωή δε θα μου χαριστεί. Έμαθα ότι εγώ θα την κερδίσω. Μέρα με τη μέρα. Λεπτό με το λεπτό.

Ένας αγαπημένος θείος μου έλεγε ότι το φαΐ διαρκεί όσο το ’χεις μες στο στόμα. Γι’ αυτό να το μασάς καλά. Άμα το καταπιείς, πάει, χάθηκε. Έτσι κι η ζωή. Έμαθα να τη μασάω καλά. Και να την απολαμβάνω. Σαν το φαΐ της μάνας μου. Που μοσχοβολούσε όλο το σπίτι. Έμαθα να μην την τρώω στο πόδι. Έμαθα να είμαι εκεί.

Μια μέρα, λέει, ένας αγρότης έσκαβε. Κάποια στιγμή χτύπησε η αξίνα πάνω σε κάτι σκληρό κι έσπασε. Ο αγρότης θύμωσε. Μετά όμως έσκαψε να το βρει. Ήταν ένα κουτί. Το άνοιξε. Μέσα είχε ένα θησαυρό. Έμαθα λοιπόν να το ανοίγω το κουτί.
Ακόμη κι αν δε μ’ αρέσει το περιτύλιγμα. Έμαθα ότι τα καλύτερα δώρα έρχονται σε άσχημα περιτυλίγματα. Έμαθα ότι η ζωή η ίδια είναι ένα Δώρο.

Τέλος, έμαθα να αποδέχομαι τα φάλτσα μου. Έμαθα να τα σέβομαι και να τ’ αγαπώ. Μαζί τους κι εμένα. Εκεί ήταν το δικό μου το κλειδί. Αντί να επιδιώκω λιγότερα λάθη, αφέθηκα να κάνω περισσότερα. Και τότε έκανα λιγότερα.

«Όλα είναι μες στη ζωή, ρε παιδιά. Ένα είναι όλα. Εμείς οι άνθρωποι μόνο, τα ξεχωρίζουμε σε “καλά” και “κακά”. Βροχή και λιακάδα είναι ένα. Ζωή και θάνατος ένα. Αγάπη και φόβος ένα. Θάλασσα και βουνό ένα. Μπουνάτσα και φουρτούνα ένα. Μετά τη λιακάδα έρχεται το μπουρίνι. Μετά το καλοκαίρι
ο χειμώνας. Μετά το καλό έρχεται το κακό. Παλιά μου άρεσαν τα μισά. Τώρα πια μου αρέσουν όλα».

Παλιά δε μιλούσα. Τα κρατούσα μέσα μου. Και δεν έκανα καλό σε κανέναν. Πρώτα σε μένα. Είναι πολύ πικρό να νιώθεις λίγος. Ότι δεν αξίζεις. Ότι δε σ’ ακούει κανείς. Ούτε καν εσύ.
Το ’χω νιώσει βαθιά στο πετσί μου. Αλλά ούτε για τον άλλο δεν είναι καλό. Δεν του δίνεις την ευκαιρία του ν’ αλλάξει. Μην ξεχνάς όμως να του μιλάς όμορφα. Και στον εαυτό σου όμορφα να μιλάς. Αυτά πάνε πακέτο, βλέπεις.
Θάρρος το λένε και θ’ αλλάξει τη ζωή σου. Ειδικά αν μεγάλωσες κι εσύ με τη ρετσινιά του καλού παιδιού. Ξεφορτώσου την.

ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ

Είναι φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Δυο μέτρα λεβέντης. Παλιά τρώγαμε έξω κάθε φορά που κατέβαινε Αθήνα. Οι δυο μας. Τα τσούζαμε και λίγο. Μετά από το κρασί έβγαιναν πάντα οι αλήθειες.
Είχε έναν αφοπλιστικό τρόπο να σε καθηλώνει όταν έλεγε κάτι. Και το ’λεγε πάντα καλά ο μπαγάσας.
Εκείνη τη βραδιά η κουβέντα ήρθε στις γυναίκες. «Στεφανάκι», μου λέει, «άκου τι έλεγε ο μπαμπάς μου για τις γυναίκες», κι έλαμψε ένα πονηρό γελάκι στην άκρη των χειλιών του.
«Ο χειρότερος άντρας είναι η καλύτερη γυναίκα...»
Σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια. Όχι μόνο για την υπερβολή, αλλά και για τον τρόπο που το είπε.
Κι εκεί που γελάγαμε, ο φίλος μου άρχισε να κλαίει. Ήρεμα στην αρχή, πιο έντονα μετά, με λυγμούς στο τέλος. Δεν είχα ιδέα γιατί έκλαιγε. Ούτε ήξερα πώς να αντιδράσω. Σεβάστηκα το φίλο μου και τη στιγμή και τον άφησα να ξεσπάσει.
«Τι έγινε, ρε Μπάμπη;» τον ρώτησα στο τέλος.

«Ο πατέρας μου, ρε. Δεν τον έχω πια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά πριν χρόνια. Κι εγώ ο μαλάκας δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπάω. Μόνο όταν έφυγε κατάλαβα το μεγαλείο του».
Είχα μείνει να κοιτάω το φίλο μου και να πονάω κι εγώ μαζί του. Τα ’χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή. Και τους γονείς μας μαζί. Και δεν είναι. Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα "χρωστούμενα". Κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ. Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα. Να τους παίρνεις αγκαλιά. Μην τη φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς. Έχουν κάνει τόσα για σένα. Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω. Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν. Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν. Να τους τα συγχωρείς.

Τα έκαναν κι οι γονείς τους. Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.
Και θα έρθει μια μέρα και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν
κι αυτά στη δική τους αγκαλιά. Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.
Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου.
Γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.

Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο.
Να το ανοίγεις. Μην το πετάς.
Η Ζωή η ίδια είναι είναι Δώρο.
Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς...

Από τον Στέφανο Ξενάκη...Συγγραφέα, αφοσιωμένο στην αυτογνωσία, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη.

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις