Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Μέσα...
2295 αναγνώστες
Σάββατο, 14 Μαΐου 2011
23:01

 

 

"Μέσα"

Η νέα, εξάωρη αυτή τη φορά, δημιουργία του Δημήτρη Παπαϊωάννου στο Παλλάς...

   

Πρόκειται για ένα έργο που θα γεννηθεί από τη συνάντηση δύο συνθηκών: μιας παράστασης που συμβαίνει αδιάλειπτα και μιας κατάστασης θεατών που έρχονται, φεύγουν και αλλάζουν θέση μέσα στο θέατρο όποτε επιθυμούν.

Επί σκηνής το έργο ανακυκλώνεται μέσα στον εαυτό του και ενώ χρησιμοποιεί τα ίδια ακριβώς υλικά, τα συνθέτει με τρόπους που δεν επαναλαμβάνονται ποτέ.

Ένα υπνοδωμάτιο στο κέντρο του Παλλάς, μετατρέπει τον ιδιωτικό χώρο σε δημόσιο.

Ένα θέατρο στο κέντρο της πόλης, ανοίγει τις πόρτες του στο κοινό και προτείνει στον θεατή να δει την σχέση του με το θέαμα σαν ενατένιση τοπίου.

Ένα τοπίο απλών, καθημερινών, ιδιωτικών κινήσεων σ' αυτό το εκτεθειμένο σε κοινή θέα δωμάτιο. Οι κινήσεις ξεδιπλώνονται, επαναλαμβάνονται, αραιώνουν και συσσωρεύονται σε μια φαντασία αμέτρητων δυνατοτήτων.

Μια ανοιχτή σύνθεση που βρίσκεται εκεί και προτείνει στον θεατή να φτιάξει την δική του σύνθεση παίρνοντας όποτε θέλει, όσο θέλει.

Το "Μέσα" αντιμετωπίζει το θέατρο σαν εκθεσιακό χώρο, το έργο σαν έκθεμα, και προτείνει στο θεατή τον ρόλο του επισκέπτη.

Στη σκηνή 30 ερμηνευτές επί έξι ώρες ζωντανεύουν τις συνθέσεις του ΜΕΣΑ, ενώ υπάρχει ανοιχτή μια θέση στο έργο καθημερινά για όποιον από τους θεατές γοητευτεί από την κατάσταση και θέλει να επιστρέψει παίρνοντας μέρος.

 

Οι πόρτες του Παλλάς ανοίγουν στις 17:30 και κλείνουν στις 23:30, από Τετάρτη έως Κυριακή.

Τελευταια ημέρα παράστασης: Κυριακή 15 Μάη

Το ΜΕΣΑ λειτουργεί με τριών ειδών εισιτήρια:
 

Το ΗΜΕΡΑΣ (32 ευρώ) με το οποίο κανείς μπορεί να μπει, να βγει και να επιστρέψει όσες φορές θέλει μέσα σε μια μέρα.

Το ΗΜΕΡΑΣ / ΜΙΣΗ ΤΙΜΗ (15 ευρώ), το οποίο λειτουργεί με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, μόνο που η είσοδος στο θέατρο πρέπει να γίνει νωρίς, από τις 17:30 έως τις 19:00 και αργά από τις 22:30 και μετά.
Και το ΠΟΛΛΑΠΛΟ (45 ευρώ) με το οποίο μπορεί κανείς να μοιράσει έξι ώρες παρακολούθησης σε οποιαδήποτε μέρα και ώρα θέλει.

Η  σύλληψη και σκηνοθεσία είναι του Δημήτρη Παπαϊωάννου και ο Κ.Βήτα συνθέτει τα μουσικά τόπια.

 

Ο Δημήτρης Παπαϊωάννου μας παρουσιάζει μια «φέτα ζωής» με φόντο την Αθήνα, συνθέτοντας έναν ιδιότυπο ύμνο στις πολύτιμες μοναχικές στιγμές που μας συνοδεύουν μέχρι το θάνατο. 

Μια θέση στην παράσταση είναι ανοιχτή κάθε μέρα για ένα θεατή.

"Αν το ΜΕΣΑ σε γοήτευσε και φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο Δωμάτιο, μίλησε σε έναν ταξιθέτη για να δηλώσεις συμμετοχή. Από κοινού θα αποφασίσουμε ποια μέρα θ’ ανέβεις στη σκηνή μαζί μας. Την ημέρα αυτή θα κάνουμε μαζί μια πρόβα, μίας ώρας περίπου, για να μάθεις τη σειρά των κινήσεων που κάνουν όλοι οι ερμηνευτές. Μετά θα είσαι έτοιμος να μπεις κι εσύ Μέσα. Θα σου δώσουμε μία πρόσκληση για ένα άτομο για να καλέσεις ένα φίλο σου να σε δει και φεύγοντας θα πάρεις ένα δεκαπεντάλεπτο DVD με τη συμμετοχή σου για ενθύμιο". 

 

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το «Μέσα» δεν εντάσσεται στις προηγούμενες παραστάσεις του Παπαϊωάννου, εφόσον το εικαστικό μέρος και οι επαναλαμβανόμενες κινήσεις των ερμηνευτών παραπέμπουν σε μια περφόρμανς που θα μπορούσε κάλλιστα να φιλοξενηθεί σε ένα μουσείο μοντέρνας τέχνης.

Το «Μέσα» είναι ένας ζωντανός, υπνωτιστικός πίνακας, ένα εικαστικό «μάντρα», μια πρόσκληση να ανακαλύψουμε την αντανάκλασή μας αλλά και να χαρίσουμε στον εαυτό μας λίγες στιγμές περισυλλογής και πνευματικότητας. Ο Παπαϊωάννου χρησιμοποίησε ως πρώτη ύλη για το αλληγορικό του θέαμα, τον «νεκρό» υποτίθεται χρόνο της καθημερινότητάς μας, σχολιάζοντας παράλληλα τις πολλαπλές όψεις του γκρίζου αθηναϊκού τοπίου.

Το εξαιρετικό σκηνικό που σχεδίασαν ο Δημήτρης Θεοδωρόπουλος και η Σοφία Ντώνα είναι ένα λιτό διαμέρισμα, με ένα κρεβάτι, μια εντυπωσιακή μπαλκονόπορτα και την τυπική βεράντα των παλιών πολυκατοικιών. Η θέα από το παράθυρο αλλάζει σε τακτά χρονικά διαστήματα αποκαλύπτοντας χαρακτηριστικές όψεις της πόλης: οι λεωφόροι, οι προσόψεις των παλιών κτιρίων, οι ακάλυπτοι υποβάλλουν διαφορετικά αισθήματα στον θεατή καθώς μεταλλάσσονται υπό το σκληρό φως του αττικού ουρανού ή το γλυκό σούρουπο, (απέδωσε τα μέγιστα ο σχεδιασμός των φωτισμών από τον Αλέκο Γιάνναρο). Τα πρόσωπα στο διαμέρισμα είναι περίκλειστα στη μοναξιά τους. Μπαίνουν, κοντοστέκονται, ανοίγουν το φως ή το θερμοσίφωνα, κάνουν ντους, τρώνε αφηρημένα στη μικρή κουζίνα, πίνουν νερό και αφήνουν το ποτήρι να πέσει από τη σκηνή.

Κυρίως όμως συναντούν τον εαυτό τους ρεμβάζοντας από το παράθυρο ή το μπαλκόνι και καθώς ανοίγουν το παράθυρο, αφήνονται στους θορύβους της πόλης που θρυμματίζουν την εκκωφαντική σιωπή του διαμερίσματος. Αποβάλλουν με χορευτικές κινήσεις τα κοστούμια της «καθημερινότητας» του Θάνου Παπαστεργίου και μετά «χάνονται» μέσα στο κρεβάτι, περνώντας στην ανυπαρξία (το θάνατο).

Οι παραλλαγές αυτών των απλών κινήσεων και ο διαφορετικός αριθμός των εισερχόμενων ερμηνευτών στο διαμέρισμα, αποτελούν το κρυπτογραφημένο μήνυμα του Παπαϊωάννου προς τους θεατές. Ένα μήνυμα που χρωματίζεται από την ίδια τη διάθεσή τους, όταν μπαίνουν ή βγαίνουν από την αίθουσα του Παλλάς, (μπορούν να προσέλθουν όποτε θέλουν και να καθίσουν όσο θέλουν). Ο διακριτικός ήχος της κιθάρας του Κωνσταντίνου Βήτα και οι άψογα σκηνοθετημένοι θόρυβοι της πόλης (ηχητικός σχεδιασμός: Κ. Βήτα και Κωνσταντίνος Μιχόπουλος), στόχο έχουν περισσότερο να υπογραμμίσουν τη σιωπή του διαμερίσματος.

Αυτή η σιωπή άλλοτε τρομάζει και άλλοτε αποκτά μια απελευθερωτική διάσταση. Το άτομο κόντρα στην ανωνυμία της πόλης, οι εμμονές, οι δισταγμοί, οι εξαρτήσεις, η ποικιλία των επιλογών, η μονοτονία και η ανατροπή της ρουτίνας, το αναπόφευκτο τέλος και η κυκλική διάσταση του χρόνου-από τη ζωή ως το θάνατο, ξεδιπλώνονται μεταξύ άλλων επί σκηνής. Σε μια κατακερματισμένη πραγματικότητα γεμάτη περισπασμούς, ο Παπαϊωάννου μας υπενθυμίζει με το πραγματικά ατμοσφαιρικό του θέαμα πόσο ευεργετική μπορεί να αποβεί η συνάντηση με τον εαυτό μας.

Το «Μέσα» αναμφίβολα είναι ένα πολυεπίπεδο έργο. Η δυναμική των εικόνων του μπορεί παράλληλα να θεωρηθεί μια απάντηση σε αισθητικό επίπεδο, σε όλη αυτή τη χυδαιότητα της λεγόμενης «εποχής της εικόνας» και της κρυφής κάμερας.

Η ατομικότητα σκιαγραφείται μέσα από μια φιλοσοφική διάσταση. Ο βάρβαρα λεηλατημένος ιδιωτικός μας βίος, στο καθηλωτικό θέαμα του Παπαϊωάννου, αποκτά και πάλι την αγνότητα και τη σημασία του. 

Η μέρα της μαρμότας συναντάει την ποίηση του Καβάφη σ' αυτό το εικαστικό έκθεμα με τα τριάντα κορμιά να συναινούν, πότε μαζί, πότε κατά μόνας, στο παιχνίδι της απόλυτης ματαίωσης. Προδοσία, παγίδα, ονειροπόληση, αγωνία, απελπισία, τρυφερότητα, όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να ενσταλαχτούν μέσα στο ποτήρι που συγκεντρώνει την προσοχή των μοναχικών ανθρώπων, με τον Παπαϊωάννου χωρίς να κάνει – φαινομενικά – τίποτα σπουδαίο, να φτιάχνει όμορφες εικόνες – όπως εκείνη που δυο ετερόφυλα σώματα ξαπλώνουν το ένα επάνω στο άλλο. Από κει και πέρα οπωσδήποτε ενστάσεις θα υπάρχουν, κυρίως από όσους έχουν συνηθίσει κάτι πιο ολοκληρωμένο, με τους όρους μιας λογικής συνέπειας, ως θέαμα.

Εκείνο που προσωπικά σοκάρει μετά από έξι και βάλε ώρες, είναι η συνειδητοποίηση πως είσαι ένα από τα εκθέματα, όταν κατά την επιστροφή στο σπίτι, διαπιστώνεις πως εκτελείς με άψογο τρόπο ακριβώς τις κινήσεις των ερμηνευτών.

Ή μήπως τελικά δεν συνέβη παρά το αντίθετο;

Προτού περάσετε από το “Μέσα”, την ενδοσκόπηση δηλαδή που προσφέρεται με αφορμή μια παράσταση, δοκιμάστε να πετάξετε έξω προκαταλήψεις, προσδοκίες και απαιτήσεις που θα είχατε από ένα συμβατικό θεατρικό έργο.

Και κυρίως την οποιαδήποτε ανάγκη επεξήγησης. Το “Μέσα” είναι μια ευκαιρία, ένα προϊόν, ή μια απάτη, αναλόγως του πώς εσείς θα το εισπράξετε. Δεν είστε υποχρεωμένοι να μείνετε για έξι ώρες, παρά μονάχα εάν νιώσετε την ανάγκη. Η τέχνη δεν έχει να φοβηθεί τίποτα μέσα από τέτοιου είδους προσωπικές αναζητήσεις…και ο ίδιος ο δημιουργός εκτίθεται όπως κάθε ίντσα του γυμνιού κορμιού των ερμηνευτών του. Δεν έχει άλλωστε να φοβηθεί τίποτα.

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
18/10FunKahdafi...7 χρόνια μετά την πτώση του
7/10"Ωδή στη ζωή"...