Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Στα σκοτεινά δωμάτια του "Φόβου"...
3236 αναγνώστες
Τετάρτη, 16 Μαρτίου 2011
14:10

 

  Μια έκθεση που προσπαθεί να κατανοήσει τον ατομικό φόβο, να ερμηνεύσει τις σκέψεις και να επικοινωνήσει με τα προσωπικά συναισθήματα... 

 

 

Σε ένα καλοδιατηρημένο νεοκλασικό της οδού Ιθάκης στην Κυψέλη, ένα από τα κτίρια που στέκονται σαν μικρά, πολύτιμα μνημεία της παλαιάς, ένδοξης εποχής της Πατησίων, επικρατεί ο φόβος...Μεταφορικά τουλάχιστον.

Το Salon de Vortex -έτσι λέγεται το project space που στεγάζεται σ' αυτό το πανέμορφο σπίτι- είναι ένας χώρος που έχει σαν στόχο «την παρουσίαση και την ανάδειξη συλλογικοτήτων και συνεργασιών απ' το χώρο των εικαστικών, της ποίησης και του κοινωνικοπολιτικού στοχασμού, με επίκεντρο την αναπτυσσόμενη ανεξάρτητη σκηνή στην Ελλάδα του 21ου αιώνα».

Τον Φλεβάρη εγκαινίασε την έκθεση «Φόβος» της ομάδας "Lo and Behold". Πρόκειται για μια έκθεση που έχει επιστρατεύσει δέκα σύγχρονους καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσπαθώντας να κατανοήσει και να επικοινωνήσει μια πολύ σύνθετη έννοια, χωρίς να φλυαρεί ούτε στιγμή. Ο καλλιτέχνης Νίκος Παπαδημητρίου, ο οποίος έχει επιμεληθεί την έκθεση μαζί με την Ευαγγελία Λεδάκη, μιλά για τη θεματική του φόβου και την επικαιρότητα του συναισθήματος.

 

 

 

Το θέμα του φόβου

«Ζούμε σε μια εποχή πιο φοβική από άλλες, από πολλές απόψεις», δικαιολογώντας την έμφαση της έκθεσης στο συγκεκριμένο θέμα, τη συγκεκριμένη εποχή. «Μ' αυτήν την έκθεση, επιχειρούμε μια πρώτη επαφή. Ο φόβος έχει τόσο πολλές διαστάσεις, που αποφασίσαμε με την Ευαγγ. Λεδάκη να ξεκινήσουμε με βάση τον ατομικό φόβο και στη συνέχεια να ασχοληθούμε με τον συλλογικό. Ο συλλογικός φόβος θα έχει να κάνει με καθεστώτα, με διακρατικές σχέσεις εξουσίας, όλο αυτό το κομμάτι...».

Η αλήθεια είναι πως η θεματική του ατομικού φόβου φτάνει και περισσεύει για μια πρώτη παρουσίαση. Πρόκειται για ένα τόσο περίπλοκο και συγχρόνως, τόσο προσωπικό συναίσθημα, που οι εκφάνσεις του δεν είναι καν μετρήσιμες. «Το θέμα ιντριγκάρει πολύ τον κόσμο. Μας ακουμπάει όλους. Αλλους περισσότερο κι άλλους λιγότερο. Μας αγγίζει σε διαφορετική κλίμακα και σε διαφορετικές εκφάνσεις. Και σε διαφορετικές στιγμές της ζωής μας, ο φόβος αυτός αυξομειώνεται. Υπάρχει ο φόβος του θανάτου, ο φόβος για την επαγγελματική σταδιοδρομία, την καριέρα, την επιτυχία ή την αποτυχία, τα πάντα σχεδόν...».

 

 

 Θέμα χρόνου

Στον κεντρικό χώρο της έκθεσης, το βίντεο του Alexandre Arrechea «Atardecer», μεταδίδει μια αίσθηση καταδίωξης. Η κινούμενη εικόνα παραπέμπει σε κάτι τελείως στάσιμο. Απέναντι, όμως, η στασιμότητα διαταράσσεται στο τρίπτυχο του Σήφη Λυκάκη «Ο καλός, ο κακός και ο άσχημος», που εξερευνά έναν ασταθή εαυτό, τις παραμορφώσεις του και τα όριά του.

«Ο φόβος σήμερα έχει αναδειχθεί σε βασική έννοια κατανόησης των κοινωνιών», γράφει η Ευαγγελία Λεδάκη στον κατάλογο της έκθεσης. «Αναλύοντας τους μηχανισμούς και τις χρήσεις του φόβου, κατορθώνουμε να ερμηνεύσουμε πολλές ατομικές και συλλογικές λειτουργίες των ανθρώπων. Στα μέσα ενημέρωσης, στην τρέχουσα θεωρία και στον καθημερινό λόγο αναφερόμαστε συνεχώς σε φοβικές κοινωνίες και κουλτούρες. Πρόσφατα, η κρίση στην οποία έχει επέλθει το παγκόσμιο κοινωνικο-οικονομικό σύστημα έχει ευνοήσει την επιπλέον διασπορά του φόβου, ως γενική αίσθηση και αφήγηση».

Η αφήγηση θέλει τον χρόνο της και τα δευτερόλεπτα χτυπούν ασταμάτητα στον διάδρομο με τα ξυπνητήρια του Νίκου Αρβανίτη, που είναι ρυθμισμένα να χτυπούν λίγο μετά τις 9, αλλά που δανείζουν στον χώρο έναν εντονότερο τρόμο όταν απλά δουλεύουν όλα μαζί, σιωπηλά, αλλά τόσο εντατικά. Τα ξυπνητήρια οδηγούν στη φωτογραφία του Ciprian Myresan, το «Leap into the Void, after 3 seconds», που αναφέρεται στο έργο του Υβ Κλάιν και στην ψεύτικη καταγραφή της πτώσης του στο κενό.

 

 

Μοναχικός φόβος 

Τον φόβο σε σχέση με τη μοναξιά ή τη μοναχικότητα προσεγγίζουν αρκετά έργα, συμπεριλαμβανομένων του δικάναλου βίντεο του Clement Page και της βουκολικής καταγραφής νυχτερινών τοπίων της Amy Siegel. Η ζωγραφική όμως της Βανέσσας Αναστασοπούλου συνομιλεί με τη μοναξιά, μ' ένα φαινομενικά πολύ πιο απλό τρόπο...ώσπου τα πράγματα περιπλέκονται από ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που λείπουν. Στο ίδιο δωμάτιο και στο ίδιο πνεύμα, συγκατοικούν και τα ζωγραφικά έργα του Βαγγέλη Γκόκα και της Sarah Dwyer.

  Sound - Silent Air

 

Η σκέψη του φόβου 

Η έκθεση ολοκληρώνεται με την εγκατάσταση του Γιάννη Παπαδόπουλου. Εδώ, γίνεται προσωρινός ένοικος του μικρότερου δωματίου του Salon de Vortex και ξεκινώντας από τα ποιήματα του Μίλτου Σαχτούρη, που έζησε στην Κυψέλη, παίζει με το μέσα και το έξω και με τη σχέση του δωματίου με το υπόλοιπο σπίτι. Ανάμεσα στα αντικείμενα του Παπαδόπουλου, που μοιάζουν να έχουν τοποθετηθεί με εμμονή στη λεπτομέρεια, ο Νίκος Παπαδημητρίου απαντάει για τους δικούς του φόβους:

«Το πρώτο που φοβάμαι είναι ο θάνατος, όπως και πολλοί άνθρωποι. Φυσικά υπάρχουν κι άλλα πράγματα, μα είναι υποδεέστερα. Το ενδιαφέρον είναι πως όταν είσαι παιδί, φοβάσαι λιγότερο. Μεγαλώνοντας, πολλαπλασιάζονται οι σκέψεις τόσο, που γίνονται όλο και πιο έντονες και ως εκ τούτου, μπορούν να σου επιβληθούν και περισσότερο».

 

 

 Ομάδα "Lo and Behold"

Σε μια δύσκολη εποχή, που δεν ευνοεί τα νέα ξεκινήματα, ο Νίκος Παπαδημητρίου και η Ευαγγελία Λεδάκη δεν φοβήθηκαν, σχημάτισαν την ομάδα Lo and Behold. Η ομάδα, που βρίσκεται πίσω από την έκθεση «Φόβος» αλλά και την περσινή «Space is the Place», δραστηριοποιείται στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, με επίκεντρο τη σύγχρονη τέχνη.

Ο Νίκος Παπαδημητρίου μας εξηγεί πως «στόχος είναι να μπορούμε να είμαστε σε διάδραση και επικοινωνία με καλλιτέχνες που βρίσκονται εκτός Ελλάδος, να μπορούμε να κάνουμε ενδιαφέρουσες εκθέσεις, βασιζόμενοι πάντα στον διάλογο». Αυτή τη στιγμή, η Lo and Behold στηρίζεται στη συνδρομή των μελών. Κάθε χρόνο, παράγει ένα πολλαπλό έργο τέχνης υπογεγραμμένο και αριθμημένο από έναν από τους καλλιτέχνες με τους οποίους είναι σε επαφή, το οποίο διατίθεται στα μέλη ως συμβολική ανταπόδοση για την υποστήριξή τους.


Η έκθεση διαπραγματεύεται την όξυνση των ατομικών φόβων και την επικαιροποίησή τους μέσα στις σύγχρονες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες και εξετάζει την ιστορικότητα του φόβου. Επιχειρεί ταυτόχρονα να συστήσει ένα πλαίσιο αναστοχασμού για τους προσωπικούς φόβους, όπως διαγράφονται στις οπτικές τέχνες.


Οι πρακτικές αντίδρασης στο φόβο εξάλλου, δεν είναι πάντοτε ρητές και εκτείνονται από την εναντίωση, την επιβολή και την κατάληψη, μέχρι την άμυνα, τη συρρίκνωση και την εσωστρέφεια. Αντιστοίχως, όταν οι προσωπικοί φόβοι αποτελούν την πρώτη ύλη καλλιτεχνικής δημιουργίας, καταγράφονται ως εικόνες αρμονίας, κανονικότητας ή αμφιβολίας, ενώ σε άλλες περιπτώσεις αρθρώνονται ως μορφές σύγκρουσης, αγωνίας και βίας.


Η έκθεση διερευνά όψεις του φόβου όπως έχουν αποτυπωθεί στο έργο δέκα σύγχρονων καλλιτεχνών. Οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες, οι οποίοι προέρχονται από διαφορετικά γεωγραφικά περιβάλλοντα, αντλούν από πολλαπλές εμπειρίες και αναφορές του φόβου. Η Βανέσσα Αναστασοπούλου εικονογραφεί την εσωστρέφεια και τη στασιμότητα, η Sarah Dwyer αποκαλύπτει το φόβο του εγκλωβισμού και ο Βαγγέλης Γκόκας ζωγραφίζει την ήρεμη ασφυξία.

Ο Alexandre Arrechea αποδίδει την αίσθηση συνεχούς επιτήρησης και καταδίωξης, ο Νίκος Αρβανίτης σχολιάζει την κοινωνική πειθαρχία, ενώ ο Σήφης Λυκάκης εξερευνά τις παραμορφώσεις και τα όρια του εαυτού. Ο Clement Page ερευνά τη γλώσσα του ασυνείδητου φόβου, ο Ciprian Muresan δείχνει το φόβο της πτώσης στο κενό, ο Γιάννης Παπαδόπουλος επεξεργάζεται την ποιητικότητα και τον χώρο του φόβου και η Amie Siegel κινηματογραφεί την αστική χωροταξία της απομόνωσης.


Η ‘Lo and Behold’ είναι μια αστική, μη κερδοσκοπική εταιρεία, με έδρα την Αθήνα και δραστηριότητα στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, που έχει ως άξονα την πολιτιστική δράση με επίκεντρο τη σύγχρονη τέχνη.

 

Σκοπός της είναι να στρέψει την προσοχή στο έργο τέχνης και να το προβάλει ως αποτέλεσμα καλλιτεχνικής διερεύνησης και όχι ως εμπορικό προϊόν. Ως ομάδα και πλατφόρμα επικεντρώνεται στην έρευνα και τον πειραματισμό γύρω από νέες μεθόδους και στρατηγικές δημιουργίας και διαχείρισης του σύγχρονου έργου τέχνης, ενώ στοχεύει στο διάλογο και την άμεση εμπλοκή διαφορετικών κοινωνικών και καλλιτεχνικών δομών απ' όλη την Ευρώπη. Ο διάλογος αυτός είναι περισσότερο από ποτέ άλλοτε σημαντικός τώρα, λόγω της παρούσας οικονομικής και πολιτισμικής συνθήκης.

 

«Φόβος», έως 24 Μαρτίου. Salon de Vortex (Ιθάκης 24, Κυψέλη, τηλ. 210-82.59.994) www. salondevortex.com, www. loandbehold. gr


Ώρες λειτουργίας: ΤρίτηΠαρασκευή 18.0022.00

                                           & Σάββατο 13.0017.00
Είσοδος ελεύθερη
 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
12/12Οι Αθήνες ανά τον κόσμο και όχι μόνο...