Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Αφιέρωμα στον Jim Morrison και στους Doors...
3759 αναγνώστες
Τετάρτη, 9 Μαρτίου 2011
14:49

 

 

 

 

 Θέατρο Παλλάς

Πέμπτη 17, Παρασκευή 18, Σάββατο 19 Μαρτίου


Ένα οπτικοακουστικό θέαμα
από τους Peace Frog

Owen Goldman,  Tony Fernandez, Alex Rice, Sean Colligan

 

1971 - 2011
40 χρόνια χωρίς τον
Jim Morrison, (8/12/1943 - 03/07/1971)

Τι σημαίνει όταν μια μπάντα που παίζει μουσική των DOORS οργανώνοντας το επετειακό της αφιέρωμα, είναι και η μοναδική που το ίδιο το θρυλικό συγκρότημα τους παραχώρησε αυτό το δικαίωμα;

Τι σημαίνει η συμμετοχή σ’ αυτήν, του ντράμερ Owen Goldman, ο οποίος διαδέχθηκε στους ίδιους τους DOORS τον John Densmore; Τι σημαίνει η δημόσια παραδοχή του Ian Ashbury (που μετά την απώλεια του Jim Morrison ήταν ο μόνιμος τραγουδιστής των DOORS) ότι οι Peace Frog και ο Tony Fernandez είναι εξίσου σπουδαίοι; Τι σημαίνει όταν μαζί με τους κριτικούς και τον τύπο, ο ιστορικός ηγέτης των DOORS, o Ray Manzarek, εκθειάζει το συγκεκριμένο σόου της μπάντας, ενώ το άλλο ιστορικό μέλος των DOORS, ο κιθαρίστας Robbie Krieger ανεβαίνει στη σκηνή για να παίξει μαζί της;

Μα φυσικά το αυτονόητο: ότι οι Peace Frog είναι «η πιο καλή και η πιο δημοφιλής μπάντα σε αφιερώματα των DOORS», ένα χαρισματικό γκρουπ που αποδεικνύει τη μουσική του ικανότητα, βιώνοντας επί σκηνής κάθε κίνηση και κάθε νότα, μετατρέποντας για χάρη του κοινού, οποιοδήποτε χώρο σε μία αληθινή συναυλία των DOORS

Σαράντα χρόνια μετά τον ξαφνικό θάνατο του τραγουδιστή και αρχηγού των DOORS, Jim Morrison  και με αφορμή ακριβώς αυτήν την επέτειο παρουσιάζεται για πέντε ημέρες στην Ελλάδα, στις 15 και 16 Μαρτίου στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης και στις 17, 18 και 19 Μαρτίου στο θέατρο Παλλάς της Αθήνας, μία εκρηκτική συναυλία  αφιέρωμα. Ένα οπτικοακουστικό θέαμα, στηριγμένο πάνω στα τραγούδια των DOORS και σε προβολές βίντεο και φωτογραφιών απ’ τη συνολική πορεία του σχήματος, αλλά και τη ζωή του Morrison.

Μια ξεχωριστή μουσική παράσταση λοιπόν, για το θρυλικό συγκρότημα, που δημιουργήθηκε το 1965 στην παραλία Venice Beach του Los Angeles από τον Jim Morrison και τους Ray Manzarek, Robbie Krieger και John Densmore.

Το όνομά τους το εμπνεύστηκαν από το μυθιστόρημα Οι Πύλες της Ενόρασης, (The Doors of Perception) του Αλντους Χάξλεϊ, αφού ο Μόρισον, υπό την επήρεια μεσκαλίνης, πίστευε ότι διεύρυνε τον ορίζοντα των αισθήσεών του. Ο Χάξλεϊ είχε εμπνευστεί τον τίτλο από ένα απόφθεγμα του Μπλέικπου έλεγε:

If the doors of perception were cleansed,
every thing would appear to man as it is, infinite...

Όταν ο Μάνζαρεκ γνώρισε τον Μόρισον, εντυπωσιάστηκε τόσο από το ποιητικό του ταλέντο, που αμέσως του πρότεινε να ιδρύσουν ένα ροκ συγκρότημα. Ο Μάνζαρεκ, που ήδη είχε κάποια μικρή επαγγελματική εμπειρία ροκ, άρχισε να αναζητάει μουσικούς για να συμπληρώσει το συγκρότημα, ώσπου ανακάλυψε τους Ρόμπι Κρίγκερ, κιθάρα και Τζον Ντένσμορ, κρουστά. Το 1971 ο Μόρισον πέθανε ύστερα από χρήση ναρκωτικών.

Τους μυθικούς Doors, το κορυφαίο αυτό ροκ γκρουπ, που κατάφερε από τις πρώτες κιόλας εμφανίσεις του να μαγέψει τα μουσικόφιλα πλήθη, αποκτώντας τους πλέον φανατικούς οπαδούς, με θρησκευτικού τύπου σχεδόν προσήλωση και πίστη στο όνομά του και στο πρόσωπο του τραγουδιστή Jim Morrison.

To συγκρότημα που κατάφερε σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να αποκτήσει παγκόσμια καταξίωση, κατακτώντας την κορυφή του διεθνούς μουσικού στερεώματος. Ποτέ ίσως άλλοτε στην παγκόσμια ιστορία της ροκ μουσικής δεν καταγράφηκε παρόμοιο επίτευγμα. Σε τέσσερα μόλις χρόνια, από το 1967 που κυκλοφόρησε το πρώτο τους άλμπουμ, έως και τον πρόωρο θάνατο του Jim Morrison στο Παρίσι το 1971, η τότε φήμη αλλά και η σημερινή υστεροφημία του σχήματος είναι απίστευτη.

Ξεκινώντας με την τεράστια επιτυχία του πρώτου κιόλας δίσκου τους “The Doors” που έκανε το καλύτερο ντεμπούτο όλων των εποχών στη ρoκ δισκογραφία, συνεχίζοντας με το " Strange Days", το "Waiting for the Sun", το "The Soft Parade", το δυνατό, σκληρό και σκοτεινό “Morrison Hotel” το 1970 και ολοκληρώνοντας τη σύντομη αλλά λαμπρή καριέρα τους με το εξαιρετικής ευαισθησίας “L.A. Woman” το 1971. 

 

Μια παράσταση λοιπόν που αποδίδει φόρο τιμής στην Ιστορία και την υπέρβαση, ένα μοναδικό μελωδικό αφιέρωμα σ’ έναν μουσικό μύθο, φτιαγμένη με δεξιοτεχνία, ευαισθησία και γνώση από τους Peace Frog.

Μια φημισμένη μπάντα σημαντικών σολιστών, του Owen Goldman στα ντραμς (αντικαταστάτη του John Densmore στους ίδιους τους DOORS), του Alex Rice στα keyboards και του κιθαρίστα Sean Colligan, που μαζί με τον καταπληκτικό τραγουδιστή Tony Fernandez, αναπλάθουν τη μαγεία και την ένταση του θρυλικού συγκροτήματος με μαγευτικές και υπνωτικές ερμηνείες σαν αυτές που χάρισαν στον Jim Morrison τον τίτλο “Lizard King”. Μια ιστορική παράσταση-συναυλία που φέτος γιορτάζει τα 13 χρόνια της με μία διεθνή περιοδεία. Ένα αφιέρωμα σταθμός που ζωντανεύει πλέον τον μύθο και επί σκηνής, δομώντας ένα “must-see” μουσικό θέαμα για τους απανταχού οπαδούς του θρυλικού συγκροτήματος με τρομακτική επιτυχία.

Ίσως γιατί η παλαιότερη γενιά νοσταλγεί και θέλει να θυμηθεί, ίσως γιατί η νέα ποθεί να γνωρίσει και να μάθει. Iσως γιατί πάνω απ’ όλα ο Jim Morrison και οι Doors, ήταν πάντα συγκοινωνούντα δοχεία με τις έννοιες “επαφή”, “όσμωση” και “βίωμα”.

Ίσως γιατί οι αλησμόνητες επιτυχίες τους «Hello, I love you», «The End», «Light my Fire», «Riders on the Storm», «Break on through», εξακολουθούν να τραγουδιούνται από εκατομμύρια χείλη και τα κορυφαία τους άλμπουμ  «The Doors», «L.A. Woman» και «Morrison Hotel» συνεχίζουν να πουλούν χιλιάδες αντίτυπα. Ίσως γιατί ο τάφος του «Σκοτεινού Ιππότη της παγκόσμιας ροκ σκηνής» στη Μονμάρτη του Παρισιού, έχει αναδειχθεί σε τόπο λαϊκού προσκυνήματος και καλύπτεται καθημερινά με τα φρέσκα λουλούδια των μυριάδων πιστών θαυμαστών του.

Ίσως γιατί η μουσική παρακαταθήκη αλλά και η γενικότερη κληρονομιά του Jim Morrison, του Ray Manzarek, του Robbie Krieger και του John Densmore μας αφορά, μας προκαλεί, και μας συγκινεί ακόμα, ενώ ο θρύλος των DOORS παραμένει όσο ποτέ άλλοτε ζωντανός!

 

 

Ο Τζέιμς «Τζιμ» Ντάγκλας Μόρισον (James "Jim" Douglas Morrison), ήταν ένας Αμερικανός τραγουδιστής, τραγουδοποιός, συγγραφέας και ποιητής. Γεννήθηκε στη Μελβούρνη της Φλόριντα και ήταν ο τραγουδιστής και στιχουργός του δημοφιλούς αμερικάνικου ροκ συγκροτήματος "The Doors". Θεωρείται ένας από τους πιο χαρισματικούς ερμηνευτές στην ιστορία της ροκμουσικής. Έγραψε επίσης αρκετά βιβλία ποίησης, ένα μικρό ντοκιμαντέρ και δύο βίντεο κλιπ ("The Unknown Soldier" και "People are Strange"). Ο θάνατός του σε ηλικία 27 ετών στο Παρίσι της Γαλλίας κατέπληξε τους θαυμαστές του. Οι περιστάσεις κάτω από τις οποίες πέθανε και ο μυστικός ενταφιασμός του έγιναν αφορμή για...ατελείωτες φήμες και παίζουν σημαντικό ρόλο στο μυστήριο που εξακολουθεί να τον περιβάλλει.


Ο Τζιμ Μόρισον είχε σκωτσέζικη και ιρλανδική καταγωγή και ήταν γιος του ναυάρχου Τζωρτζ Στίβεν Μόρισον και της Κλάρα Κλαρκ Μόρισον, που γνωρίστηκαν το 1941 στη Χαβάη. Ο Τζιμ Μόρισον γεννήθηκε 11 μήνες μετά, στη Μελβούρνη της Φλόριντα.


Το 1971, ο Μόρισον μετακόμισε σε ένα διαμέρισμα στο Παρίσι μαζί με την Πάμελα Κούρσον. Του άρεσε η αρχιτεκτονική της πόλης και έκανε μεγάλους περιπάτους εκεί, όμως λέγεται ότι τον είχε πιάσει κατάθλιψη και ήθελε να επιστρέψει στην Αμερική.

Στο Παρίσι έκανε και την τελευταία του ηχογράφηση σε στούντιο με δυο Αμερικανούς μουσικούς του δρόμου. Ο Μάνζαρεκ απέρριψε αυτή την ηχογράφηση ως "ασυναρτησίες μεθυσμένων". Ένα τραγούδι από αυτήν, το "Orange County Suite" ακούγεται στο bootleg "Lost Paris Tapes".
Ο Μόρισον πέθανε στις 3 Ιουλίου του 1971 σε ηλικία 27 ετών. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι η Κούρσον τον βρήκε νεκρό στη μπανιέρα. Δεν έγινε αυτοψία, γιατί ο γιατρός που τον εξέτασε είπε ότι δεν βρήκε στοιχεία εγκληματικής ενέργειας. Η απουσία αυτοψίας έδωσε λαβή για πολλές εικασίες σχετικά με την αιτία θανάτου.                                                        

Ο Ντάνυ Σάγκερμαν διηγείται ότι όταν η Κούρσον επέστρεψε στις ΗΠΑ, του είπε ότι ο Μόρισον είχε πεθάνει από υπερβολική δόση ηρωίνης, την οποία είχε εισπνεύσει νομίζοντας πως είναι κοκαΐνη. Ο Σάγκερμαν σημειώνει ότι η Κούρσον έδινε διαφορετικές εκδοχές του θανάτου κατά καιρούς, τη μια λέγοντας ότι εκείνη τον είχε σκοτώσει και την άλλη ότι ο θάνατός του ήταν λάθος της. Η ιστορία με την αθέλητη λήψη ηρωίνης υποστηρίζεται από τη διήγηση του Αλέν Ρονέ, που έκανε παρέα με το ζευγάρι στο Παρίσι. Ο Ρονέ είχε γράψει ότι ο Μόρισον πέθανε από αιμορραγία αφού εισέπνευσε ηρωίνη της Κούρσον κι ότι εκείνη άθελά της αποκοιμήθηκε, αφήνοντάς τον να πεθάνει αντί να καλέσει για ιατρική βοήθεια.       

 A Walk to Jim Morrison's Grave

Στον τάφο του υπάρχει η Ελληνική επιγραφή...

                         ...Κατά τον δαίμονα εαυτού

 

Οι θεωρίες για το ποιος έχει γράψει την επιγραφή είναι πολλές:


Ο Jim Morrison πριν δημιουργηθεί το συγκρότημα είχε πει:

"Η ΘΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΦΟΝΟ, Η ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΜΙΑ ΘΡΗΣΚΕΙΑ…". Τελικά τα κατάφεραν και στα δύο: πρώτον οι DOORS έγιναν θρησκεία και δεύτερον ο φόνος έγινε με τον θάνατό του. Ένα θάνατο που ο Morrison δεν φοβήθηκε ποτέ. Τον μόνο φόβο που είχε ήταν ο ίδιος του ο εαυτός και η επιγραφή στον τάφο του γράφτηκε, λέγεται, κατά δική του παραγγελία μια και αγαπούσε όπως έλεγε την ελληνική φιλοσοφία. Γι’ αυτό και στο τραγούδι του "The end" περιγράφει με έναν δικό του μοναδικό τρόπο που μόνο αυτός κατείχε το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα. Η επιγραφή είναι "κανονική", δηλαδή όπως είναι γραμμένο το όνομα του, έτσι και από κάτω γράφει αυτό που προέγραψα...


Δεν είναι π.χ κάτι που έγραψε κάποιος τυχαία… Υπάρχουν πολλές τέτοιες τριγύρω στο χώρο αλλά με μαρκαδόρους κ.λ.π. Φαινόταν να είναι με τον ίδιο τύπο fonts όπως και το όνομά του. Οπότε μάλλον γράφτηκε μαζί με την κατασκευή του τάφου...άραγε ο ίδιος ο Jim το ζήτησε, ή κάποιος δικός του;
Από ότι ξέρω ο πατέρας του τον είχε στο μάτι, δεν τον ήθελε…Ο Jim σίγουρα είχε μυηθεί σε κάποια "περίεργα" πράγματα αλλά υπάρχουν τόσα πολλά "περίεργα"… Γιατί να μπει η ελληνική επιγραφή εκεί όμως…;;;


Η λέξη “Δαίμων” δεν έχει καμία σχέση όπως την ξέρουμε εμείς σήμερα (οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν Διάβολο). “Δαίμων” ήταν αρχικά η θεότητα που μοίραζε, κατένειμε την μοίρα (δαίομαι = μοιράζω) και μετά ονομαζόταν οποιαδήποτε θεότητα στην οποία αποδίδονταν τιμές. “Δαίμων εαυτού” ονομαζόταν η θεότητα-προστάτης που ζούσε μέσα σε κάθε άνθρωπο από τη γέννηση έως το θάνατό του και φρόντιζε για την προσωπική εξέλιξη κι ευημερία, κάτι σαν το αντίστοιχο σημερινό χριστιανικό “Φύλακας-άγγελος”, αποτελώντας κατά κάποιο τρόπο ένα “δίαυλο” μεταξύ του κόσμου των θνητών και του κόσμου των θεών.

Πράττω κατά τον δαίμονα εαυτού” ουσιαστικά σημαίνει “πράττω σύμφωνα με αυτό που η συνείδησή μου θεωρεί σωστό”, αδιαφορώντας ίσως για το τι θα πουν οι άλλοι και είναι μια στάση ζωής που υιοθέτησαν και επιδοκίμασαν οι Στωικοί φιλόσοφοι. Έτσι λοιπόν, η φράση “Κατά τον δαίμονα εαυτού” γράφτηκε από τους συγγενείς του Jim Morrison στον τάφο του, εννοώντας ότι ο τραγουδιστής των Doors έπραττε στη συντομη ζωή του πάντα σύμφωνα με ότι υπαγόρευε η συνείδησή του, ο “προσωπικός του θεός”, κι όχι σύμφωνα με τις επιταγές της κοινωνίας. 

 Doors - My eyes have seen you, (...Λ...)

 

Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/1Μακεδονία..και τα συναφή παράγωγα, ίσως και "συμβόλαια"...
11/1Σπουδαία αποφθέγματα του Οδυσσέα Ελύτη...
4/1Καλή χρονιά, με υγεία, τύχη και πολλά χαμόγελα ως το 2136 τουλάχιστον και βλέπουμε...