Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Χατσίκο
7438 αναγνώστες
Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010
14:53

 

  Souzana & Eleni Vougioukli - Solidão (Canção do Mar)

  

   Ίσως το διασημότερο "ακίτα" στην ιστορία της φυλής ήταν ο "Χατσίκο". Η ιστορία του δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα του Τόκιο το 1932 και άγγιξε τις καρδιές όλων. Δημιούργησε ενδιαφέρον για τη φυλή και συνέβαλε στο να γίνει το ακίτα συνώνυμο της πίστης και του ισχυρού δεσμού σκύλου - ανθρώπου.

 

 

   Ο Χατσίκο ήταν ένα λευκό Ακίτα. Γεννήθηκε το Νοέμβριο του 1923 στην πόλη  Odate της Ιαπωνίας. Τον Ιανουάριο του 1924, όταν ο Χατσίκο ήταν  δυο μηνών αγοράστηκε από τον Δρ. Εΐζαμπούρο Ουένο, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο. Ο Δρ. Ουένο κατοικούσε στα περίχωρα ης πόλης  και χρησιμοποιούσε καθημερινά το τρένο για να φτάσει στο Πανεπιστήμιο.

   Ο Χατσίκο μεγάλωσε σαν μέλος της οικογένειας και συντρόφευε τον καθηγητή όχι μόνο στους περιπάτους του αλλά και στη διαδρομή προς το σιδηροδρομικό σταθμό της πόλης κάθε πρωί όπου και περίμενε την επιστροφή του αφεντικού του το απόγευμα.

   Τον Μάιο του 1925, όταν ο Χατσίκο ήταν μόλις 18 μηνών, ο Δρ. Ουένο  πέθανε στο Πανεπιστήμιο από καρδιακό επεισόδιο.
   Μετά το θάνατο του καθηγητή, ο Χατσίκο υιοθετήθηκε από συγγενείς της οικογένειας.

  

 

   Ξαναγυρνούσε όμως κάθε πρωί στο σταθμό και περίμενε μέχρι το απόγευμα ψάχνοντας απεγνωσμένα για τον σύντροφό του. Αυτό συνεχιζόταν καθημερινά για πολλά χρόνια ώσπου ο Χατσίκο πέθανε το 1935 σε ηλικία 12 ετών και 5 μηνών.

   Τον Απρίλιο του 1934 και όταν ακόμα ο Χατσίκο ζούσε, στήθηκε στο σιδηροδρομικό σταθμό το μπρούτζινο άγαλμά του. Όταν το νέο του θανάτου του έγινε γνωστό, ο σταθμός κατακλύστηκε από κόσμο και το άγαλμά του σκεπάστηκε από λουλούδια.

   

 ...Η ταινία !

 

   O Ακίτα είναι σκύλος πολυσύνθετος, μοναδικός, γεμάτος αντιφάσεις.
«Θαρραλέος σαν Σαμουράι, τρυφερός σαν γατούλα».
«Ευγενικός όταν τον χαΐδεύεις, άγριος όταν τον προκαλείς».
«Τρυφερός στην καρδιά, αλύγιστος στη δύναμη».

   Έτσι περιγράφουν οι Ιάπωνες τον Ακίτα, την μεγαλύτερη από τις επτά  ιαπωνικές φυλές τύπου σπιτς (Aκίτα, Χοκάιντο, Κοσίνο, Κάι, Κισού, Σικοκού και Σίμπα).

   Ο Ακίτα κατάγεται από την πόλη Odate στην περιφέρεια Ακίτα της νήσου Χονσού. Η Odate ήταν από παλιά γνωστή σαν  «πόλη των σκύλων».

   Παραστάσεις σε πήλινα αγγεία που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές στην περιοχή δείχνουν σκύλους με όρθια αυτιά και κουλουριαστές ουρές παρόμοια με σημερινές ιαπωνικές φυλές. Τα σκυλιά αυτά έπαιρναν το όνομά τους είτε από την πόλη καταγωγής (Odate-inu, Akita-inu) είτε από την χρησιμότητά τους (Matagi-inu = σκύλος κυνηγιού, Kurigia-inu = σκύλος μάχης).

   Αρχικά χρησιμοποιήθηκε σαν σκύλος κυνηγιού (Matagi – inu) μεγάλου θηράματος (αρκούδα, αγριογούρουνο, ελάφι). Ένα ζευγάρι Ακίτα με απίστευτο θάρρος και μαχητικότητα καταδίωκε και ακινητοποιούσε το θήραμα μέχρι να φτάσει ο κυνηγός και να το σκοτώσει. Συγχρόνως ήταν φύλακας του σπιτιού, προστάτης της οικογένειας και πιστός σύντροφος.  

  

 

   Θεωρούνταν σύμβολο καλής υγείας και ευημερίας. Υπήρχε ένα έθιμο, όταν γεννιέται ένα παιδί, η οικογένεια να λαμβάνει μαζί με τις ευχές για υγεία, μακροζωία και ευτυχία, ένα αγαλματάκι που παρίστανε σκύλο ακίτα. Επίσης τέτοιο αγαλματάκι προσέφεραν σε αρρώστους για γρήγορη ανάρρωση.

   Αργότερα, γύρω στο 1800, αλλάζοντας οι οικονομικο-κοινωνικές συνθήκες και αφού οι κυνομαχίες έγιναν όχι μόνο δημοφιλείς, αλλά το πιο αγαπητό δημόσιο θέαμα, οι Ιάπωνες  άρχισαν να διασταυρώνουν σκύλους Matagi με Μάστιφ, Αγίου Βερνάρδου και άλλες μολοσσοειδείς φυλές.

   Αποτέλεσμα αυτών των διασταυρώσεων ήταν σκυλιά μεγαλύτερα σε μέγεθος και δύναμη αλλά διαφορετικού  τύπου (Kairyo-ken = Βελτιωμένος σκύλος, Shin-Akita = Νέο Ακίτα). Πολλά από αυτά είχαν πολλές ρυτίδες, ημιανορθωμένα αυτιά και χαλαρές ουρές. Ο κίνδυνος να χαθούν τα χαρακτηριστικά των ιαπωνικών σκύλων ήταν ορατός. Έτσι ξεκίνησε μια προσπάθεια για διάσωση και διατήρηση του πρωτόγονου ιαπωνικού σκύλου ιδρύοντας τους δυο σημαντικότερους οργανισμούς που ανέλαβαν αυτό το καθήκον, ο "ΑΚΙΗΟ" το 1927 στην Odate και "NIPPO" το 1928 στο Τόκυο. Για να βοηθήσει στη πραγμάτωση αυτού του σκοπού η ιαπωνική κυβέρνηση, το 1931 του δίνει επίσημα το όνομα "Ακίτα" και το ανακηρύσει  «εθνικό θησαυρό».

   Στις 4 Οκτωβρίου 1932 στην εφημερίδα "ASAHI" δημοσιεύεται η ιστορία του Χατσίκο, η οποία συγκίνησε και έκανε γνωστό το Ακίτα σε όλη τη χώρα. Αυτό βοήθησε την αναβίωση της φυλής, αφού όλο και περισσότεροι άνθρωποι ενδιαφέρθηκαν να αποκτήσουν ένα γνήσιο Ακίτα.

  

 

   Η προσπάθεια αναβίωσης της φυλής σταματάει με τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και η φυλή κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Κατά τη διάρκεια του πολέμου διατάχθηκε από την αστυνομία να κατασχεθούν (ως πηγή τροφής και γούνας) όλα τα σκυλιά εκτός τους "Γερμανικούς Ποιμενικούς" που χρησιμοποιούνταν για στρατιωτικούς σκοπούς. Γι αυτό το λόγο πολλοί κυνόφιλοι, προσπαθώντας να κρατήσουν στην κατοχή τους σκυλιά, διασταύρωναν τα Ακίτα τους με Γερμανικούς Ποιμενικούς. Έτσι με το τέλος του πολέμου δημιουργήθηκε μια δύσκολη κατάσταση. Υπήρχαν τρεις τύποι ακίτα: 1. Matagi-Ακίτα, 2. Ακίτα κυνομαχιών, 3. Ακίτα με χαρακτηριστικά Γερμανικών ποιμενικών.

   Τότε ήταν (1945-1955) που πολλά ακίτα, κυρίως από την γραμμή Kongo εισήχθησαν στην Αμερική από τους στρατιώτες που επέστρεφαν στην πατρίδα τους. (Το πρώτο Ακίτα έφτασε στην Αμερική με την Έλεν Κέλερ το 1937). Απόγονοι αυτών των σκύλων ζευγάρωναν και ξεκίνησε η εκτροφή των ακίτα στην Αμερική χωρίς να υπάρχει γνώση, γραπτές αναφορές ή οποιαδήποτε περιγραφή της μορφής του αυθεντικού πρωτόγονου ακίτα.

   Αντίθετα στην Ιαπωνία συνεχίστηκε η προσπάθεια για να επιστρέψουν στον αυθεντικό τύπο και να εκλείψουν τα μολοσσοειδή χαρακτηριστικά ή τα χαρακτηριστικά του γερμανικού ποιμενικού και βρήκε πολλούς και ένθερμους υποστηρικτές. 

   Φτάσαμε έτσι να υπάρχουν πολλές και έντονες διαφορές ανάμεσα στο ιαπωνικό και το αμερικάνικο ακίτα. Το 1996 στο Τόκιο, κατά τη διάρκεια του 1ου Παγκόσμιου Συνεδρίου για το ακίτα, αποφασίστηκε να θεωρούνται δυο διαφορετικές φυλές. Το 1998 στη Γερμανία, στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο, το αμερικάνικο ακίτα  πήρε το όνομα  «Μεγάλος Ιαπωνικός Σκύλος».

  

 

   Η φυσική ομορφιά του Ακίτα, γεμάτη από σφρίγος, ρώμη και έντονη προσωπικότητα δίνει την αίσθηση μιας σπάνιας μεγαλοπρέπειας και αρχοντιάς και ικανοποιεί την αισθητική.

   Σε στάση ή σε κίνηση, πάντα διατηρεί μια ευγενική και σοβαρή όψη που συνδυάζει υπέροχα τις αντιθέσεις: καλαισθησία και απλότητα, ηρεμία και ετοιμότητα, αυτοέλεγχο και αυθορμητισμό, διακριτικότητα και τραχύτητα.

   Η ισορροπημένη του κατασκευή, οι μυώδεις καλοσχηματισμένες ωμοπλάτες, το βαθύ του στήθος, τα ισχυρά άκρα φέρνουν στο μυαλό γλυπτό σε μάρμαρο ή ξύλο.

   Το πλούσιο βελούδινο και γυαλιστερό εξωτερικό του τρίχωμα με το μαλακό και πυκνό υπόστρωμα απαλύνει τις έντονες γραμμές των μυών και οστών, ώστε ποτέ δεν έχεις την αίσθηση της σκληρότητας (τραχύτητας).

   Τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της φυλής επικεντρώνονται στο κεφάλι και την ουρά. Τα τριγωνικού σχήματος ανασηκωμένα σκούρα μάτια, βαθιά και μυστηριώδη και τα μικρά τριγωνικά όρθια αυτιά του με την χαρακτηριστική κλίση προς τα εμπρός δένουν αρμονικά με την συνολική εικόνα του κεφαλιού του, φαρδύ και τριγωνικό επίσης, με τη δυνατή και φουντωτή του ουρά, που φέρεται περήφανα κουλουριασμένη στην πλάτη να φανερώνει δύναμη και αρμονία συγχρόνως.

  

 

   Ο χαρακτήρας  του είναι έκδηλος μέσα από το άγριο, ερευνητικό και μερικές φορές σκεπτικό του βλέμμα. Δεν είναι πολύ εκδηλωτικός, στην πραγματικότητα με τους ξένους είναι απόμακρος και καχύποπτος (κάτι που μάλλον είναι πλεονέκτημα), φυλάσσοντας την αγάπη και τη στοργή του για τους ανθρώπους της οικογένειάς του. Για το λόγο αυτό στην Ιαπωνία εκτιμάται ιδιαίτερα σαν σκύλος σύντροφος, πιστός και προστατευτικός, πάντα παρών, αλλά ποτέ ενοχλητικός και αδιάκριτος.

   Ο  «Σαμουράι» ξέρει πώς να ελέγχει τη δύναμή του και αν επιλεγεί σαν φύλακας, θα κάνει το καλύτερο για να προστατέψει την ιδιοκτησία και τα μέλη της οικογένειάς του. Το ένστικτο αυτό είναι έμφυτο και δεν θα πρέπει να εκπαιδεύεται σε αυτό και σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να ενθαρρύνεται στο δάγκωμα. Δεν γαβγίζει συχνά, όταν όμως το κάνει υπάρχει σοβαρός λόγος.

   Από τη φύση του δεν είναι υπερκινητικός και δε χρειάζεται πολύ άσκηση. Του αρέσει να ζει σαν μέλος της οικογένειας μέσα στο σπίτι όπου απολαμβάνει να περνά τις ώρες του ήσυχος. Για να συμβιώσουμε αρμονικά μαζί του είναι απαραίτητη η κοινωνικοποίησή του από μικρή ηλικία. Καλό είναι να εκπαιδεύεται  σε βασική υπακοή, αφού είναι αρκετά κυριαρχικός, ώστε να καταλάβει ότι δεν μπορεί να κάνει ό,τι θέλει.

   Η εκπαίδευσή του είναι προτιμότερο να γίνεται από τον ιδιοκτήτη. Αν αυτό δεν είναι δυνατό, λόγω έλλειψης γνώσεων ή πείρας, να γίνεται από έμπειρο εκπαιδευτή παρουσία πάντα του ιδιοκτήτη.
Στην εκπαίδευση του Ακίτα η λέξη «κλειδί» είναι σεβασμός. Δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να χρησιμοποιηθεί βία στην οποία αντιδρά με σφοδρότητα. Πρέπει να θυμόμαστε ότι μαθαίνει πολύ γρήγορα και εύκολα, βαριέται όμως ακόμα γρηγορότερα .

   Για την περιποίησή του δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα. Είναι αρκετό ένα τακτικό βούρτσισμα, συχνότερα την περίοδο που μαδάει, για να διατηρείται σε άριστη κατάσταση.

   Το μόνο μειονέκτημά του: Είναι πολύ κυριαρχικός απέναντι σε άλλους σκύλους του ίδιου φύλου και γίνεται εξαιρετικά επιθετικός. Σαν συνέπεια αυτής της πλευράς του χαρακτήρα του, πρέπει πάντα να βγαίνει βόλτα με λουρί και ποτέ ελεύθερος, εκτός αν είμαστε σίγουροι ότι δεν θα συναντήσει σκύλο του ίδιου φύλου.

  

 

   Ο Ακίτα χρειάζεται ιδιοκτήτη...
•    που γνωρίζει και κατανοεί την ψυχολογία του και αντιλαμβάνεται  ότι έχει να κάνει με ένα σκύλο υψηλής νοημοσύνης που απαιτεί σεβασμό στην προσωπικότητά του και στην κληρονομιά την οποία φέρει. 
•    που επιθυμεί να γοητευτεί από το αινιγματικό του βλέμμα και την ανατολίτικη έκφρασή του, (αλλά προσοχή, παρόλη την απάθειά του, μπορεί να αντιδράσει εξαιρετικά βίαια αν χρειαστεί).
•     που δεν ψάχνει για ένα σκύλο-ρομπότ, αφού ο ακίτα έχει τις δικές του απόψεις.

   Τέλος, ο Ακίτα δεν είναι σκύλος για τον καθένα και αυτοί που επιλέγουν να ζήσουν μαζί του, σίγουρα είναι άνθρωποι που δεν τους αρέσουν τα συνηθισμένα πράγματα, αλλά προτιμούν
κάτι διαφορετικό και ιδιαίτερο!!!

 

Σχόλια

07/09 22:08  PREMIUM
Έψαξα την ταινία πριν λίγο ! Ήταν νοικιασμένη ! Αύριο πάλι !
07/09 23:47  Mogadishu
PREMIUM...καλησπερα
ναι, ειναι πολυ καλη η ταινια, απλη, τρυφερη και συναμα συγκινητικη...
08/09 17:01  zyzzx
Μια ακομη απιστευτη ιστορια με ηρωα ενα σκυλι

In a fishing village at South Beach lived John Braddocks and his dog Jake. John earned his living as a fisherman. Jake shared his love of the sea. Early one Friday morning, John powered up their 36 foot fishing vessel and headed for the deep blue sea.

It was a great day for fishing. The fish were practically jumping in the boat. Suddenly, the sky began to darken and the wind whipped to 60 knots. Then, out of nowhere, the Salty Dog was slammed by a 20 foot rogue wave. Jake dug his paws into the deck and tried to fend off the storm with his mightiest growl, but it was too late... the next 20 footer engulfed the small craft. Jake and John were tossed into the raging sea.

The man began to lose hope, but - so the story goes - Jake headed west. Jake swam for 3 days and 3 nights with the man holding fast to his collar.

No one knows how Jake could have known the way back to his home port. The townspeople built a gathering place in the village and named it The Salty Dog Cafe - in honor of Jake's heroic feat. Portraits of Jake wearing his yellow sou'wester hat adorn the walls. His place in nautical history is assured.
09/09 16:18  Mogadishu
zyzzx...
καλησπερα...

Ειναι γιατι τα σκυλια δεν εχουν καποιον να τους πει οτι..."δεν μπορουν"!
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
17/9Το λάθος, είναι ανώτερο της τέχνης...