Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Ιστορίες να σκεφτείς
3771 αναγνώστες
Κυριακή, 8 Αυγούστου 2010
12:05

 

  Frivolous - Moonshine 

 

 Ο Ερευνητής
 


   Αυτή είναι η ιστορία ενός ανθρώπου τον οποίο εγώ θα χαρακτήριζα ερευνητή ...

   Ερευνητής είναι κάποιος που ψάχνει, όχι απαραιτήτως κάποιος που βρίσκει.

   Ούτε είναι κάποιος που ξέρει στα σίγουρα τι είναι αυτό που ψάχνει. Είναι, απλώς, κάποιος για τον οποίο η ζωή αποτελεί μια αναζήτηση.

   Μια μέρα, ο ερευνητής διαισθάνθηκε ότι έπρεπε να πάει προς την πόλη του Καμίρ. Είχε μάθει να δίνει μεγάλη σημασία στα προαισθήματα του, που πήγαζαν από ένα μέρος δικό του μεν, άγνωστο δε.

   Μετά από δύο μέρες πορείας στους σκονισμένους δρόμους, διέκρινε από μακριά το Καμίρ. Λίγο πριν φτάσει στο χωριό, του τράβηξε την προσοχή ένας λόφος, δεξιά από το μονοπάτι. Ήταν σκεπασμένος από υπέροχη πρασινάδα και γεμάτος με δέντρα, πουλιά και μαγευτικά λουλούδια. Τον περιτριγύριζε κάτι σαν μικρός φράχτης φτιαγμένος από βαμμένο ξύλο.

   Μια μπρούντζινη πορτούλα τον προσκαλούσε να μπει.

   Ξαφνικά, αισθάνθηκε να ξεχνά το χωριό και υπέκυψε στην επιθυμία του να ξαποστάσει για λίγο σ' εκείνο το μέρος.

   Ο ερευνητής πέρασε την είσοδο κι άρχισε να βαδίζει αργά δίπλα στις λευκές πέτρες που ήταν τοποθετημένες ανάκατα ανάμεσα στα δέντρα. 

   Άφησε το βλέμμα του να ξαποστάσει σαν την πεταλούδα, σε κάθε λεπτομέρεια του πολύχρωμου αυτού παραδείσου.

   Τα μάτια του όμως, ήταν μάτια ερευνητή κι ίσως γι' αυτό ανακάλυψε εκείνη την επιγραφή πάνω σε μια απ' τις πέτρες: Αμπντούλ Ταρέγκ: έζησε 8 χρόνια, 6 μήνες, δύο εβδομάδες και 3 μέρες.

   Τρόμαξε λίγο συνειδητοποιώντας ότι εκείνη η πέτρα δεν ήταν απλώς μια πέτρα: ήταν μια ταφόπλακα

  

   Λυπήθηκε όταν σκέφτηκε ότι ένα παιδί τόσο μικρής ηλικίας ήταν θαμμένο σ' εκείνο το μέρος.

   Κοιτάζοντας γύρω του είδε ότι και η διπλανή πέτρα είχε μια επιγραφή. Πλησίασε να τη διαβάσει. Έλεγε: Γιαμίρ Καλίμπ: έζησε 5 χρόνια, 8 μήνες και 3 εβδομάδες.

   Ο ερευνητής αισθάνθηκε φοβερή συγκίνηση.

   Αυτό το πανέμορφο μέρος ήταν νεκροταφείο και κάθε πέτρα ήταν ένας τάφος. 

   Μία μία, άρχισε να διαβάζει τις πλάκες.

   Όλες είχαν παρόμοιες επιγραφές: ένα όνομα και τον ακριβή χρόνο ζωής του νεκρού.

   Αλλά αυτό που τον τάραξε περισσότερο ήταν η διαπίστωση ότι ο άνθρωπος που είχε ζήσει τον πιο πολύ καιρό, μόλις που ξεπερνούσε τα έντεκα χρόνια...

   Νικημένος από μια αβάσταχτη θλίψη, έκατσε κι άρχισε να κλαίει.

   Ο φύλακας του νεκροταφείου που περνούσε από εκεί τον πλησίασε.

   Τον κοίταξε να κλαίει για λίγο σιωπηλός και μετά τον ρώτησε αν έκλαιγε για κάποιον συγγενή. 

   "Όχι, για κανέναν συγγενή" είπε ο ερευνητής. Τι συμβαίνει σ' αυτό το χωριό; Τι πράγμα φοβερό έχει αυτός ο τόπος; Γιατί έχει τόσα πολλά νεκρά παιδιά θαμμένα σ' αυτό το μέρος; Ποια είναι η τρομερή κατάρα που βαραίνει αυτούς τους ανθρώπους και τους έχει υποχρεώσει να φτιάξουν ένα νεκροταφείο για παιδιά...

   Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε και είπε: 

   "Μπορείτε να ηρεμήσετε. Δεν υπάρχει τέτοια κατάρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι εδώ έχουμε ένα παλιό έθιμο. Θα σας εξηγήσω" ... 

  

   Οταν ένας νέος συμπληρώνει τα δεκαπέντε του χρόνια, οι γονείς του του χαρίζουν ένα τετράδιο όπως αυτό που έχω εδώ, για να το κρεμάει στο λαιμό. Είναι παράδοση στον τόπο μας. Από τη στιγμή εκείνη κι έπειτα, κάθε φορά που κάποιος απολαμβάνει έντονα κάτι, ανοίγει το τετράδιο και σημειώνει: 

  Στα δεξιά, αυτό που απόλαυσε

  Στ' αριστερά, πόσο χρόνο κράτησε η απόλαυση.

   Εστω ότι γνώρισε μια κοπέλα και την ερωτεύτηκε. Πόσο κράτησε το μεγάλο αυτό πάθος και η χαρά της γνωριμίας τους; Μια εβδομάδα; Δύο; Τρεις και μισή...

   Και μετά, η συγκίνηση του πρώτου φιλιού, η θαυμάσια ευχαρίστηση του πρώτου φιλιού...Πόσο κράτησε; Μόνο το ενάμισι λεπτό του φιλιού; Δύο μέρες; Μια εβδομάδα;

   Και η εγκυμοσύνη, και η γέννηση του πρώτου παιδιού;

   Και ο γάμος των φίλων;

   Και το ταξίδι που πάντα ήθελε;

   Και η συνάντηση με τον αδελφό που γυρίζει από μια μακρινή χώρα;

   Πόσο κράτησε στ' αλήθεια η απόλαυση αυτών των αισθήσεων;

   Ώρες; Μέρες;

  Έτσι, συνεχίζουμε να σημειώνουμε στο τετράδιο κάθε λεπτό που απολαμβάνουμε...Κάθε λεπτό.

   Οταν κάποιος πεθαίνει, έχουμε τη συνήθεια να ανοίγουμε το τετράδιό του και να αθροίζουμε το χρόνο της απόλαυσης για να τον γράψουμε πάνω στον τάφο του...Γιατί αυτός είναι για μας ο μοναδικός και πραγματικός χρόνος ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΖΗΣΕΙ...

 



 

 

 

   Θέλω να με ακούς,  χωρίς να με κρίνεις

   Θέλω τη γνώμη σου, χωρίς συμβουλές

   Θέλω να με εμπιστεύεσαι, χωρίς απαιτήσεις

   Θέλω τη βοήθειά σου κι όχι ν΄αποφασίζεις για μένα

   Θέλω να με προσέχεις, χωρίς να με ακυρώνεις

   Θέλω να με κοιτάς, χωρίς να προβάλεις τον εαυτό σου σε μένα

   Θέλω να μ΄αγκαλιάζεις, χωρίς να με κάνεις να ασφυκτιώ

   Θέλω να μου δίνεις ζωντάνια, χωρίς να με σπρώχνεις

   Θέλω να με υποστηρίζεις, χωρίς να με φορτώνεσαι

   Θέλω να με προστατεύεις, χωρίς ψέματα

   Θέλω να πλησιάζεις, χωρίς να εισβάλλεις

   Θέλω να ξέρεις τις πλευρές μου που πιο πολύ σε ενοχλούν

   Να τις αποδέχεσαι και να μην προσπαθείς να τις αλλάξεις

  Θέλω να ξέρεις...

                  πως σήμερα μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου...

...Χωρίς όρους

 

Υ.Γ. Από το βιβλίο του Χόρχε Μπουκάι "Ιστορίες να σκεφτείς". 

   

   Ο Χόρχε Μπουκάι (Jorge Bucay) γεννήθηκε το 1949 στο Μπουένος Άιρες της Αργεντινής. Γιατρός και ψυχοθεραπευτής της σχολής Γκεστάλτ, ειδικεύτηκε στη θεραπεία των νοητικών ασθενειών εργαζόμενος αρχικά σε νοσοκομεία και κλινικές και εν συνεχεία δίνοντας διαλέξεις σε ιδρύματα, κολέγια, θέατρα, καθώς και σε ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς.     Μονίμως και παντού προσκεκλημένος, προσπαθεί να παρίσταται σε μαθήματα, σεμινάρια και συνέδρια στην Αργεντινή, την Ουρουγουάη, τη Χιλή, το Μεξικό, τις Η.Π.Α, την Ιταλία, την Ισπανία... Όταν αποφάσισε να ασχοληθεί και με τη συγγραφή, είδε περισσότερα από δώδεκα βιβλία του να μεταφράζονται σε -τουλάχιστον- είκοσι μία γλώσσες και να τοποθετούνται πρώτα στις λίστες των ευπώλητων κάθε χώρας. Εργάζεται ως ψυχοθεραπευτής ενηλίκων, ζευγαριών και κοινωνικών ομάδων. Ζει στα προάστια του Μπουένος Άιρες με τη γυναίκα και τα δύο του παιδιά.

   Τον Δεκέμβριο του 2009 επισκέφθηκε την Ελλάδα και παρουσίασε το τελευταίο του βιβλίο "Να βλέπεις στον έρωτα".

Σχόλια

08/08 14:05  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Ωραίος!
welcome back
you've got meil
08/08 22:57  jerri
Σόλων
καιρός να γίνεις πιο σοφός...
mail το λένε...
moga
καλώς ήρθες φίλε!
σωστός ο συγγραφέας...
09/08 10:14  Mogadishu
Γεια σας φίλοι Σολωνα και Jerri
καλως σας βρηκα
Ναι ειναι εκπληκτικο το βιβλιο
το συνηστω ανεπιφυλακτα
09/08 12:27  ΧΟΡΔΙΣΤΗΣ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΩΝ
~~~@~~~
09/08 16:45  σεβαστη
Σαν τα χιόνια ,Moga,μας έλειψαν οι ψαγμένες αναρτήσεις σου.
09/08 17:06  zyzzx
"Whales in the sea
God's voice obey."
09/08 17:53  Personal Jesus
Καλησπέρα :)
5* για την εκπληκτική μουσική σου επιλογή.
Μερικές ιστορίες τις ζεις χωρίς να σκεφτείς, χωρίς όρους.
Ακόμα και αν καταλαμβάνουν πολλές σελίδες στην δεξιάς πλευράς και μόνο μια αράδα στην αριστερή ... :)
10/08 10:46  Mogadishu
καλημερα
σεβαστη, zyzzx,

Personal Jesus...τελευταια το ανακαλυψα νομιζα οτι ειναι γκρουπ και μου εκανε εντυπωση, ιδιαιτερο, εγκεφαλικο και φρεσκο...τελικα ειναι one man show...με πολλα καλα κομματια στο ιδιο Cool deep Techhouse minimal τεμπο...απο τον καναδο Daniel Gardner που ζει στο Βερολινο...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
10/4Ενα λεπτό να το διαβάσετε, που ίσως αλλάξει το τρόπο που σκέφτεστε...