Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Νύχτες Πρεμιέρας...«Οnce in a Lifetime»
2606 αναγνώστες
Τρίτη, 22 Σεπτεμβρίου 2009
16:39

   The Great Curve

 

   Πέμπτη 24 Σεπτεμβρίου στις 22:00 στον κινηματογράφο ΑΤΤΙΚΟΝ, το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας "Νύχτες Πρεμιέρας",  3 ημέρες πριν κλείσει την αυλαία του για φέτος, τιμώντας τη δουλειά και την προσωπικότητα του Γιάννη Πετρίδη, θα προβάλει σε παγκόσμια πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ «Οnce in a Lifetime» (Μια φορά σε όλη τη ζωή) της Νικόλ Αλεξανδροπούλου, που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του, σε μια ειδική εκτός συναγωνισμού προβολή.

  
   Παράλληλα ο σπουδαίος αυτός ραδιοφωνικός παραγωγός που αγαπά και στηρίζει χρόνια τις Νύχτες Πρεμιέρας, εκτός από τιμώμενο πρόσωπο είναι συνάμα και πρόεδρος της Διεθνούς Κριτικής Επιτροπής του φετεινού  Φεστιβάλ, ενώ θα μοιραστεί με το κοινό προσωπικές του εμπειρίες και βιώματα, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στην ταινία «Οnce in a Lifetime» της Νικόλ Αλεξανδροπούλου.
 
  
 
   Σήμερα το πρωί στον ημιόροφο του βιβλιοπωλείου ΙΑΝΟΣ, ο Γιάννης Πετρίδης συναντήθηκε με δημοσιογράφους από τα μεγαλύτερα  κινηματογραφικά και μουσικά περιοδικά διεθώς (Variety, Screen International, Les Inrockuptibles, Empire), συζητώντας όχι μόνο για την ταινία, αλλά και για μια σειρά από ενδιαφέροντα και άκρως επίκαιρα θέματα, όπως το διαδίκτυο, τα blogs, ο ρόλος των ΜΜΕ, των κριτικών, των δισκογραφικών εταιριών και των playlists.
 
   Τέλος τις πρώτες πρωινές ώρες της Παρασκευής με αφορμή την  προβολή  της ταινίας λίγες ώρες νωρίτερα, ακολουθεί το πάρτι του  περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ στο Swing στο Γκάζι, όπου εκτός από τον Δημήτρη Παπασπυρόπουλο, θα τιμήσει για λίγη ώρα τα πλατό και ο Γιάννης Πετρίδης

 Talking Heads - Once In A Lifetime

    Σε μια συνέντευξή του στον Θεοδόση Μίχο / Esquire λίγο πριν το καλοκαίρι, εκμυστηρεύθηκε την απόφασή του να πει το ναι για την παραγωγή της ταινίας - αυτοβιογραφία:

   "Με ενοχλεί η αίσθηση της μεγάλης διασημότητας. Θέλω να είμαι γνωστός, μου αρέσει να με ξέρουν, αλλά δεν θέλω να με ξέρουν φόρα παρτίδα. Θέλω να τρώω άνετα σε ένα εστιατόριο, να κυκλοφορώ με μετρό και λεωφορεία, να πηγαίνω κινηματογράφο. Με κολακεύει όταν μου μιλάνε, αλλά αισθάνομαι και λίγο άβολα.                                                                                                     

Ως Καρκίνος είμαι ένας τύπος αρκετά εσωστρεφής. Δεν θέλω να ξέρουν οι άλλοι τα πάντα για μένα. Καλό είναι να κρατάμε κάποια πράγματα για τον εαυτό μας.

  Αποφάσισα τελικά να πω το ναι για να γυριστεί το ντοκιμαντέρ, σκεπτόμενος ότι θα είναι καλό να αφήσω πίσω μου κάτι σαν ημερολόγιο, γιατί δεν νομίζω ότι θα κάτσω να γράψω ποτέ ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο".

                                                                                         "Οτι καλύτερο Γιάννη"...                             

  

   Θα κλείσω με μερικά αποσπάσματα από την πολύ ενδιαφέρουσα αυτή συνέντευξη...   

 David Byrne-"Crosseyed and Painless",Fillmore Miami Beach   

  

   "Είμαι πολύ σχολαστικός. Σε όλες τις δουλειές που έχω κάνει, πάντα κυνηγούσα το τέλειο αποτέλεσμα. Με καθετί που καταπιάστηκα το πήγα all the way. Αυτό το ψάξιμο της τελειότητας επηρέασε φυσικά την υπόλοιπη ζωή μου. Αν θεωρείται ανισορροπία αυτό, τότε ναι, είμαι ανισόρροπος.

  Η υπέρτατη απόλαυση για μένα είναι να κάθομαι να ακούω μουσική, να διαβάζω και να ενημερώνομαι για όλα αυτά τα πράγματα που βγήκαν πριν καν γεννηθώ και για όλα εκείνα που δεν έχουν βγει ακόμη. Για να το κάνω αυτό πρέπει να είμαι απόλυτα αφιερωμένος.

  Από τη στιγμή που θα ξυπνήσω τα μηχανήματα αρχίζουν να παίζουν (σ' αυτό μοιάζουμε). Ακούω από Φρανκ Σινάτρα μέχρι Tangerine Dream. Από Στραβίνσκι μέχρι Beatles. Παράνοια...

 

  David Byrne-The Great Curve/Bonnaroo Live

 

   Ένας άνθρωπος που ασχολείται με τη μουσική σαν κι εμένα δεν μπορεί να έχει την αυταπάτη ότι παίρνοντας ουσίες και ζώντας μια ζωή χωρίς μέτρο θα μπορέσει να δημιουργήσει κάτι -ένα κείμενο, μια εκπομπή- που θα αφήσει εποχή. Οι ροκ σταρς έγραψαν πολλά σπουδαία τραγούδια σε κατάσταση παραζάλης. Αλλά αυτοί είναι καλλιτέχνες. Εγώ δεν είμαι.

  Δεν μπορώ να βγω με παρέες και να ανεχτώ για πάρα πολλή ώρα να μιλάω για πράγματα που δεν με ενδιαφέρουν. Δεν μπορώ να υποκρίνομαι. Έχω αρκετούς φίλους, αλλά τελικά είμαι μοναχικός άνθρωπος.

  Πρόσφατα πήγα ένα Σάββατο στο Βερολίνο για να δω τους U2. Ξημερώματα Κυριακής χωρίς να έχω κοιμηθεί καθόλου, πέταξα για Ρώμη για να δω τον Μπρους Σπρίνγκστιν το βράδυ. Υπάρχουν πολλοί στην ηλικία μου που μπορούν να το κάνουν αυτό; (Χμ, μήπως υπάρχουν σε νεότερες ηλικίες Γιάννη; Λέω εγώ τώρα...και ζηλεύω).

 

 

  

   Το αγαπημένο μου μάθημα στο σχολείο ήταν η ιστορία. Μου αρέσει να ψάχνω την ιστορία μέσα από τα τραγούδια. Αυτό φαίνεται από τις εκπομπές μου. Συνέχεια αναφέρω ιστορικά στοιχεία, ψάχνομαι με το παρελθόν και το συνδυάζω με το παρόν.

  Οσο πιο συχνά μπορώ κάνω οδικώς το ταξίδι από το Λος Άντζελες μέχρι το Σαν Φρανσίσκο. Είναι μια διαδρομή που έκανε συνέχεια ο Κέρουακ. Κάθε φορά νιώθω σαν να είμαι μέλος της τρελής του παρέας.

 

  

 

   Ο Μπομπ Ντίλαν δήλωσε στο «Rolling Stone»: «Πήγα στη μικρή πόλη του Καναδά που γεννήθηκε ο Νιλ Γιανγκ. Χωρίς να το ξέρει κανείς κάθισα απέναντι από την κρεβατοκάμαρά του. Έβλεπα αυτά που έβλεπε όταν ήταν μικρός προσπαθώντας να καταλάβω από πού επηρεάστηκε για να γράψει τα σπουδαία τραγούδια του». Ανατρίχιασα όταν το διάβασα. Ένιωσα ότι νομιμοποιήθηκε η τρέλα που έχω, να πηγαίνω και να βλέπω τα μέρη που γεννήθηκαν οι ήρωές μου.

  Στη ζωή μου, κάθε φορά που βλέπω τη διάθεσή μου σχετικά με αυτό που κάνω να πέφτει και τις συγκυρίες να αλλάζουν και να μη μου αρέσουν πια, φροντίζω να φεύγω και να κλείνω την πόρτα πίσω μου.

 

   Ας μην πούμε τον αριθμό των δίσκων που έχω. Είναι τεράστιος. Έχω τα άπαντα της ελληνικής μουσικής, της κλασικής, της ροκ, τα πάντα. Όλα.        Έχω κάνει εγχείρηση στη μέση από τα κουβαλήματα βινυλίων που έχω κάνει όλα αυτά τα χρόνια (χμ, ο Κώστας "το κομάντο" τη γλύτωσε)... 

  Παλιά στο Ποπ και Ροκ είχαμε μια στήλη που λεγόταν "Desert Island Discs" και διαλέγαμε τους δέκα δίσκους που θα παίρναμε σε ένα ερημονήσι. Τώρα δεν χρειάζεται να μπω σε αυτήν τη διαδικασία. Θα τα γράψω όλα σε ένα iPod...

 ...Δεν έχω όμως iPod".

 

 

      Αν κάποιος δεν έχει διαβάσει ένα παλιότερο αφιέρωμά μου,                                                        απέχει μόνο ένα κλικ...

                                 Μουσικές διαδρομές...Γιάννης Πετρίδης

Σχόλια

22/09 19:46  periscopio
Μπράβο σου!
Η δουλειά σου μ' αρέσει πολύ!
Θα προσπαθήσω να πάω, θα γίνεται βέβαια χαμός...
22/09 20:36  Mogadishu
καλησπερα
κι εγω το φοβαμαι
αλλα μια βολτα θα την κανω να δω κινηση
22/09 20:45  evie
"Ένιωσα ότι νομιμοποιήθηκε η τρέλα που έχω, να πηγαίνω και να βλέπω τα μέρη που γεννήθηκαν οι ήρωές μου."
Πόσο δίκιο έχει! Ταξιδεύεις με άλλο μέσον ακούγοντας τη μουσική ενός δημιουργού που όχι μόνο έχεις δει τα μέρη που περπάτησε, αλλά κι έχεις μεγαλώσει παράλληλα με αυτόν στην ίδια γειτονιά, τον έχεις ακούσει από τις πρώτες του νότες κι από τις πρώτες του προσπάθειες να διαβεί το κατώφλι του καλλιτεχνικού χώρου. Το λέω γιατί είχα αυτήν την τύχη.
22/09 20:53  Mogadishu
καλησπερα Ευη, ναι, ακουγεται πολυ ομορφο
αν θες, να πεις ποιον εννοεις...?
22/09 20:55  evie
ΚΑλησπέρα Mogadishu. Το είχα αναφέρει σε ένα ποστ του Μαΐου 2008 στο blog μου.
22/09 20:59  Mogadishu
θα το δω, αλλα καποια αλλη στιγμη
γιατι τωρα εχω πρεπει να φυγω
22/09 21:04  Yannis K.
και δουλεια να μην ειχες λιγο δυσκολο να το δεις.
25/09 02:08  haros
φαλα μογκα..
ο χαρος τριγυρνα στα μπλογκια μες την μαυρη νυχτα και κανιβαλλιζει τα παντα..
παρε ενα ασμα να παθεις συγκοπη και συ και ο πετριδης..
http://www.youtube.com/watch?v=frJBAN4euGo&feature=related
OYXAXAXAXAXAXAXAXAA
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις