Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Μουσικές διαδρομές: "Richard Branson - Mike Oldfield"...σαν παραμύθι
4134 αναγνώστες
Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009
11:06

 

    Richard Branson / Mike Oldfield / ...Virgin Records Ltd.

     

   Aρχές της δεκαετίας του '70 όταν ο μόλις 18 χρονών Mike Oldfield προσπαθεί πρώτη φορά να πείσει τις δισκογραφικές εταιρείες να χρηματοδοτήσουν την ηχογράφηση και να αναλάβουν την κυκλοφορία του μουσικού του οράματος, της δικής του άποψης για τη ροκ συμφωνική μουσική. Στα χέρια του είχε μια ταινία που περιλάμβανε μόνο την εισαγωγή της σύνθεσής του, που τότε είχε ακόμη τον τίτλο "Opus One".

   Την είχε ηχογραφήσει σε ένα στερεοφωνικό μαγνητόφωνο Bang & Olufsen, που όμως είχε καταφέρει να το μετατρέψει σε δικάναλο στο οποίο μπορούσε να πραγματοποιεί επανειλημμένες εγγραφές τη μια πάνω στην άλλη, χωρίς να σβήνονται τα προηγούμενα σήματα. Ακόμη και έτσι πάντως, τα βασικά στοιχεία των μουσικών φιλοδοξιών του ήταν ολοφάνερα και είχαν να κάνουν με τη δημιουργία μιας μεγάλης σε διάρκεια και πολύπλοκης ορχηστικής σύνθεσης χωρίς στίχους, αλλά και χωρίς να ακολουθεί τα πρότυπα της κλασικής μουσικής, ούτε να χρησιμοποιεί τα όργανα της κλασικής ορχήστρας.

          

   Κάτι ανήκουστο για την εποχή εκείνη. Το θεμέλιο λίθο της σύνθεσής του αποτελούσαν οι συνεχώς μεταβαλλόμενες και ασυνήθιστες ρυθμικές αξίες, η διαρκής επανάληψη και η προοδευτική εξέλιξη μιας μουσικής φράσης, η οποία όμως συνεχώς υποστηρίζεται από διάφορες δευτερεύουσες μελωδίες στα πρότυπα του Bach. Όπως ήταν φυσικό, σε όλες τις εταιρείες οι αντιδράσεις ήταν ίδιες. Κανείς δεν δεχόταν να αναλάβει το ρίσκο της προώθησης ενός δίσκου, που κατά τα λεγόμενά τους, δεν ήταν εμπορεύσιμος. Δεν πίστευαν ότι θα είχε απήχηση στο αγοραστικό κοινό.

   Δεν μπορούσαν να τον κατατάξουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες και δεν μπορούσαν να φανταστούν πώς θα τον διαφημίσουν αφού δεν διέθετε φωνητικά, στίχους, ντραμς, ούτε καν ένα αυτόνομο και μικρής διάρκειας τραγούδι που θα μπορούσε να παιχτεί στο ραδιόφωνο. Πόσο μάλλον όταν ο Oldfield δεν είχε ακόμη την καλλιτεχνική υπόσταση που θα επέτρεπε σε μια δισκογραφική εταιρεία να επενδύσει στο όραμά του. Το γεγονός ότι τελικά ο Oldfield κατάφερε να ανατρέψει όλα αυτά τα σε βάρος του δεδομένα αποτελεί από μόνο του μία από τις πιο περίεργες και ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στην ιστορία της μουσικής.

   Όπως επίσης είναι άξιο απορίας το πώς μια υπερβολικά απλή μελωδία, που ήταν δυνατόν να παιχτεί ακόμη και σε μία και μόνο χορδή της κιθάρας, μπορεί να έχει τόσο καταλυτική ισχύ στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής και να είναι ικανή να θέσει τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας ολόκληρης επιχειρηματικής αυτοκρατορίας και μιας λαμπρής και επιδραστικότατης καριέρας που διαρκεί περισσότερα από 35 χρόνια.

  

   Εφοδιασμένος με τις τελικές ταινίες του "Tubular Bells" ο 22χρονος τότε Branson, ο μόνος που πίστεψε το εγχείρημα του Mike Oldfield, πήγε στiς αρχές του 1973 στο Midem με σκοπό να βρει αγοραστή. Παρ' όλο που είχαν περάσει δύο ολόκληρα χρόνια και η σύνθεση ήταν πια ολοκληρωμένη, οι απαντήσεις που λάμβανε ήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές που έδιναν στον Mike.

   Η πιο ενθαρρυντική πρόταση ήλθε από έναν Αμερικανό που του είπε ότι θα του δώσει 20.000 δολάρια, αφού προσθέσει μερικά φωνητικά. Γυρίζοντας από τις Κάνες ο Branson, μαζί με τον Draper αποφάσισε να ιδρύσει τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, πρώτη κυκλοφορία της οποίας θα ήταν το "Tubular Bells". Έτσι γεννήθηκε η πιο πετυχημένη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, η Virgin Records Ltd, που έβαλε τα θεμέλια για τη δημιουργία της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του Branson.

 

   Η μουσική βρισκόταν ενορχηστρωμένη μόνο στο μυαλό του Mike και η συντριπτική πλειονότητα των οργάνων παίχτηκε από τον ίδιο. Μιλάμε για περισσότερα από 20 μουσικά όργανα, που κανένα όμως από τα οποία δεν μπορούσε να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα χτιζόταν η συνολική μουσική σύνθεση. Κάθε όργανο αναλάμβανε ένα μικρό ρόλο και έκανε την εμφάνισή του για μερικά συνεχόμενα δευτερόλεπτα ή λεπτά, αλλά κανένα από την αρχή έως το τέλος της σύνθεσης. Το Tubular Bells εξάλλου αποτελούνταν από δύο μεγάλες συνθέσεις διάρκειας 25 και 24 λεπτών, καθεμία από τις οποίες καταλάμβανε μια ολόκληρη πλευρά του δίσκου. 

   Δεν πρέπει έτσι να προκαλεί εντύπωση ότι χρειάστηκαν πάνω από 2000 τμηματικές ηχογραφήσεις για την ολοκλήρωση του δίσκου.

                

   Το "Tubular Bells" κυκλοφόρησε τελικά στiς 25 Μαΐου του 1973 και αποτελεί ακόμη και σήμερα τον πιο πετυχημένο δίσκο της εταιρείας, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Πρόκειται για μια από τις σπάνιες περιπτώσεις δίσκων και γενικότερα πρωτοποριακών και πρωτότυπων καλλιτεχνικών δημιουργιών, που αγαπήθηκε και εξυμνήθηκε τόσο πολύ από το σύνολο των κριτικών. Ο διάσημος ραδιοφωνικός παραγωγός John Peel τον παρουσίασε όλο στο πρόγραμμά του και τον εκθείασε λέγοντας ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει ακούσει τα τελευταία χρόνια !

  Ακόμη και ο κόσμος το αγάπησε και το αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η επιτυχία του ήταν απρόσμενη. Ήταν δύσκολο να διαφημιστεί και στο σύνολό του δεν είναι ένα έργο για τις μάζες, αλλά ούτε εύκολο στην ακρόασή του. Επίσης ο Mike Oldfield δεν είχε προηγούμενες επιτυχίες, ούτε όμως έκανε συναυλίες για να το προωθήσει. Είναι απόλυτα λογικό λοιπόν το γεγονός οτί οι πωλήσεις του, αλλά και η καθιέρωσή του ήλθαν σταδιακά. Σε αυτό βοήθησαν δύο γεγονότα.

  

   Κατ' αρχάς η έξυπνη ιδέα που είχε ο Branson, που κατάφερε να πείσει τον Oldfield να δώσει μια παράσταση στο "Queen Elizabeth Hall" του Λονδίνου συνοδευόμενος από πολλούς και γνωστούς μουσικούς οι οποίοι θα τραβούσαν την προσοχή του Τύπου. Η συναυλία έγινε τον Ιούνιο του 1973 και συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο Mick Taylor των Rolling Stones, ο David Bedford, ο Kevin Ayers και οι Steve Hillage και Pierre Moerlen από τους Gong. Όπως έγραψε την επόμενη μέρα η μουσική εφημερίδα "New Musical Express", όλο το κοινό σηκώθηκε και φώναζε για τη συνέχιση της συναυλίας. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις της αυθόρμητης και υπέρμετρης εκτίμησης και αποδοχής.

   Επίσης δόθηκε και μια επιπλέον παράσταση του πρώτου όμως μόνο μέρους του "Tubular Bells" για τις ανάγκες της τηλεοπτικής εκπομπής του BBC με τον τίτλο "Arena". Το δεύτερο γεγονός είχε να κάνει με την επιλογή από το σκηνοθέτη William Friedkin ενός τμήματος τεσσάρων λεπτών από την εισαγωγή του "Tubular Bells", για τη χρήση του στη διάσημη ταινία "Ο Εξορκιστής".

    

   Θα μπει αμέσως στους καταλόγους των επιτυχιών και από τις δύο μεριές του Ατλαντικού, αλλά μόνο ένα χρόνο μετά θα φτάσει στο νούμερο 3 της Αμερικής και στο νούμερο 2 της Αγγλίας. Θα μείνει συνολικά 264 εβδομάδες στους καταλόγους της Αγγλίας και τελικά ύστερα από 16 μήνες κυκλοφορίας, καταφέρνει το Σεπτέμβριο του 1974 να φτάσει στο νούμερο 1 της Αγγλίας, όπου θα καταφέρει να επιτύχει μόνο ο επόμενος δίσκος του Mike Oldfield με τον τίτλο "Hergest Ridge". Την επιτυχία αυτή στην Αγγλία έχουν καταφέρει μόνο οι Beatles και ο Bob Dylan.

  

   Ο θρίαμβος ήταν τόσο μεγάλος που ο Branson άρχισε επίμονα να ζητά από τον Oldfield να βγάλει το συντομότερο δυνατόν τη συνέχειά του. Αυτό όμως δεν θα γίνει πραγματικότητα παρά μόνο έπειτα από 19 χρόνια και μάλιστα σε διαφορετική εταιρεία. Διαφορετικές πάντως εκτελέσεις του αρχικού "Tubular Bells" θα υπάρξουν αρκετές.

   Πρώτα βγήκε η τετραφωνική μείξη του δίσκου (quadraphonic) που έγινε από τον Phil Newell με βοηθό τον Alan Perkins. Η μίξη έγινε σε κονσόλα με αυτοματισμό, κάτι που γίνεται αντιληπτό από την πρώτη κιόλας ακρόαση, αφού υπάρχει μεγαλύτερη συνέχεια μεταξύ των επιμέρους τμημάτων και καλύτερη ρύθμιση των εντάσεων των οργάνων. Στην έκδοση αυτή προστέθηκε και ένα μικρό κομμάτι που εισήγαγε πιο ομαλά το "The Sailor's Hornpipe". Ο Tom Newman και ο Mike Oldfield παίζουν ακουστικές κιθάρες συνοδεύοντας τον Viv Stanshall που περιφέρεται στους χώρους του "The Manor". Η τετραφωνική αυτή μίξη περιλαμβάνεται πλέον μόνο στη συλλογή "Boxed" που κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου του 1976.

      

   Ενάμιση όμως χρόνο πριν και συγκεκριμένα στις 17 Ιανουαρίου του 1975, είχε βγει η ορχηστική έκδοση του "Tubular Bells". H ενορχήστρωση και η διεύθυνση της Royal Philarmonic Orchestra έγιναν από τον David Bedford, ενώ στην ηχογράφηση παίρνει μέρος και ο ίδιος ο Mike Oldfield παίζοντας κλασική κιθάρα. Την ίδια χρονιά λαμβάνει το βραβείο Grammy για το "Tubular Bells" που ψηφίστηκε ως η καλύτερη ορχηστική σύνθεση του 1974, ενώ το βασικό του θέμα αρχίζει σιγά σιγά να αντιγράφεται ή να χρησιμοποιείται αυτούσιο σε πολλά τραγούδια ή διαφημίσεις. Μια πιο άμεση και ροκ εκδοχή του "Tubular Bells" μπορείτε να ακούσετε στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο "Exposed" του 1979, ενώ προς τα τέλη της δεκαετίας του '90 βγήκε σε CD και σε περιορισμένα αντίτυπα η ειδική έκδοσή του, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την επίσημη κυκλοφορία του.

   Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με κάτι πρωτοποριακό, με κάτι που χαράζει νέους δρόμους, τα πάντα κρέμονται από μια πολύ λεπτή κλωστή και οι καθοριστικοί παράγοντες είναι κατά κανόνα η τύχη και οι συγκυρίες. Έτσι συνέβη και στην περίπτωση του Mike Oldfield που, εντελώς τυχαία, βρέθηκε να συμμετέχει ως μπασίστας στις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος The Arthur Lewis Band, που θα γίνονταν σε ένα καινούριο στούντιο με την ονομασία "The Manor" που εκείνη την εποχή δεν είχε αρχίσει ακόμη την επίσημη λειτουργία του.

  

   Χτισμένο στους στάβλους μιας παλιάς αγροτικής κατοικίας στο προάστιο Shipton-on-Cherwell της Οξφόρδης, το "The Manor" ήταν η δεύτερη μεγάλη και πρωτοποριακή ιδέα του νεαρού επιχειρηματία Richard Branson.

   Η αρχή είχε γίνει με την ίδρυση της εταιρείας Virgin που πουλούσε δίσκους μέσω ταχυδρομείου και σε χαμηλό κόστος. Το "The Manor" ήταν το πρώτο μη ιδιωτικό στούντιο στον κόσμο που πρόσφερε πλήρεις υπηρεσίες διαμονής και σίτισης, γεγονός που τα επόμενα χρόνια θα γίνει καθεστώς, ιδιαίτερα σε εξωτικές τοποθεσίες. Είναι μάλιστα γνωστές οι μακροχρόνιες, άλλα άκαρπες προσπάθειες που έκανε ο Branson για να χτίσει ένα ακόμη τέτοιου είδους στούντιο στην Ύδρα. Ο σχεδιασμός του "The Manor" είχε γίνει από τους Tom Newman και Simon Heyworth, οι οποίοι ήταν και οι μηχανικοί ήχου του στούντιο.

   Mike Oldfield - Tubular bells

  The Exorcist/Tubular bells/Bassie en Adriaan

  

 Losing my virginity - Η αυτοβιογραφία 

  
   Η συνέχεια του εκκεντρικού και δαιμόνιου επιχειρηματία πάνω - κάτω είναι γνωστή...Εκτός την Virgin Records Ltd, ακολουθούν: Virgin Megastores, Virgin Atlantic Airlines, Virgin Express, Virgin Books, Πρακτορείο μοντέλων που ανακαλύπτει την Kate Moss στα 15 της χρόνια, Virgin Mobile, Virgin Casino (on-line), Virgin Galactic, Virgin Bingo, Virgin Media, Virgin Cars, Virgin - Manor Grand Prix, Virgin Unite (φιλανθρωπικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός) και η ζωή συνεχίζεται...
 
Σχόλια

10/08 15:17  ...................
Καλησπερα Moga!
10/08 15:34  Mogadishu
καλησπερα ωρε Αννιτα!
10/08 18:59  vankouls
Καλησπερα. Θυμαμαι ακομα τη συναυλια του Mike
Oldfield στο Λυκαβητο 81 νομιζω.. Γ. Πετριδης στα επανω του τοτε. Απο τις πρωτες συναυλιες ξενου καλιτεχνη στην Ελλαδα τη δεκαετια 80
10/08 19:38  Mogadishu
vankouls

ναι εχεις δικιο, καλοκαιρι 81 ηταν στον λυκαβηττο, τοτε ειχε γινει και κομματι εμπορικος με τα "Guilty", "Moonlight Shadow", "Family Man", "Shadow On The Wall"
Επισης πανω κατω 81 ή 82 μου ειχαν αρεσει πολυ οι Tangerine Dream, με τα πρωτογνωρα για ελλαδα λειζερ και ιλιον...
10/08 21:53  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Τώρα φτάσαμε στα "δικά μου". Το άκουσμα των "ήχων" του M.O μου προκάλεσε <τότε> "πολιτισμικό σοκ"... Με μουσική παιδεία θεμελιωμένη στην "κλασσική" μουσική, ανιχνεύοντας παραλλήλως τη "ροκ" και λογικά ένθερμος οπαδός της "συμφωνικής ροκ" (έχω "προσφέρει" εις το βλόκιον σχετικώς..) "έπαθα"... Περίμενα ,πως και πως> νέες συνθέσεις ή εκτελέσεις...
10/08 22:01  Τριαντάφυλλος Κατσαρέλης
Δεν πάει ένας μήνας που τον "γνώρισα" στα "παιδιά μου" στο portal τους:
http://www.youtube.com/watch?v=sSRJvq4Wd48&feature=related
(Tubular Bels III)
10/08 22:05  Mogadishu
Τριαντάφυλλε
να υποθεσω δηλαδη και alan parsons project?

kοιτα τι βρηκα τωρα...55 $
αντε να τους πεις οτι το ειχε την κυριακη το βημα...

http://www.amazon.com/gp/product/b002e2qhbs/ref=s9_al_bw_i2?pf_rd_m=atvpdkikx0der&pf_rd_s=center-4&pf_rd_r=0r96fbsbkh428ykq0vv4&pf_rd_t=101&pf_rd_p=484787011&pf_rd_i=1267881011

10/08 22:54  Usοund
Μόγκααααααααα! Ήρθα να διαμαρτυρηθώ πάλι.
10/08 22:58  Mogadishu
πουσαι ρε Usοund ?

σ ακουω παλικαρι μου

τι ειναι?
10/08 23:04  Usοund
Πάω στο φόρουμ, πέφτω στον Αντρέα. Πάω στα μπλογκς, πέφτω στον Ανδριανό. Θέλω να του τα χώσω, αλλά αυτός είναι φάντασμα...Αρχίζω και σκιάζομαι...
10/08 23:07  jerri
Moga
σκέτη εγκυκλοπαίδεια είσαι...
10/08 23:08  Mogadishu
χαχαχαχαχα
εχω το προνομιο οτι του ταχω χωσει
και πηρα απαντηση...το θυμασαι?
ω ναι !

τωρα ταχωσα σε ενα κοτοπουλο που διαβαζει πρωτα και μετα εγκρινει σχολια...αλλος αυτος, ε, τοχα μαραζι να του την πω κι εγω...ρε συ U τι ειναι τουτοι?
10/08 23:11  Mogadishu
thanx Jerri...
Αφου ξερεις
δωσε στον Μog μουσικη και παρτου την ψυχη...
10/08 23:11  Usοund
Τώρα το κατάλαβες; Ρώτα και κάνα παληό!
10/08 23:16  Mogadishu
και η πλακα ειναι οτι αντι να σου πουν "ναι ρε συ λαθος το ξερα, εχεις δικιο", οταν εχεις μιλαω ε? το γυρνανε στο τσαμικο...ε δεν τους χωρευω, τους αφηνω, "εκει στην πεινα"...βρισκω αλλες παρτενερ
10/08 23:19  Usοund
Μεγαλοπιάνεσαι! Παρτενέρ μόνο ο Αλή είχε!
10/08 23:21  Mogadishu
ειχε?
αοριστος?
γιατι?
10/08 23:32  Usοund
Γιατί ο Αλή είναι δικέφαλος. Μόλις φυτρώσει και τ' άλλο κεφάλι μπορεί ν' αναστηθεί.
10/08 23:52  Mogadishu
εδω ο Mogadishu δεν εχει απαντηση

Δε μου λες τις εκδρομες μας τις εχεις δει?

http://www.somalicruises.com/

10/08 23:59  Usοund
Παληά! Γιατί τώρα είναι αλλιώς τα τοπία. Ο συνέταιρος έχει φάει τις μπανάνες μαζί με τους μπανανοφύλακες!
11/08 00:21  Mogadishu
αργησα U γιατι αλλαξε 3-4 χρωματα το pc κι εσβησε...μαλλον θελει να το φροντισω λιγο, παλι καλα δεν τα παιξε, απλα μου το ζητησε καπως αποτομα...ειδα μια εργαρα αυτες τις μερες, το "Intacto"...ανεπαφος, αθικτος, καπως ετσι στα ελληνικα, το ξερεις?
11/08 09:13  Usοund
11/08 13:16  Mogadishu
Που το ηξερες οτι αυτο ειναι το ενα απο τα 2 μου αγαπημενα?
το αλλο ειναι το...Narayan
12/08 13:44  Mogadishu
Σολωνα, αυτο που ειπες ηταν φοβερο, δεν το σκεφτηκα, εγραψες...

Usound
τι εννοεις?
δε σε πιανω..
12/08 13:54  Usοund
Πού πήγε ο οργασμός τής αγελάδας; Λογοκρίθηκε;
12/08 14:04  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
U
Αυτολογοκρίθηκε (για την ακρίβεια).
Το έκανες το παιδί και ντράπηκε...
12/08 14:10  Usοund
E, και; Θα κάνει περισσότερες πωλήσεις!
12/08 14:15  Mogadishu
χαχαχαχαχα
Σωστος
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
17/9Το λάθος, είναι ανώτερο της τέχνης...