Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Μουσικές διαδρομές...Γιάννης Πετρίδης
36492 αναγνώστες
Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009
01:02

 

 

   Ο Γιάννης Πετρίδης, εμφανίστηκε στα μουσικά δρώμενα στις αρχές της  δεκαετίας του '70, ξεκινώντας ένα λειτούργημα θα έλεγα, αφού για πάρα πολλά χρόνια ήταν η μόνη έγκυρη πηγή μουσικής ενημέρωσης στη χώρα μας, προσφέροντάς μας απλόχερα τις γνώσεις του και μυώντας μας σε ακούσματα που πολύ δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να ανακαλύψει,  συνεχίζοντας απτόητος  μέχρι σήμερα για 4 δεκαετίες την πολύτιμη προσφορά του στην ιστορία της μουσικής.    

  

   Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Γιάννη Πετρίδη, έναν από τους κορυφαίους μουσικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς και γνώστες μουσικής στον κόσμο, το πρόσωπο εκείνο που για πολλούς στην Ελλάδα είναι ολόκληρη η ξένη μουσική . Εκαστος στο είδος του λοιπόν κι όπως ο Λουμίδης στους καφέδες, έτσι κι ο Γιάννης Διακογιάννης στα αθλητικά δρώμενα και ο Γιάννης Πετρίδης στην μουσική. 

   Οι δυο ραδιοφωνικότερες φωνές που σημάδεψαν τη ζωή μου, γιατί όπως και να το κάνουμε, εκτός των γνώσεων το πρώτο και απαραίτητο συστατικό  για να δέσει μια ραδιοφωνική χημεία με τον ακροατή, είναι η χροιά της φωνής του εκφωνητή. Και η φωνή του Γιάννη είχε το "κάλεσμα", με κέρδισε με το πρώτο άκουσμα, μεστή, γλυκιά, καθαρή, με σωστή σύνταξη και άρθρωση, ταξιδιάρικη, μοναδική, κάτι σαν μαγνήτης, σκέτο κόλλημα, τόσο πολύ δε, που μετά από 3 δεκαετίες εξακολουθεί να είναι μακράν η καλυτερότερη.    

   Ο άνθρωπος που μας έμαθε να ακούμε "ξένη" μουσική.

  Ο Γιάννης Πετρίδης -κατά γενική σχεδόν ομολογία- θεωρείται ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη διαμόρφωση της μουσικής παιδείας του τόπου, ο μουσικός παραγωγός που δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά το καινούργιο και το ποιοτικό, ανεξαρτήτως είδους μουσικής, άνετος, έγκυρος, αντικειμενικός και χωρίς ποτέ να χλευάζει ακόμη και την κακή μουσική. 

   Σε μια δύσκολη εποχή στα πέτρινα χρόνια της χούντας, από φτωχική οικογένεια με πατέρα κουρέα, ξεκίνησε να βρίσκει τα τραγούδια που άκουγε στους διάφορους σταθμούς (ράδιο Λουξεμβούργο, BBC, αμερικάνικους, κτλ.) στο Μοναστηράκι. Ποιος έφερνε τους δίσκους στο Μοναστηράκι? Οι Αμερικανοί πεζοναύτες που έκαναν τη θητεία τους στον αμερικανικό σταθμό του Ελληνικού και όταν ερχόταν η ώρα να φύγουν δημοσίευαν αγγελίες: «Οικογένεια αναχωρεί και πουλά τους δίσκους». Είχε μάθει κάθε στενό της Γλυφάδας και μάζευε οτιδήποτε πετούσαν από ξένη μουσική, ή τα έπαιρνε πάμφθηνα όπως ο ίδιος λέει. 

   O Γιάννης είναι ένας πολύ ιδιόμορφος και ιδιαίτερος άνθρωπος. Κάθε μέρα θα κυλήσει ακούγοντας κανά 14ωρο μουσική μέσα στο νερό. Και εδώ και 34 χρόνια κάθε μέρα κάνει την ίδια εκπομπή, «Από τις 4 στις 5», στους 105,8 των FΜ. Υπήρξε εκδότης του θρυλικού «Ποπ και Ροκ», διευθυντής για 22 χρόνια της Virgin, έβγαλε καμίά 20αριά CD's για την ιστορία της μουσικής και 6 βιβλία.

   Συχώρα με Γιάννη αν ξέχασα κάτι !

 

       
   Στα πρώτα του βήματα το 1975 ο Χατζιδάκις του έδωσε την ευκαιρία για  την πρώτη του πρωινή εκπομπή των "7 με 10", μέρα παρά μέρα με τον Τέρενς Κουίκ, ενώ ο Κώστας Τσαρούχας έγραφε τα κείμενα. Στην πορεία μεταφέρθηκε η εκπομπή στις 4 το απόγευμα, την ώρα που γύρίζαν οι νέοι από το σχολείο. Στα πρώτα του ραδιοφωνικά βήματα χαρακτηρίστηκε από κάποιους "Αμερικανάκι" λόγω του ότι έπαιζε πολλά αμερικάνικα κομμάτια.

   Κι εκεί στις 4 με 5 το απόγευμα, ζήσαμε όλα τα ωραία λέει ο Γιάννης,  φαντάσου παίζαμε το «Γουόλ» των Πινκ Φλόιντ και πουλούσε 200- 300.000 κομμάτια. Αυτά δεν ξαναγίνονται. Έκτοτε εδώ και 34 χρόνια κάνει την ίδια εκπομπή 4-5 το απόγευμα στο δεύτερο πρόγραμμα πλέον. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 η εκπομπή κόπηκε από καθημερινή και μπήκε μέρα παρά μέρα, αλλά μετά ήρθε διευθυντής στην ΕΡΤ ο εμπνευσμένος Ιάκωβος Καμπανέλλης και την ξανάκανε καθημερινή.

   Αξίζει να σημειώσουμε ότι δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια είναι ο Κώστας Ζουγρής, ο φίλος, συνεργάτης και αφανής ήρωας, με τις επίσης τεράστιες μουσικές γνώσεις, που αθόρυβα στηρίζει τον Γιάννη στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά, στις εκδόσεις και γενικότερα στην μουσική βιομηχανία, διεκπεραιώνοντας όλη τη "λάντζα" με απόλυτη επιτυχία.    

 

   Παρ' όλο που του άρεσε περισσότερο το ραδιόφωνο και τα περιοδικά, διετέλεσε διευθυντής της Virgin Ελλάδας για 22 περίπου χρόνια. Ετσι είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πολύ κόσμο (Έλτον Τζον, Ρομπέρτα Φλαγκ, Λεντ Ζέπελιν, Τζωρτζ Μάικλ…και η λίστα ατέλειωτη). 

   Δυο μέρες στο σπίτι του Λένι Κράβιτς στις Μπαχάμες, μια εκδρομή με τη Τζάνετ Τζάκσον και τους διευθυντές των κατά τόπους Virgin Records,  τι να πρωτοθυμηθεί... Μεγάλη και χρόνια επίσης η φιλία του με τον ιδρυτή της Virgin, τον δαιμόνιο και αυτοδημιούργητο επιχειρηματία Richard Branson, στον οποίο αξίζει επίσης να αφιερώσω στο κοντινό μέλλον ένα άρθρο όπου εκτός των άλλων, θα μάθουν και όσοι δεν ξέρουν, πως ο Mike Oldfield με το "Tubular Bells", στάθηκε η αφορμή της δημιουργίας της "Virgin Rec. Ltd".     

    Από τους μουσικούς θα ήθελε να έχει γνωρίσει καλύτερα τον Μακάρτνεϊ και τον Λένον, ενώ από αυτούς που γνώρισε καλά, στέκεται στους 2 κολοσσούς, Χατζιδάκι και Θεοδωράκη.  Βλέπεις όταν έχεις γνωρίσει τόσο κόσμο είναι και λίγο λεπτή η θέση σου ν' αρχίσεις να αναφέρεις ονόματα, οπότε σταματάς σ' αυτούς τους δύο, ώστε κανείς δε θα σε παραξηγήσει γιατί δεν τον-την ανέφερες. 

  

   Η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ήταν το 1963 στο θέατρο Καλουτά «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού». Μαθητής ακόμα στο Νυχτερινό, έκανε κοπάνα μ’ ένα φίλο του να δουν τον Μπιθικώτση και τον Κατράκη,  αφού οι περισσότεροι φοβούνταν να πάνε να δουν ένα τέτοιο έργο. Παρακολουθούσαν από τον εξώστη για να μη τους δουν. Στο διάλειμμα όμως έπεσαν στο μαθηματικό τους που απλά τους γέλασε συγκαταβατικά. Κρυβόταν και αυτός!!!
  

   Απ’ όλες τις συναυλίες που έχει παρακολουθήσει αυτή που θα ήθελε να ξαναζήσει είναι των Λεντ Ζέπελιν στο Ερλ Κορτ το 1975. Μια συναυλία τριών ημερών !!!
  

   Από τα τόσα ταξίδια, η πιο εντυπωσιακή διαδρομή που έκανε είναι μεταξύ Λος Άντζελες και Φρίσκο, στο Μπιγκ Σαρ, όπου έζησαν ο Κέρουακ και ο Γκίνσμπεργκ και κάθε φορά που την περπατά έχει την εντύπωση όπως χαρακτηριστικά λέει ότι: «Θα βγει ο Κέρουακ από καμιά γωνιά με το Ευαγγέλιό μου, το "Οn the Road".

  

   Εδώ και δυο δεκαετίες περίπου επισκέπτεται κάθε Αύγουστο την Αμερική, όπου παρακολουθεί σε πρώτη προβολή όσες περισσότερες μπορέσει από τις νέες κινηματογραφικές ταινίες, χωρίς βέβαια να παραλείπει και τυχόν ενδιαφέρουσες συναυλίες που λαμβάνουν χώρα την ίδια περίοδο.  Είναι μέρες που χωρίς υπερβολή θα παρακολουθήσει και περισσότερες από 5 ταινίες, πολλές φορές συνεχόμενα την μία μετά την άλλη.

   Σε ερώτησή μου κάποτε, πως είναι δυνατόν βλέποντας μέσα σε 15 ημέρες τόσες δεκάδες ταινίες και μετά να τις θυμάσαι κάνοντας και κριτική για κάποιες από αυτές γυρίζοντας στην Ελλάδα, μου απάντησε λες και μιλούσε για το απλούστερο πράγμα στον κόσμο: "- Μα κρατώντας σημειώσεις φυσικά στον χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ των προβολών τους, τις οποίες εμπλουτίζω αργότερα !"...     

  Ας ακούσουμε τη γνώμη του για κάποιους από τους γνωστούς σταρς...

   Ο Γκάμπριελ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος σε κατακτά αμέσως. Καθόλου ψηλομύτης, είναι καταπληκτικός τύπος, σε αντίθεση με τον Στινγκ. Αυτός από την αρχή φαίνεται ότι είναι Άγγλος ψηλομύτης. Ο Σπρίνγκστιν είναι ένα λαϊκό παιδί από το Νιου Τζέρσεϊ, ένας ροκάς κανονικός.

  

   Οσο για τον φοβερό Ντέιβιντ Μπερν των Τόκινγκ Χεντς, όταν ήταν στην Ελλάδα ζήτησε από τον Πετρίδη να τον πάει στα αρχαία στο Σούνιο. Κάποια στιγμή ακούει στο ραδιόφωνο τον Μπιθικώτση στο «Είμαι αετός χωρίς φτερά». Άρχισε να φωνάζει "Σταμάτα το αυτοκίνητο, άνοιξε δυνατά το ραδιόφωνο, δεν έχω ξανακούσει τέτοιον τραγουδιστή". Είχε πάθει σοκ από τον ενθουσιασμό του!

  

   Η άποψη του Γιάννη Πετρίδη για τα σημερινά μουσικά δρώμενα είναι ότι η μουσική παραγωγή βρίσκεται σε κρίση. Αυτό ίσως κι όλας όπως λέει, γιατί  από το 1955 που βγήκε ο Έλβις και τα πρώτα ροκ, έχουν περάσει 50 χρόνια. Μάλλον ήταν αρκετά...Όσο για τις "επαναλήψεις" που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια, συγκινούν τα παιδιά που είναι 18 χρόνων κι ας λέμε εμείς οι παλιότεροι «τους έχουμε ξανακούσει αυτούς τους ήχους». Έστω και έτσι πάντως, έξω βγαίνουν πράγματα που κάποιους συναρπάζουν. Μόνο στην Ελλάδα η κατάσταση είναι τόσο άθλια λέει χαρακτηριστικά και γι’ αυτό ευθυνόμαστε όλοι, ΜΜΕ, εταιρίες δίσκων, ραδιόφωνα, τηλεόραση. 

   Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις έχουν δέκα καλλιτέχνες που τους στριφογυρίζουν και δεν πουλάνε καν, απλά "σε νταραβέρι να βρισκόμαστε". Οι εταιρείες πάνε στους διευθυντές των ραδιοφωνικών σταθμών που έχουν τα πλέι λιστς και τους λένε, «Εχουμε το καινούργιο τραγούδι του τάδε, πώς σας φαίνεται;». Και λένε οι άλλοι ισοπεδώνοντας τα πάντα: «Βάλε την κιθάρα αλλιώς, γιατί μόνο έτσι θα το παίξουμε στον σταθμό μας».

  Black Angels - Science Killer   
   

   Η εκπομπή του Γιάννη μεταδίδονταν κάθε μεσημέρι "Από τις 4 στις 5" από το Α’ πρόγραμμα της Κρατικής Ραδιοφωνίας λίγο μετά τις ανακοινώσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ω, ναι !) και τα πρώτα χρόνια λεγόταν "Ποπ Κλάμπ", πλην της Παρασκευής που έπαιζε τα πιό σκληρά κομμάτια κι ονομαζόταν "Ροκ Κλάμπ". Δευτέρα και Τετάρτη έπαιζε τις νέες κυκλοφορίες από Αγγλία κι Αμερική. Η Πέμπτη ήταν αφιερωμένη στα soundtracks και στον Κινηματογράφο και τις Τρίτες στις επιλογές των ακροατών! ...

   Χαρά που πήρα κάποιες Τρίτες όταν άκουσα τραγόυδι που είχα ζητήσει εγώ και μπόρεσα να το ηχογραφήσω έτσι σε κασέτα... 
 
 
   

   Η εκπομπή ξεκινούσε μ' ένα κομμάτι του Brian Eno από το “Here Come the Warm Jets”, ενώ το πρώτο τραγούδι που ακούσθηκε στην πρώτη   εκπομπή στις 7 Απριλίου του 1975, ήταν ένα απόσπασμα από το άλμπουμ των Beatles: “Sgt Peppers”, κατά πολλούς μουσικοκριτικούς το σπουδαιότερο rock άλμπουμ όλων των εποχών! 

...Χα !   Εδώ γελάμε !

   Ο γράφων, καθ' ότι αντιμπιτλικός (πολύ light για τα γούστα του) και fan των Rolling Stones, των Doors, των Who,  των Country Joe & the Fish, των Jefferson Airplane, των Can, των It's a Beautiful Day, των Sweet Smoke, του Frank Zappa, του Eric Burdon, του John Cale, των Stooges...θα διαφωνήσει κάθετα για το καλύτερο ροκ άλμπουμ όλων των εποχών !!!

   Τι να πουν οι Beatles στην εγκεφαλικότητα του Jim Morrison, στην ευρηματικότητα του Zappa, στη δύναμη των Stooges και των Who, στα "ταξίδια" των Country Joe και Jefferson Airplane, στην έμπνευση των Animals και αρκετά...φτάνει !!!

   Κλείνω την παρένθεση, με μια αναφορά στα "μυαλά" που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της μουσικής, η οποία χωρίς αυτούς θα ήταν πολύ φτωχότερη...Rolling Stones, Jim Morrison-Doors, Pink Floyd, Eric Burdon-Animals, Brian EnoDavid Byrne-Talking Heads, Tricky - Massive Attack, Prodigy !!!


   Πολλά τα αφιερώματα των εκπομπών του Πετρίδη σε γεγονότα σταθμούς(θάνατοι Presley, Lennon, Marley...), που σημάδεψαν κάθε συγκεκριμμένο έτος ξεχωριστά.
   Σημαντική χρονιά στην μουσική πορεία του Γιάννη ήταν το 1987 όταν αναμετάδοσε για λογαριασμό του Αθήνα984 την συναυλία για την απελευθέρωση του Mαντέλα από το Wembley.

  

   Το 1993 κάποιο Σάββατο μεσημέρι ξεκινάει μια χορταστική -τριώρη-εκπομπή στα παλιά στούντιος του Rock FM εποχής Μηλάτου, στην Ομήρου δίπλα στο Goethe. 
   Συνηθισμένος ο Πετρίδης με τους ηχολήπτες του στην ΕΡΑ, προσπαθούσε να κατατοπιστεί και να εξοικειωθεί με τα κουμπάκια της κονσόλας, επειδή  για λόγους οικονομίας, οι ηχολήπτες είχαν καταργηθεί στον Rock FM
 
  

   Στην ΕΡΑ υπήρχε πληθώρα προσωπικού, άλλωστε το BBC λειτουργεί με 300 άτομα και η ΕΙΡΤ με 5000 αργόμισθους ως γνωστόν, όσο από ηχολήπτες, να φάνε κι οι κότες! CD-players ΔΕΝ είχαν μέχρι το 1997,  ίσως και μεταγενέστερα, αν θυμάμαι καλά. Ή μάλλον είχαν, αλλά σάπιζαν σε κούτες στα υπόγεια. 

   Ο Γιάννης, ή μάλλον ο Ζουγρής, κουβαλούσε για χρόνια το mini-disc από το σπίτι του, για να παίξει τα πρωτο-εμφανιζόμενα cdάκια τότε, διότι δεν είχε βρεθεί τρόπος να ξεπεραστεί η κρατική γραφειοκρατία να ανεβούν τα cd-players από τα υπόγεια και τις αποθήκες στα στούντιος. Τι να πω! Και μιλάμε για τον μεγαλύτερο ραδιοφωνικό παραγωγό της Εθνικής Ραδιοφωνίας, να πηγαίνει για καθημερινή εκπομπή χρόνια με το δικό του mini φορητό cd-player !!!  
 
  

   Είναι αρχές της δεκαετίας του '80 όταν τη θέση του γενικού διευθυντή στην νεοϊδρυθείσα Virgin Ελλάδας αναλαμβάνει ο Γιάννης Πετρίδης. Η Virgin εκείνη την εποχή είχε έναν αξιοθαύμαστο κατάλογο από νέα συγκροτήματα όχι μόνο της Virgin, αλλά και των Beggars Banquet, 4AD, Circa των οποίων έκανε τη διανομή κι έτσι  κυκλοφορούν στην αγορά 2 συλλογές (που στην συνέχεια έγιναν περισσότερες), με τα σημαντικότερα ονόματα του τότε καταλόγου. Οι συλλογές ονομάζονται "Rock 80's", χαρακτηρίζονται από το απλό εξώφυλλό τους με το λογότυπο της εταιρείας και γίνονται ανάρπαστες.
 
 
   "Ο σημερινός παραγωγός είναι σχεδόν ανύπαρκτος" λέει ο Γιάννης Πετρίδης. "Είναι ένα άβουλο πλάσμα των playlists του κάθε διευθυντή. Δεν έχει προσωπική άποψη στην μουσική που παίζει και θα έλεγα πως αποτελεί μιά Ραδιοφωνική γλάστρα". [Από το "ΤετΡάδιο" της Ελευθεροτυπίας].

   "Δεν έχω συναντήσει στην ζωή μου χειρότερη κατάσταση στο ελληνικό ραδιόφωνο. Όλα ελέγχονται από 5 με 8 άτομα που διαθέτουν (σε διάφορους συνδυασμούς), ένα κανάλι, κάποιους ραδιοφωνικούς σταθμούς και μιά δισκογραφική εταιρία". [Από το περιοδικό "Sonik"].

   "Oι περισσότεροι δεν είναι πιά παραγωγοί (δεν παράγουν και τίποτα),  αλλά προαγωγοί, αφού απλώς σπρώχνουν στην αγορά κάποιο προϊόν. Δεν αποφασίζουν για ποιά τραγούδια θα παίξουν και συχνά ούτε καν για το τι θα πουν ή πότε θα μιλήσουν. Κι αφού δεν αποφασίζουν, δεν ακούνε μουσική, δεν παρακολουθούν τις εξελίξεις. Φαύλος κύκλος". [Μάκης Μηλάτος στο "ΤετΡάδιο" της Ελευθεροτυπίας].

    

   Γι αυτούς που δεν αποφασίζουν, που δεν ακούνε μουσική, που είτε πουλάνε δίσκους, είτε πουλάνε κατσαρόλες και ταπεράκια είναι ακριβώς το ίδιο...και κυριολεκτικά "πήδηξαν" και σκότωσαν την μουσική αφού πρώτα την άλωσαν σαν άλλοι πειρατές, θα αναφερθώ εκτενώς σε μεταγενέστερο άρθρο.

                       

 

  Billy Stewart - Summertime 

 

  Simple Minds - Premonition   

   

   Το «Σπίτι της Μουσικής» βρίσκεται μακριά από το κέντρο της πόλης, στην εξοχή, πίσω από μια ψηλή, λευκή μάντρα. Άγρια σκυλιά και γάτες χαδιάρες, πεύκα, πορτοκαλιές και πολλά λουλούδια συνθέτουν το όμορφο "αγροτικό" τοπίο. Παντού στον εσωτερικό χώρο αντικρύζει κανείς μόνο CD's και δίσκους. Στο τραπέζι ακουμπισμένες όλες οι νέες κυκλοφορίες. Τo ίδιο και στην πιατοθήκη. Τα πιάτα χωράνε άλλωστε στο διπλανό ντουλάπι. 
 

   Το στερεοφωνικό μηχάνημα στην κουζίνα ήταν τελικά ένα από τα πέντε που υπήρχαν στο σπίτι του Πετρίδη. Του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε «ξένη» μουσική. Στο πάσο της κουζίνας τακτοποιημένα με προσοχή  αποκόμματα εφημερίδων. «Αντιστέκεται στον αφανισμό η τίγρη της Σιβηρίας», έγραφε μια κομμένη σελίδα των «ΝΕΩΝ», όπως διαβάζουμε σε μία συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη στον Σταύρο Θεοδωράκη.  

    "Θέλω να κάνω μια εκπομπή για τις τίγρεις, ο Ντίλαν κάνει θεματικές εκπομπές για τα σύννεφα, τα εργοστάσια, τα παιδιά, το ίδιο θα κάνω κι εγώ", ήταν μια από εκμυστηρεύσεις του Γιάννη. Εγκαταλείποντας τον προθάλαμο της δισκοθήκης του, την κουζίνα, επόμενος σταθμός η «αίθουσα των τροπαίων», το σαλόνι, όπου μια γιγαντιαία οθόνη παίζει οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς, από το σήμα που μεταδίδει το τεράστιο δορυφορικό πιάτο που είναι στον κήπο, ενώ στα ράφια υπάρχει ταξινομημένος ο ανθός της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

    

   Ακολουθεί μια σκάλα, ένα καλογυαλισμένο τζουκ μποξ και ένα τεράστιο στενόμακρο δωμάτιο με τη δισκογραφική παραγωγή των τελευταίων 60 περίπου χρόνων, όπου βρίσκονται και τα 40 πρώτα της Αμερικής και τα 10 πρώτα της Αγγλίας από το 1940 έως  σήμερα! Μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές του κόσμου, τα άπαντα της δυτικής μουσικής του περασμένου αιώνα σ' ένα δωμάτιο-μουσείο. 

Μετά ακολουθούν τα “σκουπίδια”. Αυτά δεν μπαίνουν στο σπίτι,  ξεσκαρτάρονται στην κουζίνα και πάνε κατευθείαν στο σπιτάκι του κήπου.

  

   Είχα την τύχη να περιπλανηθώ σ' αυτό το "Μουσείο της Μουσικής"  όπου παντού υπάρχουν διάσπαρτα στερεοφωνικά ηχοσυστήματα, ηχεία και τηλεοράσεις, με το υπέροχο καθιστικό και την τεράστια κινηματογραφική οθόνη, ενώ το δορυφορικό πιάτο στον κήπο είναι τόσο μεγάλο που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο επιστημονικό ερευνητικό κέντρο.
 
 
   Θυμάμαι σε ερώτησή μου στον Γιάννη να δω έναν σπάνιο δίσκο που είχε, αφού σκέφτηκε για λίγο, πήρε τελικά την σκάλα, την τοποθέτησε σε ένα σημείο της απέραντης δισκοθήκης, ανέβηκε ψηλά καθότι τα βινύλια φτάνουν μέχρι το ταβάνι, τράβηξε μερικούς δίσκους έξω, δεν το βρήκε, τοποθέτησε την σκάλα σε άλλο σημείο, έψαξε πάλι, την τρίτη φορά το βρήκε!!!  Θυμάμαι ακόμη τον δίσκο των Led Zeppelin "Physical Graffiti", αυτόν με τα τρισδιάστατα παράθυρα του κτιρίου, που τον είχε με τα 5 διαφορετικά εξώφυλλα που είχε κυκλοφορήσει σ' ολόκληρο τον κόσμο.

     

   Μια άλλη φορά όταν τον είχα ρωτήσει αν είχε το "Hey! Let's Party" των Mongo Santamaria που έψαχνα, με την φοβερή εκτέλεση και τα ατελείωτα πνευστά και κρουστά στο "Satisfaction" των Rolling Stones, με απορία και φανερά παραξενεμένος μου απάντησε: " - Εχω καμιά 25αριά άλμπουμς τους, αυτό δεν το ξέρω, έχουν κάνει τέτοια διασκευή...το θέλω" !  

   Γυρνώντας δε από ένα ταξίδι μου στη Νέα Ορλεάνη, "τρελάθηκε" όταν του έδειξα τον δίσκο σε κόπια μη εμπορεύσιμη του 1967, τον οποίο απέκτησα στην τιμή των 40 δολαρίων εντελώς τυχαία σε κάποιο second hand δισκοπωλείο και του τον δάνεισα για μερικές ημέρες,  χαμογελώντας  που είχα επιτέλους έναν δίσκο που έλειπε από την δισκοθήκη του Γιάννη Πετρίδη.   

   Για έναν μουσικόφιλο σαν την αφεντιά μου, ήταν εμπειρία ζωής να βρεθώ στο σπίτι του Γιάννη και...να "χαθώ" !

  

  200.000 δίσκοι (ήταν κάποτε-τώρα δε γνωρίζω που έχει φτάσει το νούμερο, ούτε το νούμερο των cd's), απαρτίζουν μία από τις πέντε παγκοσμίως μεγαλύτερες συλλογές, το σήμα κατατεθέν του μεγαλύτερου  ραδιοφωνικού παραγωγού της χώρας μας, του Γιάννη Πετρίδη, για τον οποίο η μουσική είναι τόσο απαραίτητη όσο ο αέρας που αναπνέει.

  Τα cd's ωστόσο που έχει συνήθως προς ακρόαση, τα καινούρια δηλαδή, ξεπερνούν τα 200...Δουλειά κι αυτή να λαβαίνεις κάθε εβδομάδα όλες τις νέες κυκλοφορίες των δισκογραφικών εταιριών...Που να βρεις χρόνο να ακούσεις τοσα cd's...!!!

    Μοιραζόμενος τις σκέψεις του για όλο αυτό τον θησαυρό μουσικής, λέει ότι αν ήταν στην Αμερική θα άφηνε τους δίσκους του στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Και σίγουρα αναρωτιέται κανείς, θα μπορέσει η Ελλάδα να διαφυλάξει αυτή τη μουσική περιουσία ? Ελπίζει πάντως να βρει μια βιβλιοθήκη να τους δώσει. Κάποιες φορές έχει σκεφτεί και το Μέγαρο Μουσικής, άλλες πάλι φορές σκέφτεται ένα "Μουσείο Πετρίδη", θέλει πάντως να τα παραλάβει κάποιος ενώ θα είναι εν ζωή, να τακτοποιηθούν όπως είναι σήμερα, να μπορεί να πάει ο κόσμος να δει τα εξώφυλλα, να ακούσει μουσική...

 

  

     Τέλος, ο Γιάννης είναι ένας από τις λίγους Ευρωπαίους που ψηφίζουν για τον μη κερδοσκοπικό φορέα "Rock  & Roll Hall of Fame Foundation & Museum", ( http://www.rockhall.com/ ), που ίδρυσε το 1984 ένας εμπνευσμένος Τούρκος, ο πρωτομάστορας της δισκογραφικής εταιρείας «Ατλάντικ», Αχμέντ Ερτογκάν και γιορτάζει φέτος τα 25α του γενέθλια με ένα καυτό διήμερο στις 29 και 30 Οκτωβρίου στη νεοϋορκέζικη αρένα «Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν» όπου θα εμφανιστούν οι: U2, Αρίθα Φράνκλιν, Μπρους Σπρίνγκστιν, Ερικ Κλάπτον, Μετάλικα, Μπομπ Ντίλαν, Σάιμον & Γκαρφάνγκελ, Στίβι ΓουόντερΠολ ΜακΚάρτνεϊ και Στινγκ 

 

     Το πρώτο τεύχος του "Ποπ & Ροκ" που στην μετά Πετρίδη εποχή αλλάζοντας πολλά πρόσωπα, προσπάθησε να βρει μια νέα ταυτότητα χωρίς όμως να τα καταφέρει...  

   Στην ερώτηση αν θα συνεχίζει για πάντα το ραδιόφωνο, λέει:

   "Ξέρω να κλείνω τις εποχές όταν πρέπει. Αν και θα ήθελα να έχω τον θάνατο του Πατσιφά. Eνας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στη δισκογραφία. Αυτός στη "Λύρα", ανακάλυψε πολλά σπουδαία ονόματα. Και έφυγε την ώρα που δούλευε"...
 

    Συγνώμη Γιάννη που θα καταχραστώ λίγο χώρο από το αφιέρωμα σε σένα, αλλά δεν μπορώ να μην σταθώ για λίγο στον Πατσιφά και στην Λύρα...

 

   Ο Αλέκος Πατσιφάς μαζί με τον Μ. Πλωρίτη και τον Ν. Καρύδη δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο «Ικαρο» το 1944 και μπήκε στο χώρο της δισκογραφίας τη δεκαετία του ’50 αρχικά ως στέλεχος της Ελλαδίσκ (μετέπειτα Philips) και μετά της Fidelity. Οταν το 1964 αρνήθηκε να παραχωρήσει το ρεπερτόριο της τελευταίας στην Κολούμπια, ίδρυσε την "Λύρα" (έχοντας στο πλευρό του τον Κυριάκο Μαραβέλια), δίνοντας ένα βήμα στους νέους, επενδύοντας στο καινούργιο και το διαφορετικό, ενώ παράλληλα συγκεντρώνει όλους τους διανοούμενους της εποχής.

    

   Πρώτος δίσκος 45 στροφών με τα τραγούδια "Κραυγή" και "Χωρίσαμε -χωρίσαμε" των Γ. Κατσαρού-Ν. Φώσκολου με ερμηνευτή το Φώτη Δήμα.  Μέσα σε δυο νύχτες ο Μ. Θεοδωράκης γράφει τη "Ρωμιοσύνη", (μπουζ. Λάκης Καρνέζης), που ηχογραφείται σε χρόνο ρεκόρ: 19 ώρες!

  

   Οι φίλοι του Πατσιφά ήταν ο Καρύδης, ο Ελύτης, ο Χατζηκυριάκος Γκίκας, ο Χορν κ.α, μια παρέα διανοουμένων που έπαιξε ρόλο στις επιλογές του. Ετσι κυκλοφόρησαν δίσκοι με τον Βάρναλη, τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο, τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και άλλους ποιητές να διαβάζουν τα ποιήματά τους. Ο Πατσιφάς διάλεγε φωτισμένους ανθρώπους για συνεργάτες κι ένας από αυτούς που ταυτίστηκε με την Λύρα ήταν και ο Τάσος Φαληρέας.

   Την Λύρα και τις επιλογές της έσπευσαν να μιμηθούν πολλοί, μαζί και την περίφημη αισθητική της στα εξώφυλλα των δίσκων, που υπέγραψαν καταξιωμένοι εικαστικοί καλλιτέχνες. Δυστυχώς τα σκαμπανεβάσματα στο χώρο της δισκογραφίας που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 όταν τον πρώτο ρόλο πια άρχισαν να έχουν οι ερμηνευτές και το δεύτερο ρόλο οι δημιουργοί, προκάλεσαν τις πρώτες διαρροές σε άλλες δισκογραφικές που μοίραζαν μεγάλες προκαταβολές. Ο θάνατος του Πατσιφά το 1981 και του Κυριάκου Μαραβέλια το 1991 ήταν δυο σημαντικά χτυπήματα.

     

   Ολοι οι άνθρωποι της δισκογραφίας γνώριζαν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια η «Λύρα», αλλά και τους αγώνες που έκανε ο συνεχιστής της, ο Πάνος Μαραβέλιας, μετά το θάνατο του πατέρα του, να κρατήσει όρθια την παλαιότερη, μεγαλύτερη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που η γέννησή της συνδέθηκε με την άνθηση του ελληνικού τραγουδιού, το ρίσκο και τις εμπνευσμένες παραγωγές. Ομως, για τη Λύρα (από κοντά η «ΜΒΙ» και η «Κίνησις») είχε χτυπήσει ήδη το κόκκινο. Παρ’ όλα αυτά, η είδηση ότι πέρασε πια στα χέρια του Κώστα Γιαννίκου και της δισκογραφικής εταιρείας «Legend» (μέλος του ομίλου εταιρειών Modern Times Group of Companies, με label την «Virus Music» και την «Impact»), προκάλεσε ανησυχία στο ήδη ταραγμένο τοπίο της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας.

   Δεν είναι τόσο το τέλος εποχής που μάθαμε να λέμε για οτιδήποτε έχει ιστορία και τελειώνει, αλλά η ανασφάλεια για το μέλλον. Ο ιμπεριαλισμός του πολιτισμού είναι που προκαλεί την ανησυχία. Οτι ο ίδιος άνθρωπος - όσο ικανός κι αν είναι - ελέγχει πολλά κέντρα εξουσίας στο χώρο του πολιτισμού...(Παλλάς, Μικρό Παλλάς, Αλίκη, Χορν, Πειραιώς 131, Κιβωτός, Εμπορικόν, Αποθήκη, Επενδυτής, Alter Channel κατά το ήμισυ).

   Πολύ περισσότερο που η «προίκα» της εταιρείας ήταν ένας πολύτιμος κατάλογος, συνδεδεμένος με ιστορικές εποχές, τότε που η αμφισβήτηση ήταν αξία. Από τον «Επιτάφιο» του Θεοδωράκη στην εκδοχή του Χατζιδάκι με τη Νάνα Μούσχουρη, τον «Μεγάλο Ερωτικό» του Χατζιδάκι, τον πρωτοποριακό «Μπάλο» του Σαββόπουλου με το ψυχεδελικό σκηνικό του Ακριθάκη, την «Εκδίκηση της γυφτιάς» των Ν. Ξυδάκη και Μ. Ρασούλη μέχρι το «Σαμποτάζ» των Λένας Πλάτωνος και Μαριανίνας Κριεζή, τον "Σταυρό του Νότου" του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Νίκου Καββαδία,  με το εξαιρετικό εξώφυλλο του Αλέκου Φασιανού...κ. α.
 

   

   Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ο σπουδαίος αυτός ραδιοφωνικός παραγωγός θα μοιραστεί με το κοινό του 15ου Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» εμπειρίες του, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στην ταινία «Οnce in a lifetime» της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Το φιλμ θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του σε ένα φεστιβάλ που ο Πετρίδης αγαπά και στηρίζει (πέρυσι ήταν ο συντονιστής του masterclass που παρέδωσε ο καλεσμένος του εν λόγω φεστιβάλ Τζούλιαν Τεμπλ).

   Τιμώντας τη δουλειά και την προσωπικότητά του, το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας "Νύχτες Πρεμιέρας" (16 έως 27 Σεπτεμβρίου), θα προβάλει σε παγκόσμια πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ «Οnce in a lifetime» (Μια φορά σε όλη τη ζωή) της Νικόλ Αλεξανδροπούλου, που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του, σε μια ειδική εκτός συναγωνισμού προβολή.

   Να ΄σαι σίγουρος Γιάννη, θα ΄μαστε όλοι εκεί...

  

   Ο μουσικός παραγωγός, που έπαιξε πρώτος συγκροτήματα όπως οι «Τalking Ηeads», οι «Τuxedo Moon» και οι «Joy Division» και μας μύησε στο πανκ και το νιου γουέιβ, θα είναι και πρόεδρος της διεθνούς κριτικής επιτροπής στο διαγωνιστικό τμήμα Μουσική & Φιλμ (η πενταμελής επιτροπή θα αποφασίσει για την ταινία που θα βραβευτεί με τη Χρυσή Αθηνά, βραβείο που συνοδεύεται και από 10.000 ευρώ).   

   Με ενδιαφέρον αναμένεται ακόμη στο φεστιβάλ το «Βurning dοwn the house: The story of CΒGΒ» της Μάντι Στάιν, για ένα πασίγνωστο αντεργκράουντ ροκ κλαμπ της νεοϋορκέζικης σκηνής της δεκαετίας του ‘70 και του ‘80, όπου θα δούμε μεταξύ άλλων τους: Στινγκ, Πάτι Σμιθ και Τalking Heads επί σκηνής.

 Talking Heads - The Great Curve

 

   

http://apotis4stis5.blogspot.com/  

   Αλήθεια Γιάννη, θέλεις να πεις κάτι με το "- Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να δικαιολογήσεις ότι δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς;"... που φιγουράρει πρώτο πρώτο στην αρχή του Blog σου?

 

                           Εδώ υπάρχει μία ακόμη ανάρτηση για τον Γιάννη Πετρίδη...

 

            *** Νύχτες Πρεμιέρας...«Οnce in a Lifetime»    

 

Σχόλια

05/08 16:17  Antilope
Καλησπέρα.
Απλά ά ψ ο γ ο!
Μαθαίνει κανείς όπως και στα προηγούμενα μουσικά άρθρα πράγματα που δεν είναι ευρέως γνωστά και άκρως ενδιαφέροντα.
Θα περιμένω με χαρά και το δεύτερο μέρος.
Keep on going.
05/08 19:11  leop
Αγαπητέ Moga καλησπέρα,
εξαιρετικό και το σημερινό.Ακριβής η εξιστόρηση των γεγονότων και κοντά στην πραγματικότητα η σκιαγράφηση της σπουδαίας αυτής μορφής που έμαθε τους Ελληνες να ακούν καλή ξένη μουσική ,με παγκόσμια αναγνώριση για τις γνώσεις του.
Πάντα συνεπής στη σταθερή του πορεία,ποτέ δεν έπαψε να ενημερώνεται και να αναζητεί το καινούργιο και ενδιαφέρον. Low profile,κράτησε την προσωπική του ζωή μακριά απ τα φώτα της δημοσιότητας και ασχολήθηκε μόνο με τη μεγάλη αγάπη του,τη μουσική.
Ευχαριστώ τον Γ.Π. γι αυτά που με έμαθε ολα αυτά τα χρόνια.
Ενα μπράβο και σε σένα για το αφιέρωμα.
05/08 20:38  Mogadishu
leop...

ακριβως ετσι ειναι για τον Γιαννη και ηταν μεγαλη η τυχη μου να συνεργαστω μαζι του, να τον γνωρισω και να ζησω μια απο τις καλυτερες εμπειριες στη ζωη μου σε σχεση με την μουσικη οταν περιπλανηθηκα στα τοσες χιλιαδες βινυλια και cd's, νιωθωντας οτι βρισκομαι στο Μουσειο Μουσικης Ιστοριας...
θα αναφερθω εκτενεστερα στο β' μερος
05/08 21:11  ανύπαντρη μητέρα
Moga
Εμενα να με ακους...σου το εγραψα...δημιουργεις <σχολη> με το τροπο που γραφεις και παρουσιαζεις...οτιδηποτε καταπιαστεις...
05/08 21:25  GPAP
που με ταξιδεψες τωρα βρε φιλε ?

σ'ευχαριστω ...

συνεχισε...
05/08 21:27  Bluesman
ωραιες εποχες που δεν ξαναρχονται, ειμαστε πολυ τυχεροι που ζησαμε τετοια χρονια, το ραδιοφωνο μεχρι αργα το βραδυ με τους φιλους ερασιτεχνες στα FM, τα λυκειακα γκρουπακια και βεβαια ο πετριδης 4 με 5 καθε απογευμα...
οσο για τους σημαντικοτερους καλιτεχνες που αναφερεις συμφωνω και διαφωνω βεβαιως, σηκωσε κανενα σχετικο αρθρακι κατα το φθινοπωρο να μαζευτουμε να τα λεμε επι ωρες... ειμαστε μπολικοι εδω μεσα μη νομιζεις, θα τους μαζεψω να τα λεμε μεχρι πρωιας...
05/08 21:42  Usοund
05/08 21:50  Bluesman
που το βρηκες αυτο ρε γιου; μη μου πεις τυχαια... φιλαρακι ειναι;
05/08 21:53  Usοund
Ε, κάτι σκαμπάζουμε κι εμείς από δαύτα!
05/08 21:55  Bluesman
τι εγινε ο συνεταιρος τον εχεις φυλακισμενο σε κανενα υπογειο; εξαφανιστηκε...
05/08 21:57  Usοund
Προπονείται στο πιγκ-πογκ. Έπαθε την καταστροφή τού Δράμαλη!
05/08 22:00  Bluesman
θυμαμαι που το παιζε κινεζος πρωταθλητης... λες να του ριχνω και εγω; χρονια και ζαμανια εχω να παιξω... δεν πιστευω να κρυβεται πισω απο κανενα περιεγο νικ...
05/08 22:03  Usοund
Θα σου εδιηγούμην την σκηνή, αλλά φοβάμαι μην κάνουμε κατάχρηση τής φιλοξενίας τού Μόγκα..
05/08 22:05  Bluesman
ριχτα στο δικο σου στην αναγκη, δε θελω να το χασω
05/08 22:07  Mogadishu
ανύπαντρη μητέρα...
πολυ ανεβαστικες οι επισημανσεις σου, thanx, ροκου η "ανυπαντρη μητερα"?
------------------------------------
GPAP...
κι εγω ταξιδευω με τετοιες αναμνησεις
-----------------------------------
Bluesman...
απο μουσικα θεματα αλλο τιποτα, μεσα για κατι σχετικο με τα σημαντικοτερα γκρουπς που λες, παντως Doors για τοτε, Talking Heads για μετεπειτα, αυτους τους δυο, τους θεωρω το Α και το Ω
-------------------------------------
Usοund...

μπηκα μολις στο μπλογκ, thanx, πηγα να κατεβασω και το Broken Records, αλλα οι κωδικοι που δινει ειναι για μια φορα και καποιος ηδη το κατεβασε, κριμα
05/08 22:09  Mogadishu
Usοund - Bluesman ???

ελευθερα, κριμα που δεν μπορω να βγαλω και ποτακι!
05/08 22:11  Bluesman
μια που ανεφερες τους doors, κατι σχετικο...
http://koloxora.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=8103&blid=181
05/08 22:13  Manta ray
Καλησπέρα φίλε Mogadishu και φίλοι, και πάλι άψογη η σύνοψη. Είμαστε τελικά ολόκληρη γενιά που μεγαλώσαμε με τις εκπομπές (αλλά κυρίως με το πνεύμα και το ήθος...) του Γ.Π. Ίσως δεν το καταλαβαίναμε τότε, αλλά η μουσική αυτή (μαζί με άλλα πολλά πράγματα...) ήταν στην ουσία η διαμόρφωση ενός τρόπου ζωής που, κάποιους, μας συνέχει μέχρι σήμερα... Στην άποψή σου για Beatles σε σχέση με τους άλλους που αναφέρεις, θα συμφωνήσω επίσης.

Και πάλι συγχαρητήρια, απόλαυση να σε διαβάζουμε.

Υ.Γ. Είσαι και ένας από τους ελάχιστους που βρήκε τη... διπλή όψη του nick μου - το είχα γράψει μια φορά το χειμώνα, νομίζω σe μια συζήτηση που είχαμε με swear και bluesman. Αναφέρομαι στο προηγούμενο άρθρο σου περί των καταπληκτικών Manta ray. Συστήνονται ανεπιφύλακτα...
05/08 22:15  Bluesman
καλησπερα μαντα, χρονια και ζαμανια...
05/08 22:16  Usοund
Σκάει μύτη που λέτε ο Κινέζος με το παρωνύμιο swearengen. Αθλητική εμφάνιση adidas, ατσαλάκωτη, ύφος και στυλ Φέντερερ, ρακέτες εκατοντάδων ευρώ, μπαλάκια έγχρωμα, τσαντούλα μέγκλα (πετσετούλα δεν είδα). Σκάει μύτη κι ο αντίπαλος με σαγιονάρες και πουκαμισάκι Gucci. Αποτέλεσμα; 7-1! Υπέρ ποίου; Μάντεψε!

05/08 22:22  Mogadishu
Bluesman...
Μολις διαβασα το
"No one here gets out alive"...καλοοοο!
μονο που τα βιντεος δεν ειναι πια διαθεσιμα
05/08 22:24  Manta ray
Την έφαγε ο φίλος μου ο swear στο πινγκ πονγκ; Καλά του είχα πει να ασχοληθεί με τις καταδύσεις...:)

Blues, δεν είναι ότι χάθηκα αυτοβούλως... αφού ξέρεις ότι το καλοκαίρι είμαι κυρίως στον υποβρύχιο κόσμο...
05/08 22:27  Bluesman
κριμα φιλε μογκα γιατι ειναι μερος του νοηματος του κειμενου, το πρωτο δειχνει το οραμα του μορισον με το ατυχημα των ινδιανων στον αυτοκινητοδρομο και το δευτερο το the end σε παροξυσμο...
05/08 22:28  Mogadishu
Manta ray...

συμφωνω μαζι σου σ οσα εγραψες...αληθεια παντως το νικ σου μου εμαθε το καταπληκτικο αυτο γκρουπακι, δεν τους ηξερα κι αν δεν εβλεπα το νικ σου δεν θα τους μαθαινα
-------------------------

Usοund...

φοβερη η παρουσιαση των δυο αντιπαλων πριν τον αγωνα...7-1? χμμμμμμμμμμμμμ
05/08 22:31  Usοund
To ένα το πήρε γιατί είχα ξεκούμπωτο το πουκάμισο...
05/08 22:38  Mogadishu
Bluesman...
θα προσπαθω να τα βρω
ειδικα για το πρωτο με τσιγκλησες
05/08 22:42  Bluesman
αν θυμσμαι καλα ειναι αποσπασμα απο την ταινια του στοουν, μαλλον η εισαγωγη, με υποκρουση το ραιντερς... κριμα, χανονται πολλα βιντεο απο το σωληνα
05/08 22:48  Usοund
"κριμα φιλε μογκα γιατι ειναι μερος του νοηματος του κειμενου"
Kρατήστε το μη χαθεί! Είναι το μοναδικό κείμενο τού μπλουζ! ουχαχα!

Μόγκα, μόλις εισήλθες στην κλειστή λέσχη τού Αλή.Η συνδρομή για τον πρώτο μήνα είναι δωρεάν. Μετά βλέπουμε. Και εις ανώτερα!

Μην κουραστείς να γράφεις, γιατί θα σε μαλώσω. Και μαλώνω άγαρμπα
05/08 22:51  Mogadishu
χαχαχαχαχαχα
Bluesman, σου την ειπε ο U ???
ή μπας και ειναι ετσι?
οχι μωρε, εχω δει μερικα κειμενακια, αραια και που...χαχαχα


- να ΄σαι καλα ρε Usound
με ΄κανες και χαμογελασα
05/08 22:54  Bluesman
http://www.youtube.com/watch?v=CLVuhJZnAPw&feature=related
βρηκα ενα κομματακι και μαλιστα μεταγλωττισμενο στα ιταλικα...
καλα, ζηλευετε εσεις το διηγηματικο μου οιστρο... ουουχαχαχαχαχα...
06/08 04:13  ABI NORMAL
06/08 17:32  Capital
Συγχαρητήρια για το όμορφο blog σας.
Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στην ηλεκτρονική διεύθυνση webmaster@capital.gr ;
07/08 21:37  Usοund
Λείπει ο συνέταιρος, αλλιώς θα κατουριόσουν στο γέλιο!
08/08 21:18  PROMETHEAS
Πως πω … τι μας θύμισες βρε παιδάκι μου….
Γλυκιά μελαγχολία.
Μαθητούδια τότε και το ράδιο με λυχνίες. Αν θυμάμαι καλά, αρχικά ο Πετρίδης έπαιζε Δευτέρα έως και Πέμπτη. Παρασκευή απολαμβάναμε τότε το soul club και την αξέχαστη μεταλλική φωνή του Μίκη Κορίνθιου που δυστυχώς έφυγε νωρίς.
Πω πω… Λες και διαβάζω 35 χρόνια απ’ τη ζωή μου. Και πράγματι δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς.
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
17/6Γιορτή του πατέρα, η κάθε τρίτη κυριακή του Ιούνη...