Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Ο Σπίλμπεργκ, ο Πέδρο και η ιστορία της τεκίλας
5609 αναγνώστες
Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2009
09:51

 

  Ο τελειομανής σκηνοθέτης Στίβεν Σπίλμπεργκ αναζητά τον πιο τεμπέλη που υπάρχει στο κόσμο, για να πρωταγωνιστήσει στην καινούρια του ταινία.  Του σφυρίζουν λοιπόν ότι ο μεγαλύτερος τεμπέλης είναι ένας Μεξικάνος ο Πέδρο, που ζει κάπου στην Τιχουάνα του Μεξικού, αλλά αποκλείεται να πειστεί να ανέβει στην Αμερική.

   Μαζεύει λοιπόν τα συνεργεία του ο Σπίλμπεργκ και κατεβαίνουν να συναντήσουν τον τύπο. Φτάνουν στην Τιχουάνα κι αρχίζουν να ρωτούν για τον περίφημο Πέδρο. Με τα πολλά, ψάχνοντας ολόκληρη την πόλη για κανά δυο μέρες, τον πετυχαίνουν αραχτό στο πεζοδρόμιο, σε μεσημεριανή σιέστα, με το σομπρέρο να του κρύβει το πρόσωπο, ένα κομπολόι να κρέμεται νωχελικά από το ένα του χέρι και ένα μπουκάλι τεκίλα δίπλα του, κατεβασμένο σχεδόν μέχρι την μέση. 

- Συγγνώμη για την ενόχληση, ονομάζομαι Στίβεν Σπίλμπεργκ, είμαι διάσημος Αμερικανός σκηνοθέτης και ψάχνω για ένα ηθοποιό να πρωταγωνιστήσει στη καινούρια μου ταινία. Πιστεύω λοιπόν πως ο ρόλος που έχω στο μυαλό μου σου ταιριάζει γάντι. Θα πάρεις καλά λεφτά, δέχεσαι;

   Ο τύπος τίποτα... σαν να μην τον άκουσε... ακίνητος! Ο Σπίλμπεργκ επαναλαμβάνει πολλές φορές την πρότασή του προς τον Μεξικάνο, ο οποίος εξακολουθεί να τον αγνοεί επιδεικτικά. Αποφασίζει λοιπόν να τον κινηματογραφήσει εκεί όπως είναι και να συζητήσουν αργότερα για τα διακιώματα της ταινίας, την αμοιβή του ως ηθοποιό και τα συναφή. Στήνει λοιπόν τα μηχανήματα κι αρχίζει να τραβά...

   Μετά από κανά δίωρο, ο Μεξικάνος δεν έχει κουνηθεί καθόλου. Απελπισμένος ο Σπίλμπεργκ τον πλησιάζει και του λέει:
- Ρε φίλε, σε παρακαλώ, κάνε μου τη χάρη... άσε τουλάχιστον να πέσει μια χάντρα από το κομπολόι.

Ως εκ θάυματος, έστω και βαριεστημένα, ο Μεξικάνος σηκώνει λίγο το σομπρέρο και νωχελικά του απαντά:

- Μια χάντρα ? Μα τι λες ? Μεσημεριάτικα με τέτοια ζέστη ? Πίνει μια γουλιά από το μπουκάλι και βυθίζεται πάλι... 

Περιμένει ο Σπίλμπεργκ με το συνεργείο του καμιά ώρα ακόμη κι αφού δεν βλέπει σημείο ζωής, του λέει:

- Λοιπόν Πέδρο, είσαι τέλειος, αυτό που ψάχνω, αν εκεί που θα αφήσεις να πέσει μια χάντρα από το κομπολόι, κάνεις μια ακόμη κίνηση όταν θα σε ρωτήσουν κάτι, η αμοιβή σου για όλο αυτό θα είναι 1.000.000 δολάρια!!!

Εκεί στο άκουσμα του ποσού, ανασηκώνει πάλι λίγο το σομπρέρο ο Μεξικάνος και πολύ βαριεστημένα ρωτάει:

- Για πες λοιπόν, τι άλλο πρέπει να κάνω?

- Να του λέει ο Σπίλμπεργκ! Μόλις ακούσεις ποδοβολητό αλόγων, καθώς θα περάσουν από μπροστά σου καμια 20αριά έφιπποι, θα αφήσεις μια χάντρα να κυλήσει απο το κομπολόι. Μετά από κανά δεκάλεπτο θα ακούσεις καινούριο ποδοβολητό αλόγων, θα σταματήσουν μπροστά σου  καμιά 20αριά άλλοι έφιπποι νωματαίοι κι ο Σερίφης θα σε ρωτήσει:

Ει Πέδρο? Προς τα που πήγαν?

Εκεί ακριβώς, εσύ χωρίς να κουνήσεις καν το κεφάλι σου, θα σηκώσεις το δεξί σου χέρι και θα δείξεις προς τα δεξιά, αυτό μόνο, τίποτα άλλο, εκεί ο ρόλος σου τελειώνει...λοιπόν τι λες?  

Κι ο Πέδρο εντελώς βαριεστημένα:  
- Αμάν αδερφάκι μου, εσύ δεν ψάχνεις ηθοποιό... κασκαντέρ ψάχνεις

 

 

      Champs - Tequila

Την ανακάλυψαν οι Ινδιάνοι και τη θεώρησαν δώρο από τους θεούς.

    Ο θρύλος για τη γέννηση της τεκίλας λέει ότι ένας κεραυνός χτύπησε κάποτε μια γαλάζια αγαύη (κακτοειδές φυτό) στην περιοχή μιας φυλής Ινδιάνων του Μεξικού. Οι Ινδιάνοι παρατήρησαν ότι το φυτό άρχισε τότε να εκκρίνει ένα γευστικό και καυτερό υγρό που όταν το έπινες, σου δημιουργούσε ευχάριστα συναισθήματα. Το θεώρησαν δώρο σταλμένο από τους θεούς και όπως αναφέρει ο Αντόνιο Σαν Μαρτίν στο βιβλίο του «Η τεκίλα, κάτι παραπάνω από ένα ποτό», το χρησιμοποιούσαν για να ευθυμήσουν στις θρησκευτικές γιορτές τους.

   Το μεξικανικό αλκοολούχο δεν προσέφερε απόλαυση μόνο στους ιθαγενείς και στους θεούς τους, αλλά ήταν η καλύτερη παρέα στη μοναξιά του Πάντσο Βίλα, συνόδευσε τις ταυρομαχίες του Πέδρο Ινφάντε και τα εγχώρια γουέστερν μελοδράματα, ενώ η φράση «πιάσε μια τεκίλα» έγινε η συχνότερη που άκουγε στη ζωή του κάθε ταβερνιάρης της περιοχής. Με την κραυγή «Viva Mexico!» χιλιάδες πατριώτες πετούσαν ψηλά τα σομπρέρο τους και έπιναν ωκεανούς ολόκληρους του εθνικού τους ποτού.

             

   «Σήμερα θα πιω τεκίλα, αύριο θα πιω κρασί / και αν με δεις μεθυσμένο, αύριο δεν θα με θες» λέει ένα λαϊκό ερωτικό τραγουδάκι. Η τεκίλα έχει συνδεθεί με τη λαϊκή μυθολογία και την παράδοση του Μεξικού. Οταν πέθανε ο ταυρομάχος Ινφάντε, ένα από τα μεγαλύτερα εθνικά σύμβολα του 20ού αιώνα, ο λαός τον θρήνησε κατεβάζοντας τελετουργικά, ποτήρι ποτήρι, τόνους από τεκίλα. Εδώ και αρκετές γενιές οι άνθρωποι ενώνονται στους ρυθμούς του μαριάκι (μεξικανικός χορός) έχοντας επαρκή προμήθεια τεκίλας και λένε «άσπρο πάτο» με τρεμάμενο χέρι. Το ρητό που χάραξε επάνω στο «οικιακό» του μπαρ ο μεξικανός ευπατρίδης και υποστηρικτής των τοπικών παραδόσεων δον Φρανσίσκο Χαβιέ Σάουθα ενθαρρύνει τους αρχάριους της τεκίλας: «Στην αρχή με νερό. Μετά χωρίς νερό. Και στο τέλος σαν νερό». Ετσι πίνεται το υγρό-δυναμίτης.

   Υπήρξαν περίοδοι ωστόσο κατά τις οποίες τα ήθη και οι πεποιθήσεις υποβίβασαν την τεκίλα σε λαϊκό ποτό, όταν οι ανώτερες τάξεις έπιναν μπράντι, κονιάκ και ουίσκι. Η πρώτη επίσημη κρατική άδεια για τη λειτουργία αποσταγματοποιείου δόθηκε στην πόλη Τεκίλα, επί ισπανικής βασιλείας στον Jose Cuervo. Ωσπου ο Ελάδιο Σάουζα την εξήγαγε το 1924 με τη φράση «Μεξικάνικο ουίσκι, ο χυμός των ιερών κάκτων» τυπωμένη στην ετικέτα της φιάλης. Η κατάσταση άλλαξε ριζικά. Ομως το μεγάλο «μπαμ» στο άνοιγμα της αγοράς για την τεκίλα ξεκίνησε το 1994  και διατηρείται ως σήμερα.
  

   Άλλοι λένε πως οι Αζτέκοι πρώτοι ανακάλυψαν το ζαχαρώδη χυμό της πίνιας (καρπός της αγαύης) που ξεχασμένος στο ύπαιθρο μεταλλασσόταν σ' ένα ποτό που σου έφτιαχνε το κέφι. "Octili poliqhui" ονόμασαν το ποτό που ο θεός τους Tepoztecal (ομότιμος του δικού μας Διονύσου) τιμούσε και ευλογούσε. Αργότερα η ονομασία απλουστεύθηκε σε pulque (πουλ-κεϋ) και η κατανάλωσή του είχε θρησκευτικό χαρακτήρα. Βέβαια, η άρχουσα τάξη απολάμβανε το pulque καθημερινά. Όπως ίσως έχετε καταλάβει, το pulque είναι ο πατέρας της τεκίλας. Όταν οι Ισπανοί κατακτητές (που έφεραν μαζί τους τον άμβυκα) ξέμειναν από μπράντι άρχισαν να αποστάζουν το παραδοσιακό αλκοολούχο ποτό «Octili» που παρασκευαζόταν από το μπλέ αθάνατο(γαλάζια αγαύη)! Ογδόντα χρόνια μετά το πρώτο κύμα των ισπανών κατακτητών, το 1600, ο μαρκήσιος της Αλταμίρας Don Pedro Sánchez de Tagl παρήγαγε για πρώτη φορά το απόσταγμα σε βιομηχανική κλίμακα! Η πρώτη εμπορική τεκίλα ξεκίνησε με τον Jose Cuervo, ο οποίος πήρε τα δικαιώματα από την ισπανική κυβέρνηση για την καλλιέργεια της μπλε αγαύης με σκοπό την παρασκευή τεκίλας, όμως την παρθενική της εμφάνιση στην αγορά των ΗΠΑ επιχείρησε ο Cenobio Sauza

   Η αγαύη, η πρώτη ύλη της τεκίλας, αν και φυτό εξωτικό (προϊστορικό φυτό, σαν γιγάντια αλόη), έχει ελληνογενές όνομα που λέγεται ότι σημαίνει θαυμαστός και αθάνατος! Και δεν είναι κάκτος, όπως οι περισσότεροι λανθασμένα πιστεύουν - ανήκει στην οικογένεια των κρινοειδών. Όταν είναι ωμή είναι δηλητηριώδης, μα όταν ψηθεί αποκτά μια γλυκιά και απαλή γεύση. Υπάρχουν περισσότεροι από 300 διαφορετικοί τύποι αγαύης και χρειάζονται 8 με 12 χρόνια για να γεννηθεί και να μεγαλώσει ο καρπός της, η πίνια (pina), ο οποίος φτάνει τα 50 κιλά και μοιάζει πάρα πολύ με τον καρπό του ανανά.

   «Όλα ξεκινούν από την καλλιέργεια των φυτών», λένε. «Αν τα φροντίσεις σωστά, σε 7 χρόνια φτάνουν στο 1,5 μέτρο ύψος. Δεν τα κλαδεύουμε για να αυξήσουμε την ποσότητα του υγρού που βγαίνει απ' αυτά, αντίθετα τους δίνουμε χώρο και χρόνο να αναπτυχθούν απολύτως φυσικά και τα συλλέγουμε μόνο όταν φτάσουν στην πλήρη ωρίμαση. 

  

   Η τεκίλα είναι συνυφασμένη με τη ζωή σε όλο το Μεξικό. Γάμοι, βαφτίσεις, ανάπαυλα από τη σκληρή δουλειά, συναντήσεις φίλων, γεύμα, δείπνο. Δεν υπάρχει καμιά έκφρασή της κοινωνικότητας που να μην έχει εμπλουτιστεί από τη μυρωδιά και τη γεύση της. Παρότι η παράδοση αυτή αρχικά ανάγεται στους Τολτέκους, Ολμέκους και Ατζέκους, που τη χρησιμοποιούσαν στις τελετουργίες τους ως ιερό ποτό, είναι οι Καθολικοί καλόγεροι που διέδωσαν την απόσταξή της. Ιησουίτες, Δομινικανοί αλλά κυρίως Φραγκισκανοί υιοθέτησαν την περιοχή της Τεκίλα στη Γουαδαλαχάρα, πίεσαν τους Ισπανούς βασιλείς να παραχωρήσουν εκτάσεις στους ευγενείς και ειδικά προνόμια στις κοινότητες που ασχολήθηκαν με την παραγωγή της. Το agave azul έγινε το μαγικό φυτό που αντικατέστησε στο μακρινό Μεξικό το μεσογειακό αμπέλι. Ο Διόνυσος συγχωνεύτηκε μετά τη συνάντησή του με τον Κετσατκοάτλ, τον θεό της Γης, των βροχών και του χρόνου, αλλά και τη Μαγιαχουέλ, τη θεά των απολαύσεων. 

Μύθος το σκουλήκι.

   Το όνομα του σκουληκιού “Hipopta Agavis” γνωστό ως κόκκινο σκουλήκι είναι απλά μια προνύμφη που βρίσκεται και αναπτύσσεται μέσα στο φυτό της Αγαύης. Καθώς οι Μεξικανοί χρησιμοποιούν την Αγαύη για φαγητό θέλοντας και μη αναγκάστηκαν να γευτούν τέτοια σκουλήκια καθώς παρά το καθάρισμα των φυτών πάντα παρέμεναν σ' αυτά κάποια υπολείμματα. Έκπληκτοι ανακάλυψαν ότι τα σκουλήκια αυτά όχι μόνο είχαν ευχάριστη γεύση αλλά πρόσθεταν και ένα ιδιαίτερο άρωμα στο φαγητό. Κάποιος έξυπνος επιχειρηματίας της δεκαετίας του '40 σκέφθηκε να χρησιμοποιήσει το σκουλήκι και στην ποτοποιία για μάρκετινγκ. Έτσι γεννήθηκε ο μύθος ότι η καλή Τεκίλα έχει μέσα σκουλήκι.

   Δεν πρόκειται όμως σε καμία περίπτωση για μεξικανική παράδοση και όσο κι αν ψάξεις δεν θα το βρεις μέσα στη μεξικανική Τεκίλα. Υπάρχουν κάποιες αμερικανικές εταιρείες που εμφιαλώνουν Τεκίλα και οι οποίες για λόγους εντυπωσιασμού και μάρκετινγκ τοποθετούν σκουλήκια μέσα στο μπουκάλι. Έχουν γίνει κατά καιρούς πολλές προσπάθειες να παραπληροφορηθεί το καταναλωτικό κοινό για τις ιδιότητες του σκουληκιού της Τεκίλας. Το σκουλήκι, το οποίο ζει μέσα στην Αγαύη δεν προσδίδει καμία θετική ιδιότητα, αντιθέτως υποβαθμίζει την ποιότητα του ποτού.Το είδος της Τεκίλας που περιέχει το περιβόητο σκουλήκι ονομάζεται "mezcal". Μύθος δηλαδή φίλοι μου ότι η καλή Τεκίλα πρέπει να περιέχει και σκουλήκι …αν το βρείτε θα είναι απλά για εντυπωσιασμό και θα 'ναι και τσιμπημένη στην τιμή.  

     

   Καμία αυθεντική τεκίλα δεν έχει σκουλήκι. Ο συγκεκριμένος μύθος είναι παλιός και ξεπερασμένος. Μια κάμπια, η guzano, βρίσκεται σε κάποια mezcal, χωρίς πάλι να σημαίνει ότι όλα τα mezcal περιέχουν κάμπιες. Σε mezcal χαμηλότερης ποιότητας βρίσκουμε το περιβόητο «σκουλήκι», το οποίο αποτελεί διαφημιστική επιλογή κάποιων παραγωγών της δεκαετίας του ’40 προκειμένου να τραβήξουν την προσοχή στο προϊόν τους. Η όλη ιστορία εμπλουτίστηκε και με μυθεύματα περί αφροδισιακής δράσης, κάτι βέβαια που δεν ισχύει, αφού και οι ίδιοι οι Μεξικανοί παραδέχονται ότι η κάμπια δεν είναι τίποτε άλλο από πρωτεΐνη και οινόπνευμα. 

   Μια τεκίλα με σκουλήκι στον πάτο που κυκλοφορεί στην ελληνική αγορά είναι η Gusano Rojo με την επισήμανση ότι είναι 100% προϊόν αγαύης, της ποικιλίας Mezcal. Στα αρνητικά η μη ύπαρξη πώματος ασφαλείας και η στιφή σαν πολυκαιρισμένη γεύση της.

   

Παραγωγή διαμαντιών από τεκίλα?

   Πλούτισαν οι Μεξικανοί από την τεκίλα, αφού τώρα πια εκτός από εθνικό ποτό, ισχυρίζονται ότι η τεκίλα είναι και το μυστικό για την παραγωγή διαμαντιών. Σύμφωνα με τους Μεξικανούς επιστήμονες, τα διαμάντια που φτιάχνονται από την τεκίλα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για την ανίχνευση ακτινοβολίας, για την κοπή εργαλείων αλλά και σαν βασικό συστατικό σιλικόνης για τα μικρο-τσιπ των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το αεροποιημένο υγρό που προκύπτει από τον αποχρωματισμό της τεκίλας, όταν τοποθετηθεί σε μια ανοξείδωτη βάση μπορεί να δημιουργήσει μικρά διαμάντια.

   

   Οι Μεξικανοί ξεκίνησαν να πειραματίζονται πριν από 13 χρόνια φτιάχνοντας συνθετικά διαμάντια από αέρια όπως το μεθάνιο. Αργότερα κατάφεραν να δημιουργήσουν διαμάντια από υγρά στοιχεία, παρατηρώντας ταυτόχρονα ότι η ιδανική αναλογία -40% αιθανόλη και 60% νερό- είναι παρόμοια με αυτή που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της τεκίλας. «Μια ημέρα πήγα στην κάβα και αγόρασα μια φτηνή τεκίλα. Την χρησιμοποίησα στο πείραμα που ήδη διεξήγαγα με την αιθανόλη και τα αποτελέσματα ήταν θετικά», δήλωσε ο Μιγκουέλ Απατίγια, ένας από τους τρείς ερευνητές που ασχολούνται με το θέμα.

      

   Τα διαμάντια που προέκυψαν από το πείραμα έμοιαζαν με κρύσταλλα, πολύ μικρά για να χρησιμοποιηθούν για κοσμήματα. «Θα είναι πολύ δύσκολο να φτιαχτούν διαμάντια για ένα δαχτυλίδι», τόνισε ο Απατίγια προσθέτοντας ότι οι επιστήμονες μελετούν και άλλες εφαρμογές για τη δημιουργία διαμαντιών.«Είναι αλήθεια πως η τεκίλα ασκεί μια γοητεία. Είναι εθνικό προϊόν του Μεξικό και Μεξικανοί επιστήμονες κατάφεραν να υλοποιήσουν το πείραμα με τα διαμάντια», κατέληξε, ενώ η ομάδα των ερευνητών μελετά αυτή την περίοδο τον τρόπο με τον οποίο επιλεγμένα είδη τεκίλας προσαρμόζονται στο πείραμα. 

Ειδη:

   Silver, Blanco, Plata: η λευκή τεκίλα, εμφιαλώνεται αμέσως μετά την απόσταξη ή μέσα σε 60 μέρες. Μπορεί να αποθηκευθεί μέχρι την εμφιάλωση σε ανοξείδωτες δεξαμενές, αλλά όχι σε ξύλινα βαρέλια.

   Gold, Oro, Suave, Joven ή Joven abocado: η κίτρινη τεκίλα, είναι το ίδιο με τη Silver, με τη διαφορά ότι γίνεται προσθήκη βελτιωτικών συστατικών - συνήθως καραμέλας και εσάνς δρυός, σε ποσοστό μέχρι 1% του συνολικού βάρους - με σκοπό τη δημιουργία γεύσης και χρώματος που την κάνουν να μοιάζει παλαιωμένη.

   Reposado ή Rested: η τεκίλα που έχει ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια για 2 με 12 μήνες πριν από την εμφιάλωση.

   Anejo ή Aged ή Aρejo: η τεκίλα η οποία αποθηκεύεται και αφήνεται να ωριμάσει σε δρύινα βαρέλια περιεκτικότητας το πολύ 350 λίτρων, για 12 έως 36 μήνες πριν να εμφιαλωθεί.

   Εxtra añejο: νέα κατηγορία από το 2006, το απόσταμα ωριμάζει από 36 μήνες και πάνω, τουλάχιστον. 
  

     

   Ο Αρνούλφο Τόρες, μπάρμαν σε ένα μαγαζί στην πρωτεύουσα του Μεξικού μετρώντας 20 χρόνια στο επάγγελμα, λέει ότι οι νέοι έχουν αρχίσει σήμερα να πίνουν τεκίλα και να τη θεωρούν πολύ της μόδας, ενώ κάποτε δεν ήθελαν ούτε να τη βλέπουν. Τις Παρασκευές, αφού σχολάσουν από το γραφείο, έρχονται εδώ και κατεβάζουν τη μία τεκίλα μετά την άλλη, λέει ο βετεράνος μπάρμαν. Σε αυτό το σημείο όμως υπάρχουν και οι ενστάσεις των ειδικών, όπως του «γκουρμέ» Ραφαέλ δελ Μπάρκο, που επιμένει ότι τέτοιου είδους κατάχρηση της τεκίλας είναι τουλάχιστον εγκληματική, όχι για τα στομάχια των θαμώνων, αλλά για τους κανόνες της γαστρονομίας: «Αυτό το οινοπνευματώδες είναι ένα απεριτίφ». Σύμφωνα με τον Μπάρκο, οι καλοί πότες επιλέγουν ποικιλίες της άσπρης τεκίλας και την καταναλώνουν με εγκράτεια. Οσο για το αλάτι και το λεμόνι που συνοδεύουν τα σφηνάκια, «αυτά είναι ευρήματα του σινεμά».

           

   Στις αρχές του 16ου αιώνα οι προμήθειες σε οινοπνευματώδη των ισπανών κατακτητών άρχισαν να τελειώνουν. Ετσι αντί για μπράντι έπιναν τον χυμό της αγαύης. Η συστηματική παραγωγή του ποτού ωστόσο ξεκίνησε 70 χρόνια αργότερα, όταν κάποιος τοπικός άρχοντας, ένας ισπανός μαρκήσιος, καλλιέργησε συστηματικά το φυτό και έφτιαξε ένα απόσταγμα το οποίο ονόμασε «τεκίλα», από τη λέξη μιας διαλέκτου ιθαγενών, η οποία σημαίνει «ηφαίστειο».
   Στα 300 χρόνια της ύπαρξής της η βιομηχανία της τεκίλας απέκτησε 578 φίρμες, μπορεί και παράγει 170 εκατ. λίτρα ετησίως και να εξάγει 90 εκατ. από αυτά σε περισσότερες από 30 χώρες. Η διαδικασία παραγωγής ξεκινάει στον κάμπο, όταν το φυτό της μπλε αγαύης έχει εμφανίσει σημάδια της απαιτούμενης ωριμότητας, πράγμα που σημαίνει ότι βρίσκεται στην ηλικία των 8-12 ετών. Μόνο τότε μπορεί να πάρει σειρά για τη συγκομιδή, η οποία γίνεται χειρωνακτικά, χωρίς μηχανήματα.

           

   Το πλέον διάσημο κοκτέιλ με βάση την τεκίλα είναι η «μαργαρίτα»: Περιέχει (εκτός από τεκίλα) κουαντρό, θρυμματισμένο πάγο, λεμόνι και αλάτι και σερβίρεται σε ποτήρι με πόδι. Είναι το κοκτέιλ που έχει προκαλέσει τις θλιμμένες εξομολογήσεις κάθε πικραμένου με ακροατή τον πάντα υπομονετικό μπάρμαν.

   Το Μεξικό έχει ορίσει εθνικό ποτό του την τεκίλα, με τον ίδιο ζήλο που επιδεικνύουν οι Γάλλοι για το κονιάκ. Μάλιστα τον Νοέμβριο του 1997 η Ευρωπαϊκή Ενωση αποδέχθηκε το αυθεντικό της προέλευσης και της ονομασίας του ποτού. Το Μεξικό είναι πρώτο σε κατανάλωση τεκίλας και ακολουθούν οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Γερμανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, ο Καναδάς, η Χιλή, η Βρετανία, η Ιαπωνία και μετά, πολύ πιο πίσω από ό,τι θα περίμενε κανείς, η Ισπανία. Ο ερευνητής και συγγραφέας Ενρίκε Μαρτίνες Λιμόν παρατήρησε ότι στην Ισπανία που σύμφωνα με την ιστορία έχει συμβάλει στη συνταγή του ποτού, η κατανάλωση τεκίλας είναι πολύ πεσμένη σε σχέση με το Μεξικό, γεγονός το οποίο αποδίδει στις γενικότερες γαστρονομικής φύσεως διαφορές που έχουν οι δύο χώρες παρά την κοινή πολιτισμική τους πορεία.

        Καλό καλοκαίρι...


  


Σχόλια

31/07 12:35  ...................
Καλημερα Μoga!
31/07 12:56  Mogadishu
Καλημερα και σε σενα αννιτα!
31/07 15:57  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
Δεν το ήξερα ότι έχεις μεταπτυχιακό στην τεκίλα...
03/08 03:19  Mogadishu
γεια σου φιλε Σολωνα, στα νιατα μου αυτα, οταν μετα την περιπλανηση σε Μεξικο, Γουατεμαλα, Ονδουρα...κατεληξα Ν. Ορλεανη...Got my mojo working...
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
10/4Ενα λεπτό να το διαβάσετε, που ίσως αλλάξει το τρόπο που σκέφτεστε...