Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Μουσικές διαδρομές...Μανώλης Χιώτης
17620 αναγνώστες
Δευτέρα, 4 Μαΐου 2015
12:15

Γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα...

21/03/1921

21/03/1970

 

Ψάχνοντας στο διαδύκτιο, σε άλλους 2 μεγάλους Ελληνες συνέβη αυτό....

 

Κ. Π. Καβάφης...

29/04/1853

29/04/1933

 

και...

 

Βασίλης Τσιτσάνης

18/01/1915

18/01/1984...

 

Τυχαίο? ...Δε νομίζω...

 

Πάμε τώρα...

  Το τελευταίο ποτηράκι  

   Ο Χιώτης την δεκαετία του '40 έπαιζε κιθάρα. Κατα τον μεσοπόλεμο, έφυγε για Αμερική όπου και έπαιζε ως κιθαριστας, ενώ ήρθε σε επαφή με την αφρο-κουβανέζικη-λατιν μουσικη, το μπλουζ και τη τζαζ.

   Γυρνωντας, επινόησε το 4-χορδο μπουζούκι, ωστε να πιάνει ακόρντα κιθάρας και οχι τριχόρδου...Η τεχνική του ήταν κιθαριστική, εξού και τα απίστευτα σόλο που είχε βγάλει. Το πόσο τον επιρρέασε η λατιν μουσικη είναι εμφανες σε κλιμακες και ρυθμους: ολα του σχεδον τα τραγουδια είναι ρουμπεςσαμπες...αλλα και το γεγονος οτι ηταν ο πρωτος που εφτιαξε ορχηστρες "λαϊκες" με λατιν οργανα (πνευστα,κρουστα κτλ κτλ)...Περίφημο παράδειγμα το "Περασμένες μου Αγάπες", ρούμπα απ' τις λίγες, με ίσως το καλύτερο σόλο που έχει παιχτει ποτε σε εγχορδο! Και μιλάμε για τρελες ταχυτητες. Ο Χιώτης ηταν όλα τα λεφτα! Ειναι η εποχη που τον ακουσε ο Jimi Hendrix κι εντυπωσιαστηκε...

   Το τραγούδι του Μανώλη Χιώτη «Την έδιωξα κι όμως την αγαπώ»  βρέθηκε στο αρχείο του Jimi Hendrix την εποχή που ο Χιώτης έκανε περιοδεία στην Αμερική… και λες πώς είναι δυνατόν;! Κι όμως ο Χέντριξ με το Χιώτη είχαν βρεθεί στο Σικάγο όταν έπαιζαν σε διπλανά μαγαζιά κι έτσι γνωρίστηκαν, ενώ τον θεωρούσε τον μεγαλύτερο δεξιοτέχνη στο είδος του! Και ανατριχιάζεις, πώς σήμερα… που υποτίθεται ότι τα «ξέρουμε όλα», χωρίς να καταλαβαίνουμε, «σνομπάρουμε» τη γνησιότητά μας και τη μοναδικότητά μας!

  Περασμένες μου αγάπες

   «Ο Χιώτης είναι ο καλύτερος κιθαρίστας στον κόσμο», ομολόγησε ο Τζιμι Χεντριξ, μετά από ένα ρεσιτάλ στο Σικάγο.

   Η εξαιρετική εκπομπή του Χρήστου Βασιλόπουλου «Η Μηχανή του Χρόνου» εριξε φως στην πολυτάραχη ζωή του Μανώλη Χιώτη, του  αριστοκράτη-ρεμπέτη που ξεκίνησε από τις προσφυγο-γειτονιές του Ναυπλίου, μπήκε στα σαλόνια των Αθηνών και κατέκτησε τις καλύτερες πίστες της Αμερικής.

 Απόσπασμα από την "Μηχανή του χρόνου"

   Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 21 Μαρτίου του 1921, κατ΄άλλους το 1920, όπου είχε πάει η οικογένειά του από το Ναύπλιο, καταγώμενος απο την Χίο, γιος του βαρύμαγκα και καβγατζή Πειραιώτη Διαμαντή Χιώτη και μιας δυναμικής γυναίκας που διατηρούσε στο Ναύπλιο το πιο αριστοκρατικό μπαρ, έχοντας πελάτες της τους φραγκάτους της εποχής εκείνης και σερβιτόρες τις πιο όμορφες κοπέλες, στα χέρια των οποίων μεγάλωσε ο Μανώλης, με τα χάδια, τα φιλιά και τις τρυφερές φροντίδες τους, μέσα στη χλιδή και στα πλούτη της σπάταλης μητέρας του που δεν άφησε ποτέ να του λείψει τίποτα, πραγματικό αρχοντόπουλο, που διατήρησε μέχρι τον πρόωρο θάνατό του την αριστοκρατική του εμφάνιση και τον χαρακτήρα του.  

   Από μικρός διδάχτηκε κιθάρα, βιολί, ούτι και μπουζούκι, ενώ άρχισε να εργάζεται σαν επαγγελματίας μουσικός το 1936 στην ηλικία των 15 χρόνων,  μετακομίζοντας από το Ναύπλιο στην Αθήνα, πλάι στον Στράτο Παγιουμτζή, υπογράφοντας παράλληλα συμβόλαιο ως "διευθύνων πρίμο όργανο" στην Columbia και γνωρίζεται με τον Μπαγιαντέρα.

 Πολλές φορές    

Χιώτης...Mambo

   Αμέσως μετά την απελευθέρωση εισαγάγει για πρώτη φορά αυτός στις εμφανίσεις του τον ενισχυτή και διαμορφώνει στο οργανοποιείο του Ζοζέφ το 4χορδο μπουζούκι, (4 ζεύγη χορδών αντί τα γνωστά 3), ενώ στο πάλκο χρησιμοποιεί δυο μπουζούκια, ένα με μεταλλικές χορδές κι ένα με χορδές από έντερα ώστε η χροιά του να μοιάζει περισσότερο με ούτι, ενώ είναι ο πρώτος που χρησιμοποίησε και τα 4 δάχτυλα, (ενίοτε και τα 5), στο τόσο μοναδικό και ιδιαίτερο παίξιμό του. 

    Πάντα πρωτοπόρος και τολμηρός, δεν δίστασε ούτε στην προσωπική του ζωή,  αφού απήγαγε την πρώτη του γυναίκα την Ζωή Νάχη, όταν αυτή ήταν 14 ετών και την οποία παντρεύτηκε το 1954, αποκτώντας μαζί της δυο παιδιά. Ανήλικη ήταν και η δεύτερη γυναίκα του όταν την γνώρισε, η Μαίρη Λίντα, παρτενέρ του στην χρυσή εποχή μέχρι το 1966 οπότε και χώρισαν μετά από 7 χρόνια γάμου. Αγάπησε και αγαπήθηκε από την τρίτη του γυναίκα την Μπέμπα Κυριακίδου με την οποία έκανε τις τελευταίες του εμφανίσεις στη σκηνή.

 ...με τις Μαρία Κάλλας-Γκρέις Κέλλυ

   Αξεπέραστος δεξιοτέχνης, σαν "ειρηνοποιος" ο Χιώτης θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην κόντρα μεταξύ Κάλλας και Γκρέις Κέλλυ. Είναι η εποχή που Ωνάσης και Ρενιέ του Μονακό, αποφασίζουν να τα βρουν με ένα ταξίδι στο Αιγαίο. Η επεισοδιακή κρουαζιέρα θα έχει ευτυχή κατάληξη χάρη στον Μανώλη Χιώτη, που κατάφερε με τις πενιές του μπουζουκιού του να «λιώσει τον πάγο», να αμβλύνει τις αντιθέσεις και να συμφιλιώσει τις δυο μεγάλες κυρίες, έτσι τα δυο ζευγάρια στήθηκαν για πρώτη φορά με πλατύ χαμόγελο μπροστά στο φακό για μια ιστορική φωτογραφία.

   Η «Μηχανή του χρόνου» παρουσίασε σπάνιο υλικό του 1948 με τον Μανώλη Χιώτη να βάζει για πρώτη φορά μέσα στο κινηματογραφικό κάδρο το «απαγορευμένο» μπουζούκι, προσθέτοντας την τέταρτη διπλή χορδή, βάζοντάς το «στην πρίζα» και συγκρούοντας το κατεστημένο του ρεμπέτικου με τη «νομιμοποίηση» του λαϊκού οργάνου, ανοίγοντας νέους δρόμους στο λαϊκό τραγούδι. Τότε συγκρούστηκε με τον Βασίλη Τσιτσάνη και άλλους ρεμπέτες της εποχής.

     Ταξίμι σόλο

   Δυο δεκαετίες αργότερα, οι αντιδράσεις για το «ευτελές όργανο» εξακολουθούσαν, ακόμα και εάν επρόκειτο για τον Χατζιδάκι και τον Θεοδωράκη. Ο Χιώτης θα είναι αυτός που θα συνενώσει τις δυο κορυφαίες δυνάμεις του ελληνικού τραγουδιού και θα «εξαγνίσει» το μπουζούκι στην ιστορική παρουσίαση του «Επιταφίου» στο θέατρο «Κεντρικόν» το 1961 με σολίστα τον ίδιο και ερμηνευτές τούς Μπιθικώτση, Καζαντζίδη, Μαρινέλλα, Μαίρη Λίντα και παρουσιάστρια τη Μάρω Κοντού (νάτος πάλι ο μαϊντανός). Από τα απρόοπτα, η κατάρρευση του  Μπιθικώτση μπροστά στην κατάμεστη αίθουσα και η γενναία στάση του Χιώτη που κατάφερε να τον επαναφέρει στη σκηνή. Ακολουθούν «Λιποτάκτες», «Πολιτεία» και «Αρχιπέλαγος».

      Φλόγα - σόλο

   «Μανώλης Χιώτης: Ο σολίστας που φοβήθηκε ο Τζίμι Χέντριξ» ήταν ο τίτλος της εκπομπής του Χρ. Βασιλόπουλου όπου ο δημοσιογράφος  αναζήτησε και βρήκε τα πρόσωπα που έζησαν την μυθική συνάντηση των δυο ανδρών και επιβεβαιώνουν τον θαυμασμό του κορυφαίου ρόκερ στο πρόσωπο του Έλληνα μουσικού, για τον οποίο είχε πει: «Ο Χιώτης είναι ο μεγαλύτερος σολίστας». 

   Ακόμη ποιος ήξερε πριν την εκπομπή εκτός από τους πολύ μυημένους, το άγνωστο παρασκήνιο στον Λευκό Οίκο, όταν ο Ελληνας βιρτουόζος έπαιξε για τα γενέθλια του Αμερικανού προέδρου Τζόνσον...

   Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ήταν και τα πιο δραματικά. Χωρίζει με την Λίντα, πράγμα που του στοίχησε πολύ και ο καρκίνος αρχίζει να τον κατατρώει. Τελευταίο τραγούδι με την φωνή (κατά παραγγελία) του Νίκου Χατζηαντωνίου:

«Θα κάνω ότι πέθανα, να δω ποιοι μ’ αγαπούνε»...

      Δε θέλω πια...

   Πεθαίνει ανήμερα των γενεθλίων του στις 21 Μαρτίου 1970 στην γενέτειρά του Θεσσαλονίκη, ενώ ο θλιβερός επίλογος γράφεται στο Α’ νεκροταφείο με παρούσες και τις 3 συντρόφισσες της ζωής του, τη στιγμή που ο Γιάννης Καραμπεσίνης παίζει με το μπουζούκι του Χιώτη τα «Ηλιοβασιλέματα».
 
   Μια ζωή μοιρασμένη ανάμεσα στην πίκρα, τον ενθουσιασμό, τη δόξα, το μεγαλείο και την αδικία...

   Οπως έλεγε χαρακτηριστικά ο Μανώλης Χιώτης: "Δεν υπάρχουν μπουζουξήδες, αλλά μπουζουκιστές".

    Μάριος   

   Στην Ομονοια στην οδό Ιωνος, υπηρχε ενα στενόμακρο μαγαζάκι του Μαριου Δαλέζιου που έμεινε γνωστό σαν το «Στρατηγείο του Ρεμπέτικου».
   «Όποιος δεν ήπιε ούζο στου "Μάριου" δεν λογίζεται μπουζουξής, δεν έχει θέση στην οικογένειά μας», έλεγε ο Μάρκος Βαμβακάρης.
   Ολοι πέρασαν από κει. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Κώστας Βίρβος, Μάρκος, Στράτος, Χιώτης, Τσιτσάνης, Κηρομύτης, Σπόρος...
   Αξιοσημείωτη είναι μια μαρτυρία-εμπειρία που έζησε στου «Μάριου» τα παιδικά του χρόνια, ο Γιάννης Σταματίου - "Σπόρος":

   «Όταν με πήγε για πρώτη φορά στο μπαράκι ο συνάδελφός μου ο Σπύρος Ευσταθίου, φορούσα το καπέλο του σχολείου με την κουκουβάγια και κρατούσα από το ένα χέρι τα βιβλία και από το άλλο το μπουζούκι. Την είχα κάνει κοπάνα από το σχολείο κι όταν γύρισα στο σπίτι, ο πατέρας μου μού έδωσε ένα χέρι ξύλο, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Εγώ όμως είχα βαφτιστεί μπουζουξής μέσα στου "Μάριου". Εκεί έγινα μάρτυρας μιας πολύ γερής κόντρας ανάμεσα στον Τσιτσάνη και τον Χιώτη.

   Ένα μεσημέρι κάθονταν σε διπλανά τραπέζια και συζητούσαν έντονα για το μουσικό ύφος στο λαϊκό τραγούδι. Σε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης υψώνει τη φωνή του και με τη γνωστή θεσσαλιώτικη προφορά του τού λέει: "Τι είναι αυτά ρε που γράφεις τελευταία; Δεν ακούγονται για λαϊκά. Όλο μάμπο και σουίνγκ μου είσαι, όλο μοντέρνα".

    

   Ο Χιώτης εκνευρίστηκε και είπε στον Τσιτσάνη: "Ό,τι και να μου πεις, εγώ σε παίζω ολόκληρο πάνω στην κιθάρα μου". "Κι εγώ σε παίζω ολόκληρο πάνω στο μπουζούκι μου", απάντησε ο Τσιτσάνης. "Θα σου δείξω ποιος είναι ο Χιώτης", είπε θυμωμένος ο Μανώλης και μέσα σε μια βδομάδα είχε έτοιμες δύο συνθέσεις του, δύο βαριά λαϊκά με κοινωνικό χαρακτήρα: "Σύρτε και φέρτε τον παπά" και "Τι θέλεις, μάνα δυστυχισμένη, κι όλο τον Χάρο παρακαλείς".

   Τα τραγούδησε και τα δύο ο Τάκης Μπίνης κι έγιναν επιτυχίες της εποχής. Όταν βγήκαν τα τραγούδια, ο Χιώτης πήρε υπομάλης τον δίσκο των 78 στροφών, τον πήγε στου "Μάριου", τον έβαλαν στο πικάπ κι όλοι έμειναν ικανοποιημένοι από το βαρύ στυλ που έγραψε ο Χιώτης.

   Στο πατάρι του «Μάριου» τέλος ήταν που βαφτίστηκα "Σπόρος" λέει ο Γιάννης Σταματίου...όταν με αποκάλεσε έτσι ο Μανώλης Χιώτης, επειδή φορούσα κοντό πανταλόνι κι έπαιζα πολύ ωραίο μπουζούκι».

   Ηταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του αείμνηστου Πάνου Γεραμάνη (1945-2005) «Η ζωή μου ένα τραγούδι», που δυστυχώς δεν πρόλαβε να το δει και να το χαρεί, αφού κυκλοφόρησε λίγο μετά το θάνατό του. 

  

   Ο φίλος Swearengen συμπληρώνει για τον Μανώλη Χιώτη...

   "Ο Χιώτης έχει ορίσει απόλυτα το όργανο που λέγεται μπουζούκι. Υπό μια έννοια το στοίχειωσε κιόλας, αφού ακόμη και σήμερα κάθε μουσικός που θέλει να λέγεται έτσι, με τις Χιώτικες φράσεις παλεύει κυρίως. Ο άνθρωπος ήταν πολύ μπροστά απ' οποιονδήποτε μουσικό του λαϊκού πενταγράμμου. Σχεδόν φευγάτος. Για παράδειγμα σ' αυτό εδώ το "Καμηλιέρικο", ο τύπος παίζει καθαρές rock n' roll φόρμες, ξερές πεντατονικές. Είναι απίστευτο. Αμφιβάλλω εάν ο ήχος αυτός είχε παιχτεί τότε εν Ελλάδι.
http://www.youtube.com/watch?v=AJYJ9wHaZOM&feature=related

   ...και συνεχίζει

   Πιστεύω ότι ο Χιώτης είχε μελετήσει πολύ τον μεγάλο Τζάνγκο Ράϊνχαρτ. Δική μου εκτίμηση είναι, αλλά ακούω αυτό το swing ηχόχρωμα σε πολλές δουλειές του. Σίγουρα το σόλο από το "Περασμένες μου Αγάπες" δεν είναι από τα πιό δύσκολά του, έχει παίξει φράσεις που δύσκολα παίζονται ακόμη και από βιρτουόζους επιπέδου Πολυκανδριώτη. Μπορεί να πει κανείς ότι έχει παίξει πράγματα που σχεδόν ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να παίξει. Πχ, εάν προσέξει κανείς, θα διαπιστώσει μικρά τεχνικά ψεγάδια στο σόλο "Φαντασία", έναν απίστευτο καταιγισμό φράσεων. Πρόσεξε εδώ, τί κάνει ο σατανάς, πώς διάβολο έχει κατορθώσει να μπάσει τις ντιμινουϊτες του, μέσα στη δημοτική φόρμα.
http://www.youtube.com/watch?v=1MJxUCzZhHk&NR=1

    

   Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα. Δεν υπάρχουν, που λένε κι οι πιτσιρικάδες. Μια πραγματική ιδιοφυϊα, που βέβαια δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει απαρατήρητη. Παράλληλα, ένας πολύ ευαίσθητος και ακέραιος άνθρωπος. Όταν είχαν μπουζουριάσει τον Θεοδωράκη στον Ωρωπό, ο Χιώτης "έγραψε" κανονικά τους ασφαλίτες που σημείωναν ονόματα επισκεπτών και πήγε να τον δει στο επισκεπτήριο, την ίδια στιγμή που πολλοί άλλοι δήθεν σύντροφοί του, εξαφανιστήκαν κάνοντας την πάπια"...

   

   "Σε λίγα δευτερόλεπτα" ή... "Τρένο"

  Απίστευτο κομμάτι, από τις 78 στροφές, εξαιρετικά σπάνιο και όχι τόσο γνωστό, με πρόζα...ΨΆΞΤΕ ΤΟ !!!

   Ο Χιώτης λέει: "-Προσοχή προσοχή, οι επιβάται εις τα θέσεις των. Σε λίγα δευτερόλεπτα αναχωρούμε". Ισως το καλύτερο τραγούδι που έγραψε ο Μανώλης Χιώτης ανεξαρτήτου εποχής. Αυτή η τρελή εισαγωγή είναι κυριολεκτικά το κάτι άλλο!!! Το κομμάτι είναι απλά ΤΕΛΕΙΟ από κάθε άποψη. Με την Πόλυ Πάνου και τον Χιώτη η πρώτη εκτέλεση, ενώ βγήκε και με την Ρένα Ντάλια και τον Γιάννη Τατασόπουλο αργότερα.

 

Σχόλια

13/07 16:42  Bluesman
εξαιρετικες δουλειες βλεπω εδω μεσα... κουραγιο...
13/07 17:38  Swearengen
Ωραίο θέμα, πλατύ. Κρίμα που πρέπει να φύγω. Που λες, στην Ηρώων Πολυτεχνείου, πρώην Βασιλέως Κων/νου, λίγο πριν τη στροφή για Χατζηκυριακού, ήταν το εργαστήρι του Ζοζέφ, του γέρου, μέχρι το 98, αν δεν κάνω λάθος. Στο ίδιο σημείο, από πριν τον πόλεμο ακόμη. Ο γέρος δούλευε μέχρι να πεθάνει, από μεράκι και μόνο. Δεν ξέρω πόσο καλά έβλεπε πιά κι έχω την εντύπωση ότι τα τελευταία χρόνια τα όργανα που πουλούσε ήταν stock από παλιά. Όπως και νά 'χει. Ο Ζοζέφ είχε το όνομα του μεγαλύτερου κατασκευαστή μπουζουκιών όλων των εποχών. Υπήρχαν κι άλλοι, ο Αγκοπ, ο Τσακιριάν, ο Μουρατίδης, ο καθένας με τα μυστικά του. Ο θρύλος όμως συνέδεσε τον Ζοζέφ με την κατασκευή του τετράχορδου μπουζουκιού, ειδικά για τον Χιώτη, αν και υπάρχει η (βασιμότατη) εκδοχή ότι αυτή η δουλειά έγινε με τη συνεγασία των αδελφών Παναγή, άλλων σπουδαίων οργανοποιών. Ποιός ξέρει. Δεν είμαι βέβαιος ότι το τετράχορδο μπουζούκι το επινόησε ο Χιώτης, αλλά γεγονός είναι ότι ο Χιώτης το καθιέρωσε, επέβαλε το "κιθαρομπούζουκο" στη μουσική, ήδη από το 1955, με κούρδισμα ρε,λα,φα,ντο, αντί του ρε, λα, ρε, του τρίχορδου. Προφανώς ήταν ο Χιώτης ο οποίος συνέλαβε και την ιδέα του ηλεκτρικού μπουζουκιού. Μέχρι την δεκαετία του '90, όλα τα ηλεκτρικά μπουζούκια είχαν αυτόν τον μεσαίο μουντό ήχο που έβγαινε από τους μαγνήτες Ideal, που όλοι χρησιμοποιούσαν. Αργότερα, η κατάσταση βελτιώθηκε, με χρήση καλύτερων μαγνητών, πχ των actives, που διαφύλασσαν την ακουστικότητα του οργάνου. Αρκεί ν' ακούσει κανείς ηχογραφήσεις των "ψαγμένων" Νικολόπουλου-Πολυκανδριώτη, για να καταλάβει τη διαφορά του χθες από το σήμερα. Nομίζω ότι ο Χάρρυ Λεμονόπουλος ήταν πιο "γρήγορος" δακτυλιστής από τον Χιώτη. Πιθανόν και ο Σταματίου, ο Σπόρος, να ήταν κι αυτός πιό γρήγορος. Όμως, απ' όλους τους μεγάλους παλιούς, τα πιό καθαρά εξηκοστά τέταρτα, τις πιό σαφείς πενιές τις έπαιζε ο Χιώτης. Όσο για τη σύνθεση, δεν υπάρχει σύγκριση. Μακράν ο κορυφαίος, με δεύτερο τον αυτοδίδακτο Ζαμπέτα, άλλο μουσικό τέρας. Το θέμα είναι σκέτη βεντάλια.
Τα λέμε.
13/07 18:04  doji star
kalhspera
13/07 19:06  ΤΑΚΙΟΚΟΥ-ΚΕΡΙ
Ο Νονός-και αδελφός του πατέρα μου- έπαιζε με τον Χιώτη στην Αμερική.Η προσωπική τους σχέση είναι γνωστή και σε μένα,και οι περισσότερες ιστορίες της εποχής-τα ευτράπελα της Λίντας,στη Ν.Υόρκη και άλλα πολλά-τα οποία μάθαινα απο πρώτο χέρι,είναι χαραγμένα στο μνημονικό μου.
Θυμάμαι πόσο γλυκός άνθρωπος ήταν,και όσες φορές είχε έρθει στο σπίτι μας,πάντα στα χέρια του κρατούσε δώρα για'μένα!
Θυμάμαι επίσης το σεβασμό,και την εκτίμηση,στο πρόσωπό του,όλων των ανθρώπων της μουσικής-και όχι μόνο-της εποχής!
Μακράν ο κορυφαίος όπως γράφει και ο αγαπητός Swearengen!
13/07 19:11  freeagle
Ωραία άρθρα σήμερα, χαρά στο κουράγιο σου Mogadishu! Μένει κάνας ξενέρωτος να πεταχτεί σαν την τσουτσού για να μας υπενθυμίσει ότι «εδώ κύριοι είναι χρηματιστηριακός ιστότοπος»
13/07 19:17  Bluesman
κατα καιρους χωνεται καποιος και στο δικο μου και χωνει μαζεμενα μοναστερα, ενα σε καθε θεμα, διαμαρτυρομενος προφανως για την καταχρηση του χωρου...
13/07 19:23  freeagle
Ναι τον ξέρω, είναι ο γνωστός ξινομούρης μοναστεριστής, γνωστός σε όλους και ως ξινομουναστεριστής
13/07 19:36  Mogadishu
καλησπερα σ' ολους...
παιδια ευχαριστω για τα θετικα σχολια και για τις περισσοτερες πληροφοριες σχετικα με τον Χιωτη...
οσο για τα θεματα, απ' ολα εχει ο μπαξες
οταν στηνεις το μπλογκ λεει, χρηματιστηριο, αθλητισμος, πολιτικη, διαφορα, πολιτισμος...απλα ειθιστε να επικρατουν τα οικονομικα...ολα στην ωρα τους...
13/07 20:57  Antilope
Αψογος όπως πάντα ο Mogy και σε όλο το μουσικό εύρος! Αλλά τι να πούμε για θρύλους? καλησπέρα
13/07 21:17  Mogadishu
καλησπερα και σε σενα Antilope

οντως μεγαλη μορφη ο Χιωτης
Α ρ χ ο ν τ α ς !

που 'σαι?
κανε ενα μπλογκ, ολο στη βολεψη... να διαβαζουμε και τιποτα τοσα θεματα θαχεις να αναπτυξεις...
το discovery και το national geographiq εχουν περαση, αντε!
13/07 21:31  Antilope
Do you think so ? Let me think-να και το αγγλικό μου-αλλά δε θα είναι λίγο μονότονο να αναφέρεται συνεχώς μία αντιλόπη στα άγρια ζώα και στη φύση? Ασε που είμαι και λίγο τεμπέλα Mogy- :)
13/07 22:01  Swearengen
Θα μπορούσαμε να γράφουμε κατεβατά περί Χιώτη, οπότε μην βιαστείς να το κατεβάσεις το θέμα, χαχαχα ! Τέλος πάντων, δυό-τρία λόγια ακόμη. Ο Χιώτης έχει ορίσει απόλυτα το όργανο που λέγεται μπουζούκι. Υπό μια έννοια, το στοίχειωσε κιόλας, αφού ακόμη και σήμερα, κάθε μουσικός που θέλει να λέγεται έτσι, με τις Χιώτικες φράσεις παλεύει κυρίως. Ο άνθρωπος ήταν πολύ μπροστά απ' οποιονδήποτε μουσικό του λαϊκού πενταγράμμου. Σχεδόν φευγάτος. Για παράδειγμα, σ' αυτό εδώ το Καμηλιέρικο, ο τύπος παίζει καθαρές rock n' roll φόρμες, ξερές πεντατονικές. Είναι απίστευτο. Αμφιβάλλω εάν ο ήχος αυτός είχε παιχτεί τότε εν Ελλάδι.
http://www.youtube.com/watch?v=AJYJ9wHaZOM&feature=related
Έπειτα, εγώ πιστεύω ότι ο Χιώτης είχε μελετήσει πολύ τον μεγάλο Τζάνγκο Ράϊνχαρτ. Δική μου εκτίμηση είναι, αλλά ακούω αυτό το swing ηχόχρωμα σε πολλές δουλειές του. Σίγουρα το σόλο από το "Περασμένες μου Αγάπες" δεν είναι από τα πιό δύσκολά του, έχει παίξει φράσεις που δύσκολα παίζονται, ακόμη και από βιρτουόζους επιπέδου Πολυκανδριώτη. Μπορεί να πει κανείς ότι έχει παίξει πράγματα που σχεδόν ούτε ο ίδιος δεν μπορούσε να παίξει. Πχ, εάν προσέξει κανείς, θα διαπιστώσει μικρά τεχνικά ψεγάδια στο σόλο "Φαντασία", έναν απίστευτο καταιγισμό φράσεων.
Πρόσεξε εδώ, τί κάνει ο σατανάς, πώς διάβολο έχει κατορθώσει να μπάσει τις ντιμινουϊτες του, μέσα στη δημοτική φόρμα.
http://www.youtube.com/watch?v=1MJxUCzZhHk&NR=1
Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα.Δεν υπάρχουν, που λένε κι οι πιτσιρικάδες. Μια πραγματική ιδιοφυϊα, που βέβαια δεν θα μπορούσε ποτέ να περάσει απαρατήρητη. Παράλληλα, ένας πολύ ευαίσθητος και ακέραιος άνθρωπος. Όταν είχαν μπουζουριάσει τον Θεοδωράκη στον Ωρωπό, ο Χιώτης έγραψε στ'αρχίδια του τους ασφαλίτες που σημείωναν ονόματα επισκεπτών και πήγε κανονικά να τον δει στο επισκεπτήριο, την ίδια στιγμή που πολλοί άλλοι, δήθεν σύντρ
13/07 22:02  Swearengen
δήθεν σύντροφοι του συνθέτη, εξαφανίστηκαν και έκαναν τις πάπιες, μην τους πάρει κι αυτούς η μπάλα.
13/07 22:51  Bluesman
οτι και να λεμε το επιπεδο των ελληνων μουσικων σε σχεση με το μεγεθος της χωρας ειναι εξαιρετικα υψηλο, ορισμενοι ειναι πραγματικα τεραστιοι ακομα και σε διεθνες επιπεδο...
13/07 23:00  Mogadishu
Swearengen
ωρες ατελειωτες μπορουμε να μιλαμε για τον Χιωτη...
Στην Ομονοια υπηρχε ενα στενόμακρο μαγαζάκι του Μαριου Δαλέζιου που έμεινε γνωστό σαν το «στρατηγείο του Ρεμπέτικου».
«Όποιος δεν ήπιε ούζο στου "Μάριου" δεν λογίζεται μπουζουξής, δεν έχει θέση στην οικογένειά μας», έλεγε ο Μάρκος Βαμβακάρης.
Ολοι πέρασαν από κει. Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου, Κώστας Βίρβος, Μάρκος, Στράτος, Χιώτης, Τσιτσάνης, Κηρομύτης...
Αξιοσημείωτη είναι μια μαρτυρία-εμπειρία που έζησε στου «Μάριου», από τα παιδικά του χρόνια, ο Γιάννης Σταματίου-Σπόρος:

«Όταν με πήγε για πρώτη φορά στο μπαράκι ο συνάδελφός μου ο Σπύρος Ευσταθίου, φορούσα το καπέλο του σχολείου με την κουκουβάγια και κρατούσα από το ένα χέρι τα βιβλία και από το άλλο το μπουζούκι. Την είχα κάνει κοπάνα από το σχολείο κι όταν γύρισα στο σπίτι, ο πατέρας μου μού έδωσε ένα χέρι ξύλο, για πρώτη και τελευταία φορά στη ζωή μου. Εγώ όμως είχα βαφτιστεί μπουζουξής μέσα στου "Μάριου". Εκεί έγινα μάρτυρας μιας πολύ γερής κόντρας ανάμεσα στον Τσιτσάνη και τον Χιώτη. Ένα μεσημέρι κάθονταν σε διπλανά τραπέζια και συζητούσαν έντονα για το μουσικό ύφος στο λαϊκό τραγούδι. Σε κάποια στιγμή ο Τσιτσάνης υψώνει τη φωνή του και με τη γνωστή θεσσαλιώτικη προφορά του τού λέει: "Τι είναι αυτά ρε που γράφεις τελευταία; Δεν ακούγονται για λαϊκά. Όλο μάμπο και σουίνγκ, όλο μοντέρνα". Ο Χιώτης εκνευρίστηκε και είπε στον Τσιτσάνη: "Ό,τι και να μου πεις, εγώ σε παίζω ολόκληρο πάνω στην κιθάρα μου". "Κι εγώ σε παίζω ολόκληρο πάνω στο μπουζούκι μου", απάντησε ο Τσιτσάνης. "Θα σου δείξω ποιος είναι ο Χιώτης", είπε θυμωμένος ο Μανώλης και μέσα σε μια βδομάδα είχε έτοιμες δύο συνθέσεις του, δύο βαριά λαϊκά με κοινωνικό χαρακτήρα: "Σύρτε και φέρτε τον παπά" και "Τι θέλεις, μάνα δυστυχισμένη, κι όλο τον Χάρο παρακαλείς". Τα τραγούδησε και τα δύο ο Τάκης Μπίνης κι έγιναν επιτυχίες της εποχής. Όταν βγήκαν τα τραγούδια, ο Χιώτης πήρε υπομάλης τον δίσκο των 78 στροφών, τον πήγε στου "Μάριου", τον έβαλαν στο πικάπ κι όλοι έμειναν ικανοποιημένοι από το β
13/07 23:04  Mogadishu
...βαρύ στυλ που έγραψε ο Χιώτης».

Στο πατάρι του «Μάριου» τέλος ήταν που βαφτίστηκε Σπόρος ο Γιάννης Σταματίου...
όταν τον αποκάλεσε έτσι ο Μανώλης Χιώτης, επειδή φορούσε κοντό πανταλόνι κι έπαιζε πολύ ωραίο μπουζούκι.

13/07 23:57  jerri
οπως πάντα άψογος!
15/07 16:11  evie
Τέλειο! Απίστευτες πληροφορίες!
15/07 22:28  ΣΟΛΩΝ (όχι ο σοφός)
πού'σαι ρε Moga?
15/07 22:44  Mogadishu
γεια σου ρε σολωνα
εχω τρελαθει
εδω με μια αναρτηση
θα τ αφησω για αυριο
μπας και βοηθησει και το καπιταλ
μπορει να φταιει η μερα
15/07 22:47  Mogadishu
σου εχω στειλει κατι ωραια
ακουσε τα
05/05 09:37  zyzzx
Απουσια βαλτου ...βατραχια NIX.

Θυμασαι ;
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις