Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Μουσικές διαδρομές...Αθήνα, 1967 - "Rolling Stones"
5177 αναγνώστες
Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009
13:03

 

     Rolling Stones - Sympathy for the Devil

 

   Στις δεκαετίες του '60 και του '70 ελάχιστα ξένα ονόματα ήρθαν στη χώρα μας. Το 1957 μας επισκέφθηκαν οι Platters, ενώ το 1961 η Caterina Valente και ο Perez Prado με την ξακουστή ορχήστρα του. Επίσης την δεκαετία του 1960 κατέφτασαν στην Αθήνα - όχι όμως για συναυλίες, αλλά για εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα - μερικά μεγάλα αστέρια από την Ιταλία και τη Γαλλία: Sergio Endrigo, Peppino Di Capri, Lucio Dalla, Rita Pavone, Johnny Hallyday, Gilbert Becaud κ.α, που αποτελούσαν ινδάλματα για τους νέους στην Ελλάδα τότε. 

   Η δεκαετία του ’60 τελείωνε με ένα σωρό συνταρακτικά γεγονότα. Τη χώρα μας, την ταλαιπωρούσε η πολιτική αναταραχή που κορυφώθηκε με την επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967. Τέσσερις μέρες όμως πριν την επιβολή της χούντας, είχε συμβεί ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Οι Rolling Stones, είχαν παίξει στην Αθήνα σε μία ιστορική συναυλία, που διεκόπη στη μέση από τους αστυνομικούς.

        

 Τελικά δεν ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα...                                                   

   «Δεν είναι ούτε πρωταπριλιάτικο ψέμα ούτε διαφημιστικό κόλπο. Οι Ρόλινγκ Στόουνς έρχονται». Το τεύχος 77 των «Μοντέρνων Ρυθμών», του «δεκαπενθήμερου περιοδικού μοντέρνας μουσικής», κυκλοφορεί στις 22 Μαρτίου του σωτηρίου έτους 1967 για να επιβεβαιώσει την είδηση - βόμβα. Οι Πέτρες ετοιμάζονται να κυλήσουν ανάμεσά μας. Για να τραντάξουν συθέμελα το σεληνιακό τοπίο των συναυλιών εν Ελλάδι. Το αιφνίδιο τηλεγράφημα του Ντέιβιντ Απς, μάνατζερ του «πρώτου συγκροτήματος του κόσμου», αφικνείται στο γραφείο του Νίκου Μαστοράκη (στην Ερμού) μόλις οκτώ ημέρες νωρίτερα. Το γκρουπ των Τζάγκερ - Ρίτσαρντς εμφανίζεται αισίως διατεθειμένο να κλείσει την αυλαία της ευρωπαϊκής περιοδείας του (που θα ανοίξει στις 26 Μαρτίου στην Ολλανδία) με την Αθήνα. Στις 5.30 το απόγευμα της 14ης Μαρτίου ο Απς μουρμουρίζει από την άλλη άκρη του σύρματοs: «Nick, it's ΟΚ for the Stones».                             

  

   «Eκείνο το οποίον χαρακτηρίζει την εποχήν μας είναι αναμφισβητήτως η προβολή, η ανάδυσις μιας νέας κοινωνικής ομάδος, η εμφάνισις μιας νέας τάξεως: της νεολαίας». Αυτά γράφει ο συντηρητικός Ελεύθερος Κόσμος στις 12 Απριλίου 1967, σε ένα κείμενο όπου μεταξύ άλλων αναλύεται και η παγκόσμια επιρροή του ροκ. Μέρες Απριλίου του 1967 και η Αθήνα περιμένει τους Ρόλινγκ Στόουνς. Εξού και οι αναλύσεις, ο συντηρητικός ηθοπανικός, αλλά και το εμπορεύσιμο εσάνς επαναστατικότητας. Το δελτίο Τύπου που προωθεί τη συναυλία εξηγεί: «Σ΄έναν κόσμο που συνέχεια κινείται και αλλάζει, οι Στόουνς προσπαθούν να προσαρμόσουν την μουσική τους, σύμφωνα με τις απαιτήσεις μιας επαναστατημένης νεολαίας».


   Η συναυλία ορίζεται για τη 17η Απριλίου στο στάδιο του Παναθηναϊκού. Σύμφωνα με τη διαφήμιση που κυκλοφορεί τις ημέρες εκείνες, «το ρεσιτάλ είναι υπό την αιγίδα του δημάρχου Αθηναίων κ. Γεωργίου Πλυτά και οι εισπράξεις του θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό». Τα εισιτήρια διόλου "νεανικά" για τα δεδομένα της εποχής: «Από 60 ως 120 δραχμές και λίγα καθίσματα των 500 δραχμών, ακριβώς μπροστά στην εξέδρα». Κι όμως  κόπηκαν 17.680 εισιτήρια. Ανάμεσα στους εγχώριους καλλιτέχνες που καλούνται να διανθίσουν το κορυφαίο ροκ γεγονός είναι οι Γουί Φάιβ, οι Εμ Τζι Σι και οι Αϊντολς. Μαζί τους  οποίο φόντο για τους Στόουνς, η Ζωή Κουρούκλη, ο Δάκης και η Μάρω Κοντού, "η γνωστή πρωταγωνίστρια που θα κάνει το ντεμπούτο της ως τραγουδίστρια ξένου ρεπερτορίου και παράλληλα θα παρουσιάσει το πρώτο μέρος του σόου"
  

   Το γκρουπ τελικά ήρθε με έναν από τους «Κομήτες» της πάλαι ποτέ Ολυμπιακής. Κάτι μικροεπεισόδια στο αεροδρόμιο αλλά τίποτε το ανησυχητικό και καταλύουν στο "Hilton" όπου αναστατώνουν τους πάντες  κυκλοφορώντας γυμνοί, φτύνοντας, σκουπίζοντας με τα σεντόνια τα παπούτσια τους, τρομοκρατώντας τις γηραιές κυρίες, καταστρέφουν τις σουίτες τους και με νωπά τα επισόδεια στην προ έξι ημερών συναυλία τους στην Βαρσοβία, είναι ήδη στο μάτι των αστυνομικών όπως και οι γιεγιέδες  που τους επεφημούν. 

   Περιγράφει η Απογευματινή: «Οι γιεγιέδες της Αθήνας σε συναγερμό. Τα περισσότερα από τα ζωηρά αυτά δεκαεννιάχρονα παιδιά ήσαν ντυμένα ποικιλόχρωμα, φανταχτερά, με πλούσια μαλλιά, τζιν και φαβορίτες». 

   Λεωφόρος Αλεξάνδρας, ώρα 7.30 μ.μ. και από φανς?                         

Οσοι είχαν βρει τη λέξη ροκ στο λεξικό ήταν εκεί.                                         Γύρω στις 10.000, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. Τα βατ εγγυάται η «Ελεκτρόνικα», «η μόνη εταιρεία στην Ελλάδα που μπορεί να εγγυηθεί ήχο σε στάδιο με ενθουσιασμένη νεολαία». Μόλις 4 ημέρες από την αποφράδα 21η Απριλίου. Οι συνταγματάρχες έχουν ήδη αρχίσει να ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Μια ροκ συναυλία αποτελεί το ιδεώδες εξιλαστήριο θύμα. Οι αστυνομικές δυνάμεις, σε επιφυλακή, αναμένουν το πρώτο λάθος λίκνισμα του Τζάγκερ. Και εκείνος δεν θα τις απογοητεύσει.

    Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want

   Εχουν ακουστεί οι πρώτες νότες του «Ruby Tuesday», οι Στόουνς βρίσκονται επί σκηνής μισή ώρα περίπου και ο Μικ δίνει εντολή σε κάποιον από την "ακολουθία" του να μοιράσει στον κόσμο τα κόκκινα γαρύφαλλα μιας τεράστιας ανθοδέσμης, (σήμα του διεθνούς κομμουνισμού)? με αποτέλεσμα την βίαιη επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων υπό των εντολών του τότε ανεκδιήγητου αστυνομικού διευθυντή Τσιλιχρήστου που στο άκουσμα του "Satisfaction" είπε το περίφημο " Δεν ακούτε τι λένε? ΘΑ ΜΑΣ ΣΦΑΞΟΥΝ !!! "...θεωρώντας παράλληλα ότι η κίνηση είχε πολιτικό μήνυμα και ταυτόχρονα διατάζει να κλείσουν τα φώτα «για να αναγκαστούν οι γιεγιέδες να αποχωρήσουν», κλείνοντας έτσι απότομα και άδοξα η πρώτη μεγάλη rock συναυλία στην Αθήνα! 

   Ούτως ή άλλως, «οι αστυνομικοί είχαν εντολές να σπάσουν στο ξύλο όποιον θα χορέψει ή θα χειροκροτήσει με περισσότερο ενθουσιασμό. Και εγένετο» γράφει στην αυτοβιογραφία του ο Μπιλ Γουάιμαν, μπασίστας του γκρουπ.

  

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19-4-1967
  

   Το «ρεσιτάλ» έμελλε να μείνει  όπως η συμφωνία του Σούμπερτ, ημιτελές. Ξύλο, δακρυγόνα και διάλυση. Μια πορεία διαμαρτυρίας  με τα προσφιλή συνθήματα «Τσιλιχρήστο παραιτήσου»  έξω από το Χίλτον ήταν η δεύτερη αλλά όχι και η τελευταία πράξη του δράματος. Γιατί ο Γουάιμαν παρέμεινε στην Αθήνα για λίγες ημέρες μεσογειακών τόνων ανάπαυλας σε μια παραθαλάσσια καμπίνα στο «Αστήρ Beach Hotel». Χωρίς τους λοιπούς Στόουνς, με μερικούς φίλους - και από Μύκονο μεριά. «Η περιπέτειά μας ξεκίνησε δύο ημέρες αργότερα από τους ήχους των πολυβόλων που έρχονταν από την απέναντι πλευρά της Αθήνας. Τηλεφώνησα στο γραφείο του έλληνα παραγωγού όταν πληροφορήθηκα ότι ο στρατός είχε καταλάβει τα κυβερνητικά κτίρια». Η εναπομείνουσα παρέα αδυνατεί να επικοινωνήσει  τηλεφωνικώς ή με οιονδήποτε άλλον τρόπο  με τον έξω κόσμο. Το αεροδρόμιο είχε κλείσει. «Μας επιτράπηκε τελικά η αναχώρηση από τον παραγωγό που μας είπε  την Κυριακή 23 Απριλίου  ότι το πραξικόπημα είχε λυθεί». 
 

 The Rolling Stones - All 22 Studio Albums from 1964 to 2005

            http://www.youtube.com/watch?v=3F4NvSx0ELg

    Λίγες ώρες πριν από την πτήση της μεγάλης φυγής τα τελευταία μαρτύρια σε ελληνικό έδαφος. «Προτού φθάσουμε στο γραφείο μετανάστευσης,    συνεχίζει ο Γουάιμαν, με πλησίασαν ομάδες βρετανών δημοσιογράφων που ήταν υπεύθυνοι για τα επίκαιρα και με ικέτευαν να πάρω φιλμ και να τα πάω στο Λονδίνο για το BBC. Στο γραφείο μετανάστευσης μας έψαξαν εξονυχιστικά και έπρεπε να δηλώσουμε και την παραμικρή δεκάρα που είχαμε πάνω μας, δηλαδή μόλις 30 λίρες όλες μαζί, ενώ όλα τα ελληνικά λεφτά που είχαμε κατασχέθηκαν».

   Πάντως οι έλληνες νοικοκυραίοι δηλώνουν ικανοποιημένοι υπακούοντας στις παραινέσεις του χλωροφορμίζοντος Τύπου: «Οι νέοι μας δεν πρέπει να γίνουν Μπιτλς». Και θα το μετανιώσουν πικρά... Γιατί θα χρειασθεί μια ολάκερη τριακονταετία για να ξαναδούμε τις "Πέτρες", αυτή τη φορά χωρίς όμως τον αδικοχαμένο Τζόουνς (έφυγε από τη ζωή στις 3 Ιουλίου 1969).  

 

    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

     ...Παραλειπόμενα, λιγότερο γνωστά

    Ο Τζάγκερ, το 2007 δήλωσε: «Το θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήμασταν στη σκηνή, που βρισκόταν στη μέση του γηπέδου, και ξαφνικά παρατήρησα ότι δεν άφηναν τον κόσμο να πατήσει το γρασίδι και να πλησιάσει. Είχαμε ήδη αρχίσει να παίζουμε, όταν έξω άρχισε κάτι σαν επανάσταση. Τότε εγώ πήγα κοντά στο κοινό στις εξέδρες και άρχισα να πετάω λουλούδια, πράγμα που καθόλου δεν άρεσε στους αστυνομικούς. Κάπου εκεί σταμάτησε η συναυλία. Νομίζω πως ύστερα από λίγο ήρθαν οι συνταγματάρχες και η χούντα...». 

   Οι καιροί είναι δύσκολοι, στην ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, οι νέοι ζουν στον παλμό της συνάντησής τους με τους Stones, ενώ τ
ην ίδια στιγμή στη Λάρισα ο νεαρός στρατιώτης Γιάννης Πετρίδης από την Αθήνα, προσπαθεί να βρει μια καλή δικαιολογία για να εξασφαλίσει πάση θυσία διήμερη άδεια, προκειμένου να δώσει και αυτός το παρών στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.  Είναι ο γνωστός "δάσκαλος" Πετρίδης

   Ένα 14χρονο (;;;) αγόρι από τη Χαλκίδα, αργά τα βράδια άκουγε μετά μανίας τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Νίκου Μαστοράκη, κερδίζοντας έτσι σε έναν πρωτότυπο διαγωνισμό, το πολυπόθητο εισιτήριο.
    Τι έκανε και κέρδισε ; Πήγε στον μπακάλη της γειτονιάς  και του ζήτησε να στάξει λίγο αίμα πάνω σε ένα χαρτί  και  έγραψε “Θα έδινα τη ζωή μου για τους Stones". Ηταν ο Μιχάλης Ασλάνης. 

(;;;)...14χρονο μόνο, το 1967? Γεννηθής δηλ. το 1953? Ναι! Κι εμένα χλωμό μου φαίνεται. Τέλος πάντων συνεχίζουμε...


   H πρώτη «επιδρομή» των Stones σε χώρα της Aνατολικής Eυρώπης έγινε στις 11 Aπριλίου 1967 - έξι ημέρες πριν από τη συναυλία της Αθήνας - στην πρωτεύουσα της Πολωνίας, Bαρσοβία. Mια συναυλία που όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την οργή του κόμματος. Aκολούθησε μια φοβερή νύχτα συμπλοκών και δακρυγόνων... Aπό τότε, ο Mικ επιχείρησε – χωρίς όμως επιτυχία – να επαναλάβει το ίδιο στη Mόσχα.

  H συναυλία τότε διεκόπη στην Ελλάδα. 'Όχι όμως και το ροκ. Ντόπια σχήματα ακονίζουν κιθάρες. Και συγγνώμη, αλλά αυτό είναι ροκ εν ρολ!

 

                         Rio 2006: Rolling Stones live at the Copacabana

 

The Rolling Stones - Paint it black                Angie - The Rolling Stones

 

The Rolling Stones - Satisfaction      Gimme Shelter - The Rolling Stones

 

Rolling stones - jumping jack flash          ROLLING STONES - Wild Horses

 

Rolling Stones-Miss You           Rolling Stones-"Brown Sugar" Live Marquee

 

   Δυσάρεστη εξέλιξη φυσικά, που προδίκαζε όλες τις μελλοντικές δυσάρεστες εξελίξεις. Η χούντα άπλωσε τα τρομοκρατικά της πλοκάμια και επέβαλε αυστηρή λογοκρισία, με αποτέλεσμα τα συγκροτήματα να αλλάζουν τα στιχάκια τους και τους τίτλους των τραγουδιών τους. Οι αστυνομικοί έκαναν συχνές επισκέψεις στις μπουάτ και στο μοναδικό μουσικό έντυπο που κυκλοφορούσε (“Μοντέρνοι Ρυθμοί”), απαγόρευσαν τις φωτογραφίες καλλιτεχνών με μακριά μαλλιά, ενώ υπαγόρευαν στους συντάκτες του περιοδικού, κείμενα που υμνούσαν το στρατιωτικό καθεστώς

             

   Τρεις νύχτες μετά, τα τανκς θα βγουν στους δρόμους για το απριλιανό πραξικόπημα. Πραξικόπημα ξεπραξικόπημα, βεβαίως οι συντηρητικές εφημερίδες θα συνεχίσουν σκανδαλισμένες να θυμούνται τα έκτροπα... των Στόουνς. Ακόμα και στις 29 Απριλίου το Εμπρός δημοσιεύει αναλυτικά ρεπορτάζ για τη συμπεριφορά του συγκροτήματος στο ξενοδοχείο Χίλτον- «οι μαλλούρες Στόουνς» γράφει, «έπαιρναν τα κολλαριστά σεντόνια του ξενοδοχείου και καθάριζαν τα παπούτσια τους, έφτυναν στα ακριβά χαλιά του Χίλτον τις τσίχλες τους και... άλλα τινά και στο τέλος σηκώθηκαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν». Αξιοπερίεργο τυγχάνει το γεγονός ότι ουδεμία αναφορά έγινε στον τύπο της εποχής για σύνδεση των ξενόφερτων γιεγιέδων με ναρκωτικές ουσίες, παρά μόνο μια μικρή υποσημείωση στην "Ελευθερία" ότι έχουν κατηγορηθεί στην Αγγλία για εμπόριο και χρήση. 

   Εν τω μεταξύ, η «επανάστασις» θα έχει φροντίσει να ηρεμήσει όσους αγωνιούν για το ήθος της νεολαίας. Στις 25 Απριλίου ο Παττακός δημοσιεύει τα γνωστά «μέτρα για τη νεολαία», που επιμένουν στην καθαριότητα, το κούρεμα, την κοσμιότητα της εμφάνισης και τον τακτικό εκκλησιασμό, καταλήγοντας στην αμίμητη δήλωση: «Οι “Μπητλς”, “τηνέιτζερς” και “Μπήτνικς”, τα ξένα αυτά φρούτα των τεντυμπόυδων, δεν έχουν θέση πλέον εις την Ελλάδα».

      

   Ασφαλώς, η σχέση του πραξικοπήματος με τη συναυλία των Στόουνς δεν είναι παρά μια φαντασμαγορική σύμπτωση. Εν τούτοις, όπως δείχνουν πολλές νέες μελέτες, η νεανική κουλτούρα (με αιχμή τη μουσική), μαζί με την ξεκάθαρη διαμόρφωση της κατηγορίας «νεολαία» στη δεκαετία του ΄60 και οι πολιτικές συγκυρίες της εποχής, διαπλέκονται πολύ περισσότερο από όσο πιστεύαμε έως τώρα. Την πολυσήμαντη αυτή σχέση συνειδητοποιεί και ο αναγνώστης του πολύ καλού βιβλίου του Γιώργου Κατσάπη, "Ηχοι και Απόηχοι: Κοινωνική Ιστορία του Ροκ εν Ρολ φαινομένου στην Ελλάδα, 1956-1967", που αναφέρεται στη διεθνή και τοπική ιστορία του ροκ εν ρολ, (την ίδια ιστορία μέσες άκρες, που λέει και το λιγότερο εύστοχο "Ροκ παγκοσμιότητα και Ελληνική τοπικότητα" του Νίκου Μποζίνη ).

   Το ενδιαφέρον στο βιβλίο του Κατσάπη είναι ότι τελικά χρησιμοποιεί το ροκ εν ρολ ως πλαίσιο για να γράψει ουσιαστικά την κοινωνική ιστορία της κατηγορίας «νεολαία» στην Ελλάδα του ΄60. Πρόκειται για πολύ εύστοχο χειρισμό, που επιτρέπει στο βιβλίο να ξεπεράσει αγκυλώσεις (όπως η ιδέα ότι το ροκ είναι από τη φύση του επαναστατικό, ή ότι η νεολαία είναι πάντα προοδευτική) και να κοιτάξει ιστορικές συσχετίσεις. Στο βιβλίο αυτό βλέπει κανείς ξεκάθαρα πώς μαζί με μια «ροκ εν ρολ κουλτούρα» που έρχεται στην Ελλάδα από το εξωτερικό μετά τη δεκαετία του '50, συνεκφέρεται μία σειρά από τοπικούς φόβους και ελπίδες για την κοινωνία, την πολιτική και το μέλλον. Καθώς δημιουργείται μια δυναμική, αρχίζει και ο κοινωνικά συντηρητικός φόβος γι΄ αυτό το άγνωστο μέγεθος που ονομάζεται νεολαία. Ηθικός πανικός από τη μια, πολιτική αγωνία από την άλλη.

   Που θα έστρεφαν λοιπόν τον κόσμο για να μην σκέφτεται και να αντιδρά έχοντας ένα μυαλό "μαρμελάδα"? Στο ποδόσφαιρο ! Δοκιμασμένη συνταγή των απανταχού δικτατόρων, που εφάρμοσε επίσης και ο Βιντέλα στην καταρρέουσα Αργεντινή που της "έδωσαν" διοργάνωση και κατάκτηση παγκοσμίου κυπέλλου 10 χρόνια μετά...

     Ακολουθεί το βίντεο όπου η Δέσποινα εξηγει στην εκπομπη "Φάκελοι" του Αλέξη Παπαχελά το "συστημα" που ακολουθησε ο Παναθηναϊκος για να φτασει στον τελικο του Κυπελλου Πρωταθλητριων.  Παράλληλα όμως βλέπουμε ότι και ο αιώνιος αντίπαλός του είχε κι αυτός τα "τυχερά" του, δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς, απλά έτυχε στους πράσινους η "μπίλια" που τους έστειλε φιναλίστ στον τελικό του Γουέμπλευ το 1971...

 ...από τότε ο Παναθηναϊκός "έβλεπε" Ευρώπη...    

     

 ...και ο Ολυμπιακός από τότε "έμενε" Ελλάδα  !!!

   Απολογισμός 7ετίας ?

Πρωταθλήματα: ΠΑΟ - 3.......ΟΣΦΠ - 2.......ΑΕΚ - 2                                    Κύπελλα: ΟΣΦΠ - 3.......ΠΑΟΚ - 2.......ΠΑΟ - 1.......ΑΡΗΣ - 1

   Αρκετά με το "κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο".                               

 
    Ας ρίξουμε και μια ματιά στην "επανάσταση" των κερδοσκόπων στα χρόνια της χούντας...

  

   Επί δικτατορίας το χρηματιστήριο έκανε πάρτι. Ο δείκτης τραπεζών και ασφαλειών είχε ανέβει 20 φορές πάνω έως την πτώση της χούντας, 10 φορές ο βιομηχανικός και το ίδιο και άλλοι βασικοί δείκτες. Αυτό γίνονταν γιατί ο Παπαδόπουλος μάζευε κάθε τόσο τους υπουργούς και τους χαφιέδες του και τους ανακοίνωνε την πρόοδο των έργων του, δίνοντας ουσιαστικά κάθε φορά το σήμα για μετοχική  άνοδο.                                                             

   Λόγω της μεγάλης ανόδου - θυμίζουμε ότι τα επιτόκια ήταν χαμηλά - ο Μακαρέζος σαν υπουργός Συντονισμού, έδωσε εντολή να κλείσει το ΧΑ για να σταματήσει το ανεξέλεγκτο ράλι και διέταξε τις μετοχές, να τις ανεβάζει με σταθερό μικρό προκαθορισμένο ποσοστό, με το χέρι στο ξύλινο ταμπλό πολλές φορές ο ίδιος ο πρόεδρος του ΧΑ.       

   Ομως τα επίσημα βιβλία που μιλούν για την ιστορία της εποχής δεν γράφουν ότι απέξω στα στενά της Σοφοκλέους οργίαζε η μαύρη αγορά των μετοχών με τιμές πολύ πάνω από αυτές στο ταμπλό. Η αντίσταση των τζογαδόρων επενδυτών ήταν αυτή. Ενώ το καθεστώς είχε απαγορεύσει τις χρηματιστηριακές πράξεις, οι "επαναστάτες κερδοσκόποι" έκαναν πράξεις στη ζούλα κάτω από τα μάτια της αστυνομίας του ΧΑ και της ΥΠΕΝ (Υπηρεσία Προστασίας Εθνικού Νομίσματος). Αυτή η "κερδοσκοπική αντίσταση" αποδεικνύει αγαπητοί ιθύνοντες ότι όσες αστυνομίες και να βάλεις στον Ελληνα...επενδυτή και όσους κανόνες, αυτός θα σου την κάνει άμα θέλει τη λαδιά. Τα χαρτιά που έτρεχαν τότε ήταν:  Εθνική, Κτηματική, Τράπεζα Ελλάδος, Τιτάν, Χρωπεί .  Η ιστορία είναι γνώση και η γνώση κέρδος.

   Η περίοδος μετά το 1967, υπήρξε μια από τις πιο δυναμικές περιόδους του Χρηματιστηρίου όλων των εποχών. Ο αριθμός των εισηγμένων εταιρειών αυξανόταν συνεχώς από 76 στο τέλος του 1966, σε 82 τέλη 1970, σε 89 τέλη του 1972, 115 στο τέλος του 1973 και σε 124 τέλη του 1974.

   Οι παλιότεροι γελάνε όταν αναφέρονται στο ευτράπελο της επίσκεψης του Μακαρέζου στο Χρηματιστήριο όταν έδωσε εντολή ν’ανέβουν αμέσως  όλες οι μετοχές διότι κατά τη γνώμη του ήταν πολύ χαμηλά !!!

 

    Η Αριστερά...

   Οσο οι συντηρητικές εφημερίδες φοβούνται για την «ηθική κατάπτωση» των νέων και την «κοινωνική συνοχή» τόσο η Αριστερά διά της ΕΔΑ, προσπαθεί αγωνιωδώς να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στην αρχή προσπαθεί να οριοθετήσει μια δική της άποψη για τη νεανική κουλτούρα, χρησιμοποιεί μεν τη δυναμική της νεολαίας ως ξεκάθαρης κατηγορίας (και έτσι στηρίζει την περαιτέρω ανάπτυξη της "Νεολαίας Λαμπράκη"), καταδικάζει όμως «τους γιεγιέδες» και την αμερικανική καπιταλιστική κουλτούρα.

 The Rolling Stones - It's Only Rock 'n' Roll (Live)

           Rolling Stones - Honky Tonk Woman

 

                     Rolling Stones LIVE - Under My Thumb

 

                                 Rolling Stones - Let's Spend The Night Together 

                 Rolling Stones - Gimme Shelter

                                             2000 Light Years from Home - Rolling Stones

  

   Οι "Λαμπράκηδες" μπορεί να έχουν ως σχήμα έκφρασης τη νεολαία και ως όχημα τον πολιτισμό, ο επίσημος λόγος τους όμως καταδικάζει ως αντιδραστικό μεγάλο μέρος της νεανικής κουλτούρας. «Ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά, το σφιχτό στόμα, τον σηκωμένο γιακά, τα χέρια στις τσέπες, ο παρακρατικός, το τεντυ-μπόυ, το “ίνδαλμα” που πλασάριζαν στους νέους, άρχισε να σβήνει, να περιφρονείται», γράφει ένα άρθρο στο περιοδικό "Η Γενιά μας". Το αστείο είναι ότι την ίδια εποχή η Δεξιά συμπλέκει τη φοβία για τη νεανική κουλτούρα με τη φοβία για την άνοδο της Αριστεράς.

  

   Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος καταγγέλλει επίσημα στη Βουλή το ανεπανάληπτο: "Ελευθεριάζουσες Λαμπράκισσες ξελογιάζουν εθνικόφρονες γιους στρατιωτικών" !!! Και η αστυνομία χρησιμοποιεί τον περιβόητο Νόμο 4.000 (περί τεντιμποϊσμού) για να συλλάβει Λαμπράκηδες.

       

   Η Δεκαετία του ΄60 δεν έφερε απλώς τη νεολαία στο προσκήνιο, δημιούργησε και την εικόνα της επαναστατημένης δυναμικής νεολαίας,  που λειτουργεί πλέον ως πρότυπο για τις αναπαραστάσεις της νέας γενιάς ακόμα και για τη σημερινή νεολαία, που όμως αυτοχαρακτηρίζεται αδρανής και αναποφάσιστη. 

 

 

 ...συνεχίζεται

 

 

 *** Περιπλανώμενος στο διαδύκτιο για να μαζέψω όσο πιο πολλά θέματα για το μεγάλο γεγονός εκείνων των ημερών, έπεσα πάνω σ' αυτή την ιστοσελίδα...

 http://athensfront.blogspot.com/2008/04/21-1967_21.html

Πόσο θλιβερό είναι να βλέπεις με τι ιδεώδη, πιστεύω, αντιλήψεις και μυαλά άρρωστα μεγάλωσαν κάποιοι και πόσο επικίνδυνοι μπορεί να γίνουν για το κοινωνικό σύνολο, ενώ δε τολμώ να σκεφτώ τι μηνύματα περνάνε στα παιδιά τους.

 

 

 

 

 

          

 

 
Σχόλια

02/07 01:02  Antilope
Κ Α Τ Α Π Λ Η Κ Τ Ι Κ Ο !
Εύγε! Σαν ντοκυμαντέρ ήταν.
Μάλλον θα την ξέρεις, εκπληκτική εκτέλεση
Jane's Addiction - Sympathy For The Devil
http://www.youtube.com/watch?v=A0i1Ro8C-eU
02/07 05:47  Yannis K.
Απολαυστικό!
Μπράβο!
02/07 09:54  Mogadishu
ευχαριστω παιδια...Αντιλοπη και Γιαννη...
θα ακολουθησει ενα τελευταιο για τη δεκαετια 60 με Νεο Κυμα/Μ.Χιωτη(ω ναι)
και μετα 70...φοβερη η εκτελεση απο janes addiction, τους εχω δει στο Βερολινο μαζι με iggy-Deus-red hot chilli peppers kai stereo mc's...καλημερα παιδια...
02/07 09:57  leop
Εξαιρετικό!
Μπράβο κι απο μένα.
Καλή σας μέρα.
07/07 13:56  coldplay
Μogadisu ωραιος πολυ ωραιος...
07/07 13:58  geokalp
ωραίος
ακόμα πιο ωραίοι οι κυλιόμενοι λίθοι!
07/07 14:35  Swearengen
Δούλεψες σκληρά, συγχαρητήρια.
Στον αναπόφευκτο αιώνιο ρόλο των μαϊντανών της εποχής, η Ζωή Κουρούκλη, ο Δάκης και η Μάρω Κοντού, δηλαδή ό,τι πλησιέστερο σε «ροκ» είχε να εμφανίσει η ελληνική κοινωνία.
Τα γαρύφαλλα απλώς ξύπνησαν Μπελογιάννειες μνήμες στα καραδοκούντα όργανα, που εξάλλου απειλήθηκαν με σφαγή, άσε που οι ενισχυτές των Stones μπορεί να ήσαν μεταμφιεσμένοι ασύρματοι, συντονισμένοι με το Παραπέτασμα.
Οι νέοι μας δεν έπρεπε να γίνουν Μπιτλς, είναι αλήθεια. Γενικά οι νέοι μας έπρεπε να μείνουν μακρυά από μουσικά εκτρώματα, είτε ξενόφερτα, είτε ξενόδουλα (πχ. Θεοδωράκης). Δηλαδή, τα κλαρίνα, με τα οποία μεράκλωναν οι στραταίοι, δεν τους έφταναν ?
Να συμπληρώσω μόνο ότι η συναυλία είχε μαγνητοσκοπηθεί και οι ταινίες φυλάσσονταν στο αρχείο της ΕΙΡΤ, ώσπου μια μέρα κάποιος τις χρησιμοποίησε για να γράψει από πάνω έναν ποδοσφαιρικό αγώνα.
07/07 14:39  Ορφανη..στους 5 δρομ
Mogadishu
Συγχαρητηρια, πολυ καλη δουλεια και ακομα καλυτερη παρουσιαση...

Υ.Γ.Δεν με θυγατωρθετεις, να με μαθαινεις πως τα δημιουργεις τα ωραια θεματα σου..?

Θε σε φωναζω και ...μπαμπα...
07/07 15:33  Mogadishu
thanx παιδια για θετικα σχολια
οτι εγραψαν πανω απο την συναυλια ποδοσφαιρικο αγωνα μονο στην ΕΙΡΤ-ΥΕΝΕΔ μπορουσε να συμβει, δεν το ηξερα...

ρε θυγατερα δεν ειχαμε κοιτα να δεις που θ αποκτησουμε...

ΥΓ. περιμενε κανεις οτι η συναυλια του SANTANA θα ηταν sold out? Κι ομως εν ετη 2009 στην πεινασμενη συναυλιακα Ελλαδα συνεβη κι αυτο!!!!
07/07 17:44  travolta
Φαντάσου να έκαναν και οι μπιτζιζ τι θα γινόταν
07/07 19:22  freeagle
Mogadishu, πολύ και καλή δουλειά, όσο για το μπλογκ που παραπέμπεις στο τέλος και ‘γω κάπου-κάπου πέφτω περιπλανώμενος σε παρόμοια φρούτα, μερικές φορές με τρομάζει, μερικές φορές μ’ εξοργίζει, αλλά συνήθως στενοχωριέμαι όταν διαπιστώνω ότι τόσο αρρωστημένες απόψεις επιβιώνουν με τον καιρό …
07/07 21:42  Mogadishu
FREEEAGLE,
οτι και να πεις ειναι θλιβερο, ποτε δεν καταλαβα πως καποιοι ανθρωποι, ανθρωποι λεμε τωρα, εχουν τετοια σταση ζωης και αποψη, μακρια απο μας...Κατι για Σαμοθρακη ειδα στα πεταχτα και παω τωρα να το δω με την ησυχια μου, καθοτι μετα την Ικαρια, ειναι το δευτερο αγαπημενο μου νησι!
Το σχόλιό σας

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
13/2Να Μάθεις Να Φεύγεις...Μενέλαος Λουντέμης...