Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


Η “Γειτονιά” μας...
1586 αναγνώστες

 

 
Claude Monet -
La Rue de la Bavolle in Honfleur- 1864
 
 
 
Επειδή οι ερωτήσεις μάλλον δεν χρειάζονται απάντηση (τις απαντήσεις μπορούμε πανεύκολα να τις εικάσουμε), καλό θα ήταν να πάρουμε απόφαση το γεγονός οτι σχεδόνΟΛΟ το ΧΑΑ είναι ένα θλιβερό περιπτεράκι, σε μια σκονισμένη, σκοτεινή γωνίτσα μιας κακόφημης συνοικίας της Ευρώπης.
 
Η δε οικονομία αυτής της γωνίτσας αποτελείται απο καμμιά εκατοστή οδοκαθαριστές που εμφανίζονται άπαξ ετησίως να σκουπίσουν (δημόσιοι υπάλληλοι κοινώς), αλλά απαιτούν αυξήσεις και συντάξεις βαρέων & ανθυγιεινών γιατί κουράζονται, καμμιά δεκαριά φουκαράδες μεροκαματιάρηδες που ολημερίς, μια φτιάνουν  ένα πεζοδρόμιο και μια το ξηλώνουνε για να περάσει το νερό/γκάζι/τηλέφωνο/ρεύμα, (αυτοί είναι κυρίως Αλβανικής καταγωγής), καμιά τριανταριά εικοσιτριαντασαραντάρηδες άνεργοι και μαμόθρευτοι που φυσικά δε λερώνουν τα χέρια τους με τη δουλειά των Αλβανών, αλλά κάνουν κατάληψη στο εν λόγω πεζοδρόμιο για να διαμαρτυρηθούν που δεν προσλήφθηκαν ως...οδοκαθαριστές.
 
Στη πιο σκοτεινή γωνιά, κοντά όμως στο περίπτερο, είναι παρκαρισμένη μια 600άρα Μερσέντες μοντέλο...2011, με κανα δυό κυρίους με πουράκλες και χρυσές καδένες και απο μια ξανθιά Ρωσίδα με μίνι μέχρι τον αφαλό (και αυτές σκληρά εργαζόμενες είναι, σαν τους Αλβανούς). Αυτοί οι κκ. λέγονται εργολήπτες δημοσίων έργων, μεγαλοεπιχειρηματίες, εισηγμένοι, τραπεζίτες, βουλευτές, κ.α. αναλόγως του τι είναι της μόδας στη συνοικία. Ολοι οι κάτοικοι τους πληρώνουν αδρά για τις υπηρεσίες τους, μόνο που ποτέ δεν κατάλαβε κανείς τι ακριβώς υπηρεσίες προσφέρουν.  Αλλά για να έχουν Μερσέντες, Cohiba και Ρουσλάνα, ε ! κάτι σοβαρό πρέπει να κάνουν...σκέφτεται ο κοσμάκης.
 
Ο κοσμάκης αυτός που κατοικεί στη θλιβερή αυτή συνοικία αποτελείται κυρίως απο άνεργους ή άεργους (κοινώς κηφήνες) - σε ποσοστό τουλάχιστον 61%. Ορισμένοι βέβαια, οι λίγοι που ακόμα επιμένουν να εργάζονται κάπως σοβαρά, προσπαθούν να περάσουν απο το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο χωρίς να τους πατήσει η Μερσέντες, ή χωρίς να πέσουν μέσα στη λακούβα που ανοιγοκλείνουν οι Αλβανοί (αυτό λέγεται δημόσια έργα παρεμπιπτόντως),  για να πάρουν το τραμ που κάνει μια ώρα για 15 χιλιόμετρα και να πάνε στη δουλειά τους. Σιχτιρίζουν τη καταραμένη τύχη τους και ονειρεύονται να...γίνουν κι αυτοί οδοκαθαριστές. Σίγουρος μισθός χωρίς να χρειάζεται κόπος.
 
Τώρα, κάθε τέσσερα (στο περίπου) χρόνια, όλοι αυτοί (πλην των Αλβανών και Ρωσίδων), συν απροσδιόριστος αριθμός "ομογενών" κάνουν εκλογές.  Υποψήφιοι είναι μια ομάδα λιμασμένων, γλειωδών τύπων που συχνάζουν συνήθως σε trendy καφενεία πολύ κοντά στην παρκαρισμένη Μερσέντες, έτσι ώστε να την βλέπουν κιόλας...κι αν κάποιος απο τους Cohibo-ειδείς τύπους σκάσει μύτη αυτοί να είναι απο κοντά για να κάνουν τεμενάδες, να ρωτήσουν για την υγεία του, να προσφερθούν να κάνουν καμιά εκδουλευσούλα, κλπ. Ρεμάλια ολοι τους, αλλά στο κοσμάκη το παίζουνε λεβεντόπαιδα, βγάζοντας «δεκάρικους» λόγους για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και άλλα ευτράπελα. Αν στήσει κανείς αυτί προσεκτικά έξω απο αυτά τα trendy καφενεία, μπορεί και να τους ακούσει να σκούζουν στα γέλια όταν διαβάζουν τους λόγους τους για να τους αποστηθίσουν, αφού τους έγραψαν φυσικά κάποιοι άλλοι. 
Κανένας απο τους κατοίκους δεν πολυνοιάζεται για τις εκλογές, αλλά ακούνε οτι έτσι γίνεται και στα καλύτερα, μακρινά και πλούσια προάστια και σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα, αφού το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να γίνουν οδοκαθαριστές και δεν πολυκαταλαβαίνουν γιατί χρειάζεται όλη αυτή η εκλογική αναστάτωση για ένα απλό ρουσφέτι. Φασαρία, βρε αδερφέ !
Η σούμα είναι οτι η συνοικία έχει τα χάλια της - χρόνια τώρα δεν παράγει τίποτα, πέραν μερικών χιλιάδων σαρώθρων ετησίως για εσωτερική κατανάλωση απο τους οδοκαθαριστές που λέγαμε, (τα περισσότερα βέβαια μπαίνουν σε αποθήκες, αφού δε τα χρησιμοποιούν ποτέ). Πριν καμμιά 25αριά χρόνια ένας-δυο μάγκες καταφερτζήδες και παμπόνηροι κάτοικοι της συνοικίας, έπεισαν κάτι γηραιές κυρίες απο τα καλά προάστια να προσφέρουν μια ετήσια ευεργεσία στην εν λόγω συνοικία, τάχα μου για να τη συγυρίσουνε μπας και ανθρωπέψει, αλλά με το που είδανε λεφτά οι Μερσεντάτοι, τα βουτήξανε μονομιάς. Ακόμα τα ξεκοκαλίζουνε κάθε χρόνο, όσα βέβαια από αυτά έμειναν, αλλά οι γριές έχουνε αγριέψει τώρα τελευταία γιατί ήρθανε για επίσκεψη πέρυσι στην συνοικία και φρίξανε απο τη βρώμα. Ασε που κάτσανε και σε ένα καφενέ (απ’ αυτούς κοντά στη Μερσέντες) και τους ζητήσανε απο 4.25 ευρώ το καφέ, οι αχάριστοι....
Θα ρωτούσε κάποιος, ρε διάολε, πως τα βγάζουν πέρα οι κάτοικοι αυτής της συνοικίας;
Ααααα, εδώ και 2-3 αιώνες το έχουνε μάθει καλά το παραμύθι. Μυξοκλαίγονται στους πλούσιους των προαστίων (κάτι περι πολιτιστικής κληρονομιάς, μαμαζέλ και μουσιού) και όλο και γλύφουν κανα κοκκαλάκι που τους πετάνε. Βέβαια και οι μαντμουαζέλες δεν είναι εντελώς κουτορνίθια και τα κόκκαλα τα πετάνε με τόκο - κοινώς δάνεια. Δώσε-πάρε, δώσε-πάρε, η τσέπη πάντα αδειανή και το τεφτέρι γράφει. Αλλά δε βαριέσαι, μαζί μας θα τα πάρουμε; λένε οι αυτόχθονες ιθαγενείς και ρίχνουνε μια γυροβολιά να φύγουν τα σεκλέτια. Βέβαια, τα προσχήματα κρατιούνται γιατί οι μαντμουαζέλες (και οι γριές) είναι πολύ καθωσπρέπει στη δημόσια ζωή τους (ουτε να δούνε θένε τσιφτετέλια και γλάστρες- τουλάχιστο όχι στο φως της ημέρας,  το βράδυ, ε ! τη σκίζουμε τη γάτα, comprentenez-vous?). Δηλαδή για τα προσχήματα, γραβατώνουνε έναν-δυό απο τους παρα-Μερσεντόβιους οσφυοκάμπτες (που ξέρουνε να κάνουνε υπόκλιση και στα Αγγλικά) και γυρνάνε ανά τα προάστεια με κάτι εντελώς ρετουσαρισμένες φωτογραφίες της δύσμοιρης συνοικίας και λένε τι καλά που τα καμώνουνε εκεί πέρα και πόσο ασφαλή είναι τα δάνειά μας, το μέλλον είναι λαμπρό, θα θα θα... blahblahblah... passthemartinimate...
 Που και που εμφανίζεται και 'κανας ιδεαλιστής κάτοικος, συνήθως σπουδαγμένος στα πανεπιστήμια των καλών προαστίων και βάζει στόχο να σουλουπώσει τα πράγματα.
Εκεί πέφτει πολύ γέλιο. Μιλάμε για γέλιο ασπρόμαυρης ελληνικής ταινίας με Βουτσά και Καραγιάννη (σσ: οποιαδήποτε ομοιότης της Ελλάδας μας με την εν λόγω συνοικία είναι εντελώς συμπτωματική. Ως γνωστόν η Ελλάς πια, συγκαταλέγεται μεταξύ των είκοσι πλέον ανεπτυγμένων χωρών της υφηλίου). Η συνοικία αντηχεί απο τα γέλια και ο δύσμοιρος νομίζει οτι πρόκειται περί κουλέρ λοκάλ. Αν βέβαια, πάρει το σουλούπωμα στα πολύ σοβαρά και δε πάρει πόδι απο μόνος του σε 'κανα-δυό τέρμενα, τότε ανασκουμπώνεται βαριεστημένα ένας Μερσεντάτος, παίρνει μαζί και έναν φουσκωτό και του ξηγιούνται φυστίκι: "Κύριε τάδε, βερι ναις του μητ γιου, η επιλογή σας είναι αυτή η σακούλα με λίρες, ή ο φίλος μου αποδώ που έχει φαγούρα στα χέρια??? Δηλαδή άντε σπίτι σου παιδάκι μου να φυτέψεις καμμιά ορτανσία και άσε μας στις δουλειές μας.".... Το σύστημα δουλεύει 100%.
 
Μ'αυτά και μ'εκείνα η συνοικία επιβιώνει, πάντα στα όρια της φτώχειας βέβαια. Καμμιά φορά πέφτει και πιο χαμηλά (πτώχευση το λένε) αλλά δε βαριέσαι, ο φτωχός τη φτώχια την έχει συνηθίσει λένε οι μερσεντάτοι και την κοπανάνε για ιαματικά λουτρά στην Ελβετία που τους σύστησε ο γιατρός (τους πιάστηκε η μέση βλέπεις από το καθησιό και το πολύ γα...σι...). Ερχονται στο καπάκι και κάτι ξυνισμένοι τύποι απο τα πλούσια προάστεια και βάζουν μονοπώλιο με αναγκαστικό φόρο στα σπίρτα, το οινόπνευμα και το φωτιστικό πετρέλαιο για να βγάλουν πίσω τα δανεικά.
 
Πληρώνει ο κοσμάκης, σφίγγει το ζωνάρι, φτάνει η πέτσα στο κόκκαλο. Πολλοί μουτζώνουνε τη συνοικία, παίρνουνε των οματιών τους και ξενητεύονται στα πλούσια προάστια όπου και γίνονται λατζέρηδες και γαζώτριες για πενταροδεκάρες... και φτου κι απ΄ την αρχή το μυθιστόρημα....
 
 
 
                                      
 

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις