Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


4282 αναγνώστες
Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013
20:08

 

 

Πόσο εμπνευσμένα ζω τη ζωή? Δεν μπηκα σε έναν μηχανικό τρόπο σκέψης και καθημερινότητας κι ουτε θα μπω...

 

Συνειδητοποίησα ότι ζωή χωρίς έμπνευση, είναι ζωή χαμένη. Όλοι μας περνάμε φάσεις στη ζωή μας, άλλοτε όμορφες, άλλοτε αδιάφορες και ανούσιες και άλλοτε άσχημες.

 

Από τότε που ήμουν παιδί, ήθελα να συναναστρέφομαι με ανθρώπους δυναμικούς, που έχουν όρεξη για τη ζωή και που αποτελούσαν παράδειγμα προς μίμηση. Αντίθετα απέφευγα τους νωθρούς, τους «βολεμένους» με τη ρουτίνα της ζωής τους, τους επαναπαυμένους ανθρώπους. Τους βαριόμουν και εξακολουθώ να τους βαριέμαι φρικτά.

 

Θελω να ξυπνώ κάθε πρωί και να μην ξέρω τί με περιμένει... αυτό θα πει αληθινή ζωή για μένα.

 

Γιατί –όπως πολύ σωστά λέει και ένας φίλος, που αποτελεί έμπνευση για μένα- άλλο να ζεις και άλλο να νιώθεις ζωντανός....και ζωντανός νιώθεις μόνο όταν έχεις κίνητρο.

 

Δυστυχώς, με τα χρόνια ακόμα και η πιο ανήσυχη φύση, ακόμα και το πιο άγρυπνο πνεύμα συμβιβάζεται και ρίχνει τους ρυθμούς του. Είτε γιατί κάνει οικογένεια, οπότε εκ των πραγμάτων, ηρεμεί και αλλάζει τρόπο ζωής, είτε γιατί λόγω εμπεριών, απογοτεύεται και νομίζει ότι δεν έχει να περιμένει πολλά πράγματα.

 

Η αλήθεια είναι όμως οτι η έμπνευση δεν έχει ηλικία... Όλα είναι στο μυαλό μας και κυρίως στο χέρι μας. (Ακούς Εσύ?)

 

Κανείς δε θέλει να ξυπνά το πρωί κουρασμένος και άκεφος. Το να ξεκινάς την ημέρα σου γεμάτος όρεξη και ενέργεια είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να συμβεί. Τί κάνεις, όμως, αν αυτο το κομμάτι της έμπνευσης λείπει από τη ζωή σου; Το κυνηγάς, το αναζητάς και τελικά το βρίσκεις. (Καλή ώρα...)

 

Έμπνευση μπορεί να είναι κάποιο πρόσωπο για σένα, (η Πυθία που λέγαμε)...μπορεί να είναι ένα καλό βιβλιο, μια καλή ταινία, μια μυρωδια, μια γευση, ένα όμορφο τραγούδι ή πολλά όμορφα τραγούδια.

 

Επιδιωκω να περνάω περισσότερο χρόνο με ανθρώπους, που είναι αληθινά παθιασμένοι με ό,τι κάνουν στη ζωή τους και αποφασισμενοι να αξιοποιουν κάθε δευτερόλεπτο που τους δίνεται.

 

Δεν ειναι τίποτα δεδομένο, τίποτα. Όλα αλλάζουν και όλα μπορούν να ανατραπούν από τη μια στιγμή στην άλλη. Φροντίζω λοιπόν, τις στιγμές μου να τις κάνω όσο πιο ενδιαφέρουσες και αξιομνημόνευτες μπορώ.

 

Όποτε μου δίνεται η ευκαιρία, την αρπάζω, είτε αυτό λέγεται έρωτας –που αποτελεί κύρια πηγή έμπνευσης- είτε λέγεται νέο επαγγελματικό project, είτε λέγεται ταξίδι, είτε φίλος/-η, είτε απλώς ένα χαμόγελο.

 

...Αν ηταν ολα τα παραπανω ενα τραγουδι με ξενο στιχο, θα μπορουσε να ηταν αυτο... 

 

Alpha Blondy - Sebe Allah Y'E


 

 

...Αν ηταν ολα τα παραπανω ενα τραγουδι με ελληνικο στιχο, θα μπορουσε να ηταν αυτο...

 

Χάρις Αλεξίου - Ερωτικό (Με μια πιρόγα)


 

 

 

 

Το σχόλιό σας
1247 αναγνώστες
Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013
23:02

 

 

Ξανάρθες ξημερώματα,
πριν σβήσουνε τ’ αστέρια
και πριν προλάβω να σε δω
με πήρανε αιχμάλωτο ξανά,
τα δυο σου χέρια

Ξανάρθες ξημερώματα
και πάλι μεθυσμένη
λες και δεν έχει το πρωί
για την αγάπη σου στιγμή
και με το φως πεθαίνει
 
Δε ζητάω πολλά
όλα αυτά που μου λες στο σκοτάδι
να τα πεις μια φορά
με το φως το πρωί κι ένα χάδι...

Ξανάρθες ξημερώματα
κι όλο και με φιλούσες
κι όλη την ώρα έψαχνα
να δω μέσα στα μάτια σου,
μα εσύ δε με κοιτούσες…

 

Κωστής Μαραβέγιας - Δε ζητάω πολλά
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4319 αναγνώστες
Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013
19:50

 

         Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’ ακουσθεί,
       της Wall
το κλείσιμο ξανά...
             με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, με τυμπανοκρουσίες,
  την τύχη σου που δεν ενδίδει πια, τα
trades σου που απέτυχαν,                         τα διαγράμματα σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αγορά που φεύγει
.
                  Προπάντων να μη γελασθείς,
  μην πεις πως ήταν όνειρο,             πως απατήθηκεν η ακοή σου, σε πρόδωσεν η διαίσθηση κι η όραση μαζί...
Μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, μα και συνάμα γνωστικός,
      σαν που ταιριάζει σε, που ενώ αξιώθηκες μια τέτοια τύχη...         
      Της Αγοράς ν’ ακούς τις υποδείξεις, όταν στραβά μάτια σου έκανε.

  Μα εσύ τις δυνατότητές σου υπερεκτίμησες κι ανεπονόρθωτες ζημιές τόσες φορές μ' ανόητα trades προξένησες, όταν χωρίς να ξέρεις τι ποιεί, απερίσκεπτα ενεργούσες...

 

      Ακου τώρα λοιπόν τους γέλωτές της, δέξου και τις σφαλιάρες της,                νιώσε μικρός μπροστά της, τρέξε για να κρυφτείς,  σκεπάζοντας τ' αφτιά...     στ' ατέλειωτα χαχανητά της.  

 

              Στάσου τώρα μπρος στην οθόνη σου και κοίτα με συγκίνησιν,                        αλλ’ όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα...
  Ως τελευταία απόλαυση τους αριθμούς, τους δείκτες, τα γραφήματα,
               τ’ account statements και τις μεταβολές του χαρτοφυλάκιου σου
                   κι
αποχαιρέτα την, την Αγορά που χάνεις...

 

     Αποχαιρέτα την, πάει πια, σε άφησε, την έχασες,                                       σε κούρασε ξέρεις να λες,  μα εσύ πρώτος την ταλαιπώρησες...                         Της Αγοράς το πονηρό χαμόγελο αντικρύζεις τώρασαν τελευταίο                 αποχαιρετισμό, λίγο πριν σε προδώσει...

 

           Στων περιστάσεων στάσου το ύψος κι αποχαιρέτα την πικρά,  

σαν που ταιριάζει σε, τώρα που φεύγει” και σ' αφήνει...   

 

Τη νύσταξες, χασμουρητά τη γέμισες, μα κι απογοητεύσεις...                           Μ' όλες τις άστοχες, εκείνες τις εμπνεύσεις,  τότε εσύ που πίστεψες,          πως μια καινούργια Αμερική ανακαλύπτεις...  

       

Την έχασες την Αγορά, βαρέθηκε με σένα, έπαψε ν' ασχολείται,                     την "έκανε", σε άφησε, λίγο πριν αντιδράσει...

*********************************************************

 

...Γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα, 29/04...(1863-1933)

...Απ΄όσο θυμάμαι και απ΄όσους με ενδιέφεραν στη ζωή μου,

ο Μανώλης Χιώτης επίσης γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα, 21/03...(1921-1970)...ανάρτηση για τον οποίο έχω κάνει πριν κάποια χρόνια...

http://mogadishu.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=19222&blid=318

                  Μουσικές διαδρομές...Μανώλης Χιώτης

 

 

 

   Mop Mop - Fred Wesley & Anthony Joseph - Run Around

******************************************** 

 

 

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·


όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,


οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.

 

Ο Δεκέμβρης του 1903

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

 

 

 

Είπες·

«Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Η Πόλις *** Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

 

 

Αγαπημένα επίσης...

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2856 αναγνώστες
Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013
19:32

 

Έφτιαξα κόσμο στην παλάμη μου βαθιά
Έβαλα χρώματα, κι αστέρια και βουνά
Και με τα κύματα ζωγράφισα νησιά
Μόνο για σένα...

Κι έτσι που σου `σβησα στα χείλη τη σιωπή
Τον ήλιο κρέμασα στου κόσμου το σχοινί
Να ταξιδεύει μες τη θάλασσα η ψυχή
Πάντα για σένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..

Έφτιαξα κόσμο στης παλάμης τις γραμμές
Όταν σα σύννεφα θα φεύγουν οι εποχές
Να θέλω αυτά που `χεις τη δύναμη να θες
Να θέλω εσένα...

Ξέρω καρδιά μου θα `ρθουν δύσκολοι καιροί
Κι όμως η φλόγα αυτή που ανάβει στο κερί
Όσο κι αν λιώνω μου μαθαίνει απ’ την αρχή
Να καίω για σένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα...

Εκεί για σένα θα `μαι
Εκεί, για σένα
Ένα γέλιο θα `μαι
Μια στιγμούλα θα `μαι...

Κι ίσως να `μαι κάτι
Που να μοιάζει αγάπη
Θα `μαι εκεί για σένα
Δυο κορμιά σαν ένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..

Μόνο για σένα
...

 

                                          

  What are the chances
Μουσική, στίχοι, ερμηνεία: Dusk (Αυγή Πλατανίδη)

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
7980 αναγνώστες
Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013
22:49

Αρκετο καιρο μονος του ο Αλεκος, χωρις σχεση ουσιαστικη δηλαδη και εχοντας βαρεθει τις "σχεσεις" της μιας βραδιας, η μια του ξυνιζε, η αλλη του βρωμαγε, ειχε αυτο το διαολεμενο κολλημα βλεπεις, να περιμενει παντα οτι η επομενη θαναι καλυτερη απο την προηγουμενη...

Και του εβγαινε...παντα πονταρε σ αυτο  και θες ετσι θες αλλιως, παντα πηγαινε ταμειο, απλα μερικες φορες αργουσε λιγο...

Αλλα ηξερε οτι κι αυτη τη φορα θα παει...

Η καινουρια του δουλεια ασχετη με τις προηγουμενες, μεχρι σημερα πουλουσε υπηρεσιες, αερα και επαιζε με λεφτα των αλλων...Θες η κριση, θες το οτι ολα στη ζωη ειναι ενας κυκλος, τον εκλεισε κι αυτον...

Και βρεθηκε να κανει τα παντα στην καινουρια του δουλεια, αλλα δεν μασαγε, την βρηκε την ακρη, κοινωνικος γαρ ο φιλος μας, χαμογελαστος και ιδιαιτερος...αγαπησε το καινουριο του επαγγελμα...και τον "αγαπησαν" κιολας...ειχε βλεπεις εκεινο τον ατημελητο κοντρα τροπο, παραλληλα με τις ευστοχες ατακες και την ευγενεια, που τραβαει το αντιθετο φυλο, οπως η φωτια τις πυγολαμπιδες...καθως βλεπεις, η καθημερινη του επαφη στη δουλεια και στους γυρω χωρους, ηταν σχεδον αποκλειστικα με γυναικες...

Και αρχισε να τα δινει ολα, οπως παντα σε καθε δουλεια...Ολα? χμ, μεγαλη κουβεντα...Αρκετα ας πουμε λοιπον...Και περνουσαν οι μερες...και κατι ελειπε απο τη ζωη του, ελειπε ο ερωτας, το σκιρτημα, το νοιαξιμο, αυτα που δινουν πνοη, ζωντανια, ορεξη και δημιουργια...και χαμογελο ρε γαμωτο!

Καπου εκει, γνωριζει τη Χαρις, την οποια εβλεπε σε καθημερινη βαση, μερικες φορες ξανα και ξανα μεσα στην ιδια μερα, την οποια γουσταρει, αλλα γιατι? γιατι ηταν ...ρατσας...Εβλεπε οτι αυτη δεν μπορουσε να του δωσει κατι παραπανω απο σεξ, κατι που πλεον δεν του ελεγε κατι, χορτατος ηταν απ΄αυτο, άλλα ηθελε και οχι μονο μονο σεξ...Αλλά "επαιζε", περναγε κι ωρα του βλεπεις...να κι εκεινα τα υπονοουμενα της φιλης και συναδελφου της, μια μερα που τους πετυχε στο γραφειο της να τα λενε, ειπε, ωπ, μηπως σας διεκοψα απο κατι? παλι εδω ειναι της ειπε, η αδυναμια σου? μια αλλη φορα παλι, της λεει, μμμ, ηρθε ο ομορφος παλι ε? Και καποια επομενη, ειπε στον Αλεκο, ξερεις ποτε τρωει σοκολατες η φιλη μου ε?

Γνωστος ο μυθος που μπορει ομως και να μην ειναι, για το ποτε μια γυναικα καταφευγει στις σοκολατες, χμ...Κι αυτος διεκρινε ενα κομπιασμα στην τυπισα, ενα ελαφρυ κοκκινισμα, μια αδυναμια ρε παιδι μου, ενα μουδιασμα...

Ενω λιγο αργοτερα που βρεθηκαν παλι δυο τους, τι του ειπε? "Μην δινεις μεγαλη σημασια σ αυτα που λεει η τρελη, μικρη ειναι ακομη". ...Και καλα...

Σκληρη, ετσι εδειχνε τουλαχιστον, ακαμπτη και παραλληλα θλιμμενη και πολλες φορες χαμενη στα χιλια μυρια που μονο αυτη ηξερε...

Γαμω τις 12ποντες γοβες της, σκεφτηκε...Τον ξενερωνε παντα τον Αλεκο αυτο το ντυσιμο...

Και παντα κοιταγε ψηλα...οχι σε δωδεκαποντες γοβες ντε, αλλα στο μυαλο της αλλης, που σπανια εως ποτε δεν εβρισκε...ενα απο τα αγαπημενα του τραγουδια, το Μ΄Αρεσει Να Κοιταω Ψηλα, απο Υπογεια Ρευματα...

Στο μεταξυ την εβλεπε ντυμενη στην πενα, οχι του γουστου ντε, αλλα πολυ κυριλε και στημενη, κατι που ποτε δεν τον τσιγκλαγε στο αντιθετο φυλλο κι αυτος λογω δουλειας φορουσε παντα το ιδιο μπλουζακι, ειχε βεβαια 3, 4 και τα αλλαζε, αλλα με το λογοτυπο πανω της δουλειας, παλι καλα που ηταν μαυρο κι οχι κανενα ξενερωτο χρωμα για τα γουστα του, αλλά το παντελονι ηταν αλλο καθε μερα προσπαθωντας να το συνδυασει και με τα αντιστοιχα παπουτσια...

 

Και μια μερα της μιλησε...εκανε το βημα...τη βρηκε μονη να καπνιζει μακρια απο το γραφειο της και της μιλησε...

Αυτη γελασε, ο παγος, παγος λεμε τωρα, εσπασε, Εμαθε οτι εχει μικρασιατικες ριζες καπακι με κατι Χιωτικο, διεκρινε κατι στο βλεμμα της που γουσταρε,  αλλά δεν ηταν διαολε αυτο που ηθελε...μαλλον για μια ακομη ακομη της αμαξοστοιχειας την εκοβε, αλλά ειπαμε, ηταν ρατσας...


Στο μεταξυ απο αυτη τη στιγμη και μετα, αρκετες ειναι οι φορες που αφου τη βλεπει στη δουλεια της, βγαινουν μαζι απο το γραφειο της, διασχιζουν τους διαδρομους και κατεβαινουν μαζι για ενα τσιγαρο...ε και? σκεφτηκε...πλακα εχει, περναει κι η ωρα...

Μερικες φορες θυμαται τη ρηση μιας, απο τις τοσες που περασαν απο τη ζωη του που του ειχε πει...

"Μπορεις να εχεις οποιαδηποτε γυναικα θελεις"...Το μυαλο σου ειναι σαν LOGO, κολλανε οι γυναικες μ αυτο και με τον τροπο σου...Ελα ντε ομως που δεν μπορει με τιποτα να βρει αυτη την ΜΙΑ που θελει...

 

 Tom Baxter - Tell Her Today

 

 

..................Και τελικα ηρθε το επομενο Σαββατο, προχτες δηλαδη...κι ο Αλεκος πηγε στο ραντεβου με τη Χαρις, διπλα στην παραλια και πανω που την επαιρνε τηλεφωνο, εφτανε κι αυτη...

Παρκαρε τη μηχανη του, μπηκε στο αυτοκινητο της και εφυγαν...

Ξεκινησαν σε ενα καφε, μετα για φαγητο...Ρε πως οδηγει η ατιμη? Στην τσιτα και συνεχως να τη λεει στους μαλακες, αντρακι σκετο λεμε...και ναι γουσταρει, αλλα καπου τον ξενερωνει ολο αυτο γιατι ετσι θαθελε εναν φιλο κι οχι μια γυναικα διπλα του, τελος παντων...

Τελικα ενω η ωρα κοντευει 3, τον αφηνει κοντα στη μηχανη του με ενα πεταχτο φιλι...και φευγει, παιρνοντας πολλα, μα παρα πολλα "θεματακια" για το σπιτι στη συνεχεια, οταν θα ξαπλωσει μονος και θα σκεφτεται αν μπορει να περπατησει κατι με τουτη εδω...να περπατησει τι? χλωμο το βλεπει...δεν υπαρχει χημεια, δεν κολλανε, άλλα θελει ο φιλος μας, ζουζουνιες, τσαχπινιες, ναζια, ερωτα, αγαπη, χαδια, ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ...ΑΛΗΘΕΙΕΣ και ΧΑΜΟΓΕΛΑ...και ετοιμαζεται να παει παρακατω...

 

Σ΄αυτην που ακομη δε φανηκε, αλλά χμ, κοντευει να φανει....

 

Ετσι νιωθει κι αυτη η "γαμημενη" Αλεκοδιαισθηση, σπανιως τον προδωσε σκεφτεται και τελικα, δεν του λεει πια τιποτε, οτι μπορει να εχει οποια γυναικα θελει, μεγαλωσε, ωριμασε και θελει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΤΑ ΟΛΑ, ΤΑ ΠΟΛΥ, ΤΑ ΠΑΝΤΟΥ με την καλη του, αυτη την αυλη γυναικεια μορφη που ονειρευεται τα βραδια και την περιμενει να φανει στην γωνια...

Οπερ εδει δειξαι...

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<5678910111213>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
23/1Μακεδονία..και τα συναφή παράγωγα, ίσως και "συμβόλαια"...
11/1Σπουδαία αποφθέγματα του Οδυσσέα Ελύτη...
4/1Καλή χρονιά, με υγεία, τύχη και πολλά χαμόγελα ως το 2136 τουλάχιστον και βλέπουμε...