Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


3931 αναγνώστες
14 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2009
22:06

 

     

   1965 και ο Κώστας με την Μαίρη, νιόπαντρο ζευγάρι αποφασίζει να κάνει το ταξίδι του μέλιτος στη Ρώμη, επηρεασμένοι κι οι δυο προφανώς από την ταινία "Η Μοντέρνα Σταχτοπούτα" με την Αλίκη Βουγιουκλάκη που έσπαγε ταμεία. Καθώς έκαναν έναν νυχτερινό περίπατο στα σοκάκια της αιώνιας πόλης, βλέπουν ένα υπόγειο κατάστημα με την ονομασία "La Luna" και μια φωτεινή πινακίδα που έγραφε "Franco, l'uomo piu virile del mondo".

     

   Περίεργοι και οι δυο να δουν περί τινος επρόκειτο, έβγαλαν εισιτήριο και εισήλθαν. Το πρόγραμμα ήταν πολύ ωραίο καθώς περιελάμβανε όμορφα χορευτικά από καλοσχηματισμένες Ιταλίδες, (δεν είχε αρχίσει ακόμη η παγκοσμιοποίηση βλέπεις ώστε να κατακλύζονται τα μαγαζιά από κοπέλες του ανατολικού μπλοκ), που λικνίζονταν στους ήχους του "Melancolia" - Pepino Di Capri...Adamo, Bruno Lauzi, Al Bano-Romina Power και φυσικά το απαραίτητο αισθησιακό στριπτίζ, που για την εποχή ολοκληρώνονταν στο τόπλες. Κατά την διάρκεια του προγράμματος οι προβολείς φώτιζαν συνεχώς ένα τραπέζι υπερυψωμένο της σκηνής, πάνω στο οποίο ήταν τοποθετημένο ένα καρύδι.

              

   Προχωρημένη πια η ώρα, τα φώτα χαμηλώνουν, τα μπαλέτα εξαφανίζονται, το cabaret λουσμένο με ένα αχνό κόκκινο φως, μια μεγάλη δίνη έτοιμη να ρουφήξει θαμώνες και θίασο, μυρωδιά φίνου καπνού, κινήσεις νωχελικές, ματιές λάγνες, ιδρώτας, αλκοόλ και φτηνά αρώματα γυναικών του cabaret, ένας κύριος διορθώνει το παπιγιόν του που τσαλακώθηκε καθώς έσβηνε τον πόθο του στο βελούδινο λαιμό μιας χορεύτριας, μια σερβιτόρα βρίζει καθώς σκίζεται το νάυλον καλσόν της, εκείνο με τη ραφή στο πλάι να σταματά στους φίνους λευκούς μηρούς της, τα σανίδια τρίζουν, τα φώτα σβήνουν όλα τώρα, μόνο ένας προβολέας λούζει με φως το πάλκο...αδειάζει η σκηνή και ένας κονφερασιέ εμφανίζεται

  

   Ο κονφερασιέ ντυμμένος με λευκό σακάκι, μαύρο παντελόνι, πουά παπιγιόν, με φίνο λευκό πουκάμισο, σάπισε λίγο στις άκρες μα ποιός θα το προσέξει, στέκεται στο κέντρο του πάλκου, θέλει κάτι έξυπνο να πει, χαριτωμένο, να σπάσει την πνιγηρή ακινησία του cabaret.

 - "Franco, l'uomo piu virile del mondo"...είναι ή μόνη έκφραση που ξεστομίζει, ο προβολέας σβήνει, ο κονφερασιέ χάνεται στο βάθος, το παπιγιόν λύνεται και πέφτει, το cabaret αρχίζει να βρίσκει ξανά τους ρυθμούς του, τα χειροκροτήματα σταματούν και το τραπέζι κατεβαίνει...

   Ένας άνδρας πλησιάζει, κατεβάζει το παντελόνι και το σώβρακο, παίρνει το πέος ανά χείρας και στο άκουσμα μιας δυνατής τυμπανοκρουσίας, κόβει με αυτό...το καρύδι στα δύο !!! 

   

...Οι θαμώνες εκστασιάζονται, χειροκροτούν και επεφημούν τον άντρα, οι γυναίκες κλείνουν πονηρά τα μάτια στους συνοδούς τους, χαμόγελα γεμάτα υπονοούμενα, σχόλια...και το πρόγραμμα συνεχίζεται...με την μουσική, το χορό και τον ψεύτικο πόθο των γυναικών του cabaret, οι καπνοί κάνουν κύκλους πάνω από τα κεφάλια τους, πειράγματα, ματιές γεμάτες υποσχέσεις που θα σβήσουν με το πρώτο φως της μέρας, χάδια και γέλια, πολλά γέλια, το τραγούδι συνεχίζεται, τα μπαλέτα απλώνονται στο πάλκο, η τραγουδίστρια πρόσχαρη όπως πάντα συνεχίζει το τραγούδι της...

 

  Μετά από αυτό το ζεύγος ευχαριστημένο από την βραδινή του έξοδο  συνεχίζοντας τον περίπατό του δεν παρέλειψε να περάσει και από την περίφημη "Fontana di Trevi", άλλωστε δυο στενά παρακάτω ήταν το μπαρ,  γνωστή από την αξέχαστη σκηνή της διάσημης ταινίας "Dolce Vita" του μάγου του ιταλικού κινηματογράφου Federico Fellini.

   Σύμφωνα με την παράδοση, αν ριξεις ένα νόμισμα στη Fontana di Trevi, θα ξαναγυρίσεις κάποτε στη Ρώμη (και δεν είναι ψέμα, ακόμη κι εγώ π.χ. ξαναβρέθηκα πολλές φορές στην αιώνια πόλη).  

   Οι δύο νιόπαντροι δεν τσιγκουνεύτηκαν φυσικά να ρίξουν από μια λιρέτα  ορκιζόμενοι στον αιώνιο έρωτά τους, με την ευχή να ξαναβρεθούν κάποτε στην αιώνια πόλη ξανά. Κι έτσι κι έγινε. Ύστερα από 40 χρόνια ευτυχισμένου γάμου, το ζεύγος αποφάσισε να γιορτάσει τη χρυσή επέτειο και πάλι στη Ρώμη. Και καθώς περνούσαν από το ίδιο στενό είδαν στο ίδιο ακριβώς σημείο το μπαρ "La Luna" που τώρα λέγονταν "Viva La Luna"  αλλά με την ίδια φωτεινή επιγραφή...για τον πιο δυνατό άνθρωπο στον κόσμο.

- Μα είναι δυνατόν! είπε ο Κώστας...

  Περίεργοι καθώς ήταν, έβγαλαν πάλι εισιτήριο και μπήκαν. Οι προβολείς  φώτιζαν το ίδιο τραπέζι στην διάρκεια του προγράμματος, μόνο που αυτή τη φορά ήταν τοποθετημένη πάνω του μια μεγάλη ινδική καρύδα.

 

   Αφού κύλησε το πρόγραμμα στο ίδιο σχεδόν μοτίβο με τότε, μόνο που οι χορεύτριες τώρα ήταν Τσέχες και Ρουμάνες κυρίως, κάποια στιγμή  βγήκε ένας γεράκος, πλησίασε το τραπέζι, έβγαλε τα ρούχα του, έπιασε το πέος του και στο άκουσμα μιας τυμπανοκρουσίας έδωσε με το πέος ένα γερό κτύπημα στην καρύδα, κόβοντάς την στη μέση. Μόλις τελείωσε το νούμερο, η Μαίρη γύρισε έκπληκτη στον Κώστα και του λέει: "Αυτός είναι! Πήγαινε να τον ρωτήσεις πως το κάνει μετά από τόσα χρόνια, πήγαινε!"

   Τι να κάνει λοιπόν ο Κώστας, απορημένος κι αυτός πηγαίνει κατ'ευθείαν στο καμαρίνι. Με τα λίγα ιταλικά που ήξερε, είπε στο γέρο:
- Μα δε μου λέτε, εσείς είσθε που κάνατε το ίδιο νούμερο 50 χρόνια πριν;

- Ναι κύριε.

- Και δε μου λέτε, τότε χρησιμοποιούσατε καρύδι και τώρα που έχουμε περάσει τα 70, κάνετε το νούμερο με ολόκληρη ινδική καρύδα; Πως το κάνετε αυτό? Ξέρετε η Μαίρη...η γυναίκα μου, συνεχώς παραπονιέται πως δεν...με καταλαβαίνετε πιστεύω...Πέστε μου ! Πως ?

- Εεεεε, τα γεράματα παιδάκι μου, μικρός έβλεπα σαν αετός, στα εκατό μέτρα, ακόμη και καρφίτσα...

...Τώρα πια η όρασή μου δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε κύριε !!!

 Tonino Carotone - E' un mondo difficile

Το σχόλιό σας
3038 αναγνώστες
9 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2009
15:15


…και - δυστυχώς - της Αβάσταχτης Φαιδρότητος. 
 
   Ενα από τα πιο συγκροτημένα (;) κράτη της Ευρώπης με πολύ δυνατή οικονομία, λιγότερους άστεγους και συσίτια και με πολύ καλές προοπτικές  όταν θα πάρει μπρος η παγκόσμια ανάπτυξη λέει η κυβέρνηση ότι είμαστε  νες-πά; (Μαθαίνω γαλλικά, τι γελάτε βρε οροθετικά γουρουνάκια; Δε νογάτε, μαθές, οτι κατεβαίνουνε οι Φραντσέζοι να χρυσοπληρώσουνε τις ελληνικές μετοχές και να μας απαλλάξουνε μονομιάς απο το βάρος τους?

   Τι άλλο θα ακούσουμε ακόμη ? Ελκυστικότατες λένε...Ε ναι, για να πούμε του στραβού το δίκιο έχουμε και καμιά 10αριά από δαύτες!

   Το ΑΕΠ αυξήθηκε 0,3% όπως ανακοίνωσε η κυβέρνηση για το πρώτο τρίμηνο και ούλοι μας θα πρέπει να  χαιρόμαστε, νους σομ τρεζ ΕΡΕ, που έλεγε και ο αείμνηστος ΚΚ.

   Τώρα πως το ΑΕΠ αυξήθηκε 0,3%, αυτό δεν το κατάλαβα, γιατί απλά δεν γίνεται...ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙ το άτιμο, ούτε αυτό το πενιχρό 0,3% !

  

   Ο τωρινός όμως κΚ (κωστάκης, με μικρό κάππα, παρότι "βους τις" τω δέμας...αυτό το'κλεψα απο τον Κεφαλογιάννη, μ' ήρεσεν πολύ εκείνο το "πους τις" που 'χε πει κάποτε) μάλλον τάχει λιγουλάκι χαμένα τα κουκιά, παρέα με τον Παπαθανασίου, δηλαδής, δε βγαίνουνε στο μέτρημα τα άτιμα...Τω ότι:
 

   Ο καλύτερος οδηγός της πορείας ΑΕΠ είναι η κατανάλωση ηλεκτρικού ρεύματος σε Kwh.  Σε ανεπτυγμένες οικονομίες ισχύει ο εμπειρικός κανόνας:
   Αύξηση ΑΕΠ = Αύξηση κατανάλωσης ρεύματος / 1.1

   Σύμφωνα με τα στοιχεία του ΔΕΣΜΗΕ, τον Μάρτιο η συνολική ζήτηση αυξήθηκε οριακά κατά 0,72% ως αποτέλεσμα της αύξησης της οικιακής κατανάλωσης κατά 5,24% σε σύγκριση με τον αντίστοιχο μήνα του 2008, αλλά και της αύξησης της κατανάλωσης ηλεκτρισμού από τα ορυχεία της ΔΕΗ κατά 65,84%, ενώ για το τρίμηνο Ιανουαρίου - Μαρτίου η ζήτηση ήταν μειωμένη κατά 3,83% έναντι του αντίστοιχου τριμήνου του 2008.

   Και απο την άλληνε σου λέει το γκουβέρνο: έχωμε μεγάλη ανάπτυξη, πέφτει η ανεργία (αχαχαχαχαχαχαχαχαχα, παρντόν, συνεχίζω), όλα πρίμα, μόνο κάτι λεφτουδάκια να μαζώξουμε να ξεπληρώσωμεν τους δανειστάς, καθότι πιέζουν οι άτιμοι (τσούπ, νάτηνα η τιτλοποίηση με ροζ τουτού και σατινέ πουάντ να κάνει πιρουέτες γύρω απο τον κ. Αλμούνα). 

   Οταν, όμως, ρωτάς: "Μα κ. Υπουργέ", (η λέξις ετυμολογικώς συγγενής του "Κηπουρέ", καθότι και αυτός όλο μας σκαλίζει, όλο μας ταίζει σβουνιές και στο τέλος μας κόβει τα κεφάλια και στολίζει βάζα σε βίλλες ΒουΠου), "οι αυξήσεις των εισπράξεων από ΦΠΑ καταγράφουν αρνητικό ρυθμό στους 3 από τους 4 μήνες και οι κρατικές δαπάνες καταγράφουν το ίδιο τετράμηνο αύξηση 24,5%, πως εξηγείται αυτό;" τότες με βλέμμα σαράντα αυστηρών καρδιναλίων απαντά ότι "φταίνε οι απαίσιοι, κακοί φοροφυγάδες" (oh baaaaby, I love it when you talk dirty---ουπς, παρντόν παρεκτράπην, γαλλικά είπαμε---ζε φαι αν ντετούρ ανγγλαί).
 

    Οσο για το τέρας που λέγεται Δημόσιο χρέος: Σε περίπου 282 δισ. ευρώ ανέρχεται το δημόσιο χρέος (μόνο της κεντρικής κυβέρνησης) στο πρώτο τρίμηνο του 2009 όπως γνωστοποίησε το Γενικό Λογιστήριο του Κράτους. Το χρέος δηλαδή αντιστοιχεί στο 118,5% του ΑΕΠ, ενώ  η αύξηση των εσόδων στο τετράμηνο ήταν κοντά στο 6% έναντι επίσημου στόχου 13,2%. Μήπως η κυβέρνηση πρέπει να σκεφτεί ως λύση για την αντιμετώπιση του χρέους την πολιτική του Ελευθέριου Βενιζέλου για διχοτόμηση του νομίσματος (εν προκειμένω, τη διχοτόμηση των καταθέσεων-οι μισές να γίνουν κρατικά ομόλογα;).      

    Φοροφυγή, βρε να δεις πράματα που μαθαίνεις άμανε ρωτάς...οοοοοχι δεν είναι ο μειωμένος τζίρος που φταίει, απαπαπαπα. Ασχετα αν οι εμπόροι βογγάνε απανταχού της επικρατείας απο τις αναδουλιές, φταίνε "οι απαίσιοι φοροφυγάδες", που αίφνης πολύνανε και δε μπορεί -υποτίθεται- να τους μαγκώσει ο ατσαλάκωτος Υφύπ... Αθανάσιος (κου)Μπούρας, αυτός ντε που μοιάζει με ποδοσφαιρικό παράγοντα, κάτι σε Βίκτωρα δηλαδή, που είχε πει στη βουλή για να δικαιολογήσει την απουσία του Παπαθανασίου το αμίμητο...

   "Οπως όλοι γνωρίζετε βρίσκεται στην Ελλάδα η νομπελίστρια κα Κρούγκμαν και ο υπουργός την συνοδεύει στην επίσκεψή της στον πρωθυπουργό". Να ένα μούσι ο Κρούγκμαν, γυναίκα τον έκανε! Αυτόν τον παντελώς άσχετο με τα οικονομικά, με την ψήφο σας τον βάλατε στην βουλή και στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας... Ε ναι μωρέ, τι γυρεύει ένας Φυσικός, Μετεωρολόγος και Ηλεκτρονικός Ραδιοηλεκτρολόγος να κάνει κουμάντο στην τσέπη μου? Κατά τ' άλλα έχει και ιστοσελίδα  http://www.abouras.gr/ και youtube σποτάκι...χαχαχα !

  

   Εμένα πάλι αυτά τα περι φοροδιαφυγής μου ακούγονται σα το χωριάτη που δεν ταίζει το γάιδαρο και όταν το ζωντανό δεν μπορεί να περπατήσει πια απο τη πείνα, ο χωριάτης πετάει αηδιασμένος χάμω το καμουτσίκι λέγοντας οτι αυτό φταίει!
 

   Ε λοιπόν, δε φταίει το καπίστρι. Το ΑΕΠ φταίει, όσο και να "κοκορεύεται"  (μαγειρεύεται μήπως;) οτι ανεβαίνει και πετά. Μια ιωσούλα - τοσηδούλα και πάρτηνα κάτω τη γουρουνίτσα δηλαδή μέρες που είναι. 
 

   Προτείνω λοιπόν για την Ελλάδα την αλλαγή του ΑΕΠ σε ΑΗΠ (Ανεφίδρωτη Ηττών Προσπάθεια). Ολοι προσπαθούν να πλουτίσουν χωρίς κόπο, με τη λιγότερη δυνατή προσπάθεια. Οπερ, Πάμε Στοίχημα και Λόττο, αριστούχοι επιθυμούν διακαώς να γίνουν μπάτσοι (δημόσιοι υπάλληλοι) και το γκουβέρνο απαιτεί την έγκριση του ροζ τουτού της καθ'ημάς τιτλοποιήσεως (το αυτό επιθυμεί και δι'ημάς και η ΣιτιBank).
 
Μετά πάσης Πίστεως (και Εθνικής) και Αγάπης,
 
                                      
                                      Ακολουθεί Διαφήμηση Χορηγού...
 
   "Απο Δημόσιο Οργανισμό ζητείται Χοίρος ή Γουρουνίτσα για ελαφρά εργασία σε Αθήνα ή/και Θεσσαλονίκη. Τυχόν ημιθανής κατάστασις θα θεωρηθεί πρόσθετο προσόν. Αμοιβή βάσει αποτελέσματος. Προσωπική συνέντευξη απαραίτητη".

   Πληροφορίες.......Κέντρο Ελέγχου Λοιμωδών Νόσων:     

www.fuckapig@hell-republic.gr

     
                                                                                                         


    Απ' τη μία, τα μαζευούμενα (εισπράξεις, ευγενιστί) του ΦΠΑ είναι μαλ, μα πολύ τρε-μαλ (είπαμε, ...γαλλικά), τόσο τρε-μαλ που άρχισε να βρωμάει.                                             

   Απ' τη δύο, οι επιταγές που τους δίνεις μια και κάνουνε γκέλ μέχρι το ταβάνι έχουνε φτάσει σε επίπεδα τρελά, που και αυτό βρωμάει εντονότατα ψοφίμι - ασχέτως δειγματοληψίας. 

 

  Noir Désir - Le Vent Nous Portera
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4375 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2009
17:25

 

            

   Αν και πολύ light για τα γούστα μου το είδος μουσικής που εκφράζεται με την ονομασία "Νέο Κύμα", θα πρέπει να γίνει μια αναφορά και σ' αυτό, αφού σημάδεψε κυρίως το δεύτερο μισό της πολυτάραχης δεκαετίας του '60. 

   Στη δεκαετία του '60, η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σε μία χώρα που έβγαινε μετά τον εμφύλιο και τη μεταναστευτική 10ετία, σε μία νέα εποχή.
   Το φιλειρηνικό κίνημα, ειδικά στον πόλεμο του Βιετνάμ και αργότερα οι Χίπις, στο απόγειο τους. Κινητοποιήσεις και αγώνες μαζικοί για την εκλογική βία και νοθεία, το Κυπριακό και το 1-1-4 άρθρο του Συντάγματος.

   Η νεολαία και ειδικά η φοιτητική συμμετέχει παντού. Υπήρχε ανάγκη για συζήτηση, αλλά και συντροφιά. Η μουσική πάντοτε ένωνε τους ανθρώπους.
   Αυτός ο νέος τρόπος μουσικής έκφρασης που εμφανίστηκε λίγο μετά το 1960, ονομάστηκε "Νέο Κύμα" δανειζόμενο τ' όνομα του από τη Γαλλική "Nouvelle Vague", δηλαδή τη νέα γενιά σκηνοθετών του Γαλλικού σινεμά της εποχής γύρω στο '60 και βρήκε χώρο έκφρασης στις μπουάτ.

  

   Ολο αυτό που ονομάστηκε ΝΕΟ ΚΥΜΑ ήταν γνήσιο τέκνο της εποχής που το γέννησε, από την ανάγκη που γεννά μέσα στους αιώνες όλους τους Μουσικούς Αφηγητές, Παραμυθάδες Τραγουδοποιούς, προ-Ομηρικούς Ραψωδούς, Αοιδούς,  Μεσαιωνικούς Τροβαδούρους, Ανατολίτες Ασίκηδες, Τσιγγάνους μουσικούς, Λυράρηδες, Καραγκιοζοπαίκτες κ.τ.λ.

 Καίτη Χωματά - Μια αγάπη για το καλοκαίρι

 Καίτη Χωματά - Θα διώξω τα σύννεφα

Χαρακτηριστικότεροι εκπρόσωποι-ερμηνευτές του Νέου Κύματος ήταν...

   Καίτη Χωματά, Γιώργος Ζωγράφος, Μιχάλης Βιολάρης, Δήμος Μούτσης, Ντόρα Γιαννακοπούλου, Πόπη Αστεριάδη, Ρένα Κουμιώτη, Λίνος Κόκοτος, Νότης Μαυρουδής, Γιάννης Γλέζος. Νίκος Μαμαγκάκης, Μάνος Λοίζος, Σταύρος Κουγιουμτζής, Χρήστος Λεοντής, Δήμος Μούτσης, Λουκιανός Κηλαϊδόνης.

                

   Μην ξεχνάμε ακόμη πως αυτή την εποχή ο ποιητής της "ΑμοργούΝίκος Γκάτσος, με τους στίχους του για τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι και του Μίκη Θεοδωράκη, έχει αλλάξει εντελώς το σκηνικό. Τώρα μελοποιούνται και τραγουδιούνται ποιητές σαν τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τον Ρίτσο, τον Λειβαδίτη και τον Βάρναλη, τον Χριστοδούλου και τον Μιχάλη Κατσαρό. Οι νέοι ποιητές και στιχουργοί θα δώσουν αργότερα εξαίρετα δείγματα γραφής, άξιοι συνεχιστές των μεγάλων...Κώστας Μύρης - Γεωργουσόπουλος, Δημήτρης Ιατρόπουλος, Άκης ΔασκαλόπουλοςΛευτέρης Παπαδόπουλος, Γιάννης Κακουλίδης, είναι μερικά από τα ονόματα.

   Κι όλοι τους - συνθέτες, στιχουργοί, ερμηνευτές - συναντήθηκαν κάτω απ' την ετικέτα μιας καινούριας δισκογραφικής εταιρίας που είχε το ελληνικό όνομα "ΛΥΡΑ".

 

 Γιάννης Πουλόπουλος - Καράβια αλήτες

 Ρένα Κουμιώτη - Αγαπιόμασταν

 Ρένα Κουμιώτη - Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες

Boite

   "Μπουάτ" στα Γαλλικά σημαίνει "κουτί" και η λέξη υποδηλώνει ακριβώς τις μικρές διαστάσεις αυτών των μαγαζιών και την ειδική ατμόσφαιρα που υπήρχε εκεί. Χαμηλός φωτισμός, καλλιτεχνική εικονογράφηση στους τοίχους, ποτά σε πολύ χαμηλή τιμή, με διακόσμηση που θύμιζε φοιτητικό δωμάτιο, πάγκοι, σκαμνιά και συχνά φλοκάτες αλλά και μαξιλάρια στο πάτωμα, ήχος δίχως ενισχυτές, ένα πιάνο, μια κιθάρα και πάνω απ' όλα παρεϊστικη διάθεση για τραγούδι -κάπως έτσι ήταν τότε. Η λιτότητα σε όλο της το μεγαλείο αλλά με αφάνταστη διάθεση για διάλογο και Επικοινωνία!
   Μερικές φορές, νέοι ποιητές διάβαζαν στίχους τους στα διαλείμματα.

   Μπουάτ βέβαια σήμαινε "Πλάκα", κάτω από την Ακρόπολη. Γιατί εκεί, στη δεκαετία του '60 είχαν απαξιωθεί τα παλιά σπίτια της περιοχής και δεν μπορούσαν να γίνουν πολυκατοικίες λόγω της Ακρόπολης και της σχετικής απαγόρευσης. Εκείνη την εποχή ο κόσμος μετανάστευε μαζικά από τις μονοκατοικίες στις πολυκατοικίες. Φτηνά νοίκια λοιπόν στις μονοκατοικίες της περιοχής, επιχειρήσεις χαμηλού κόστους, πελάτες φτωχαδάκια, φτηνές τιμές. Αυτό ήταν η Μπουάτ που στέγασε το Νέο Κύμα, ένα πραγματικό φυτώριο νέων καλλιτεχνών και χώρος προβληματισμού και διαμόρφωσης δημοκρατικών συνειδήσεων, κυριολεκτικά εξωθεσμικό, ανθρώπινο, αυθεντικό.

    

    Παλιοί κάτοικοι της περιοχής, αλλά και καλλιτέχνες που εμφανίστηκαν για αρκετό καιρό στην Πλάκα θυμούνται τη ρομαντική εποχή με τα γιασεμιά στις αυλές των σπιτιών, τις καντάδες και τα παιδιά που έπαιζαν στους δρόμους.

   Ο "Γέρος του Μοριά" και ο "Πλάτανος" είναι δύο από τις παλαιότερες ταβέρνες της Πλάκας. Οι ιδιοκτήτες τους θυμούνται μεγάλα ονόματα που πέρασαν από εκεί για να φάνε με την παρέα τους όπως η Μελίνα Μερκούρη με τη Γκρέτα Γκάρμπο, ο τέως μαϊντανός, ο Ωνάσης, ο Ορέστης Μακρής και πολλοί άλλοι καλλιτέχνες και διανοούμενοι της εποχής.

   Από τα τέλη της δεκαετίας του '50 η Πλάκα άρχισε να μετατρέπεται σε μια μεγάλη μουσική σκηνή. Πολλά μουσικά ρεύματα και καλλιτέχνες συνυπήρξαν στις λεγόμενες μπουάτ αλλά και στις ροκ σκηνές της περιοχής τραγουδώντας σαν μία παρέα, κλασικά, μοντέρνα, αλλά και απαγορευμένα από τη λογοκρισία τραγούδια, χαρακτηρίζοντας την περιοχή ως το «Ελληνικό Σόχο».


 
  

   Οι μπουάτ βρέθηκαν πολλές φορές στο στόχαστρο της δικτατορίας. Αστυνομικοί έκαναν εφόδους για να βεβαιωθούν ότι δεν ακούγονταν απαγορευμένα τραγούδια, γνωρίζοντας ότι σχεδόν καθημερινά αρκετοί  θαμώνες των μαγαζιών έμεναν ως το πρωί και τραγουδούσαν μαζί με τους καλλιτέχνες χωρίς μικρόφωνο, τραγούδια κυρίως του Θεοδωράκη.

   Η Καίτη Χωματά, αν και ερωτική τραγουδίστρια, συνελήφθη όπως λέει από την αστυνομία, επειδή ήταν ιδιοκτήτρια μιας μπουάτ στην οποία ακούγονταν απαγορευμένα τραγούδια.
   Το καλοκαίρι οι μπουάτ της Πλάκας γίνονταν υπαίθριες. Η Πόπη Αστεριάδη περιγράφει την αγανάκτηση των ντόπιων από τη φασαρία, που πετούσαν στους τραγουδιστές ακόμα και ντομάτες από τις γύρω ταράτσες.
 

   Από τα τέλη της δεκαετίας του '60 οι ροκάδες έκαναν την εμφάνισή τους στα μουσικά δρώμενα της Πλάκας. Η δυνατή μουσική και η εκκεντρική τους εμφάνιση προκάλεσαν αίσθηση. Ο Γιώργος Βανάκος ιδιοκτήτης του ιστορικού "Remember" περιγράφει τα ρούχα που επέλεγαν οι καλλιτέχνες της ροκ αλλά και τις διαφορές τους από τους ρομαντικούς καλλιτέχνες της εποχής.
   Σημαντικό ρόλο έδωσαν στην Πλάκα και οι κινηματογραφιστές, αφού  μεγάλες επιτυχίες του ελληνικού σινεμά γυρίστηκαν στη γειτονιά των Θεών  που πάντα γοήτευε σκηνοθέτες και ηθοποιούς.

   

   Το 1961 ανοίγει ο "Τιπούκειτος" σ' ένα υπόγειο της οδού Νικοδήμου, ως καλλιτεχνικό καφενείο. Εκεί τραγουδούσαν με τις κιθάρες τους δυό άγνωστοι νεαροί: Ο Λάκης Παππάς πρώτα και κατόπιν ο Κώστας Χατζής.
   Αλλες μπουάτ της εποχής το "Στέκι του Γιάννη" (Πουλόπουλος) που σέρβιρε τραχανά, η "Κιβωτός" του Μίνου Αργυράκη (μετέπειτα Νεφέλες) όπου πρωτοτραγούδησε η Αρλέτα, οι "Εσπερίδες" του Γιάννη Αργύρη, η "Ρουλότα" (Χατζής, Σαββόπουλος, Χωματά), το "Συμπόσιο", το "Δώμα", η "Καρυάτις", η "Απανεμιά", το "Τετράδιο",  το "Χρυσό κλειδί", η "Αυλαία", ο "Σκορπιός" και...στη Μύκονο η "Θαλάμη".

  Αμέσως μετά ακολούθησαν τα πλακιώτικα μπαράκια και αργότερα το χάος, μέχρι τα τέλη της 10ετίας του '70 που εκδιώχθηκαν από εκεί τα μαγαζιά, για να σκορπίσουν στο υπόλοιπο κέντρο της πόλης.

  Διονύσης Σαββόπουλος - Θαλασσογραφία

 

 

 ...συνεχίζεται

                    

 

 


 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
5724 αναγνώστες
12 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009
13:03

 

     Rolling Stones - Sympathy for the Devil

 

   Στις δεκαετίες του '60 και του '70 ελάχιστα ξένα ονόματα ήρθαν στη χώρα μας. Το 1957 μας επισκέφθηκαν οι Platters, ενώ το 1961 η Caterina Valente και ο Perez Prado με την ξακουστή ορχήστρα του. Επίσης την δεκαετία του 1960 κατέφτασαν στην Αθήνα - όχι όμως για συναυλίες, αλλά για εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα - μερικά μεγάλα αστέρια από την Ιταλία και τη Γαλλία: Sergio Endrigo, Peppino Di Capri, Lucio Dalla, Rita Pavone, Johnny Hallyday, Gilbert Becaud κ.α, που αποτελούσαν ινδάλματα για τους νέους στην Ελλάδα τότε. 

   Η δεκαετία του ’60 τελείωνε με ένα σωρό συνταρακτικά γεγονότα. Τη χώρα μας, την ταλαιπωρούσε η πολιτική αναταραχή που κορυφώθηκε με την επιβολή της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967. Τέσσερις μέρες όμως πριν την επιβολή της χούντας, είχε συμβεί ένα πολύ σπουδαίο γεγονός. Οι Rolling Stones, είχαν παίξει στην Αθήνα σε μία ιστορική συναυλία, που διεκόπη στη μέση από τους αστυνομικούς.

        

 Τελικά δεν ήταν πρωταπριλιάτικο ψέμα...                                                   

   «Δεν είναι ούτε πρωταπριλιάτικο ψέμα ούτε διαφημιστικό κόλπο. Οι Ρόλινγκ Στόουνς έρχονται». Το τεύχος 77 των «Μοντέρνων Ρυθμών», του «δεκαπενθήμερου περιοδικού μοντέρνας μουσικής», κυκλοφορεί στις 22 Μαρτίου του σωτηρίου έτους 1967 για να επιβεβαιώσει την είδηση - βόμβα. Οι Πέτρες ετοιμάζονται να κυλήσουν ανάμεσά μας. Για να τραντάξουν συθέμελα το σεληνιακό τοπίο των συναυλιών εν Ελλάδι. Το αιφνίδιο τηλεγράφημα του Ντέιβιντ Απς, μάνατζερ του «πρώτου συγκροτήματος του κόσμου», αφικνείται στο γραφείο του Νίκου Μαστοράκη (στην Ερμού) μόλις οκτώ ημέρες νωρίτερα. Το γκρουπ των Τζάγκερ - Ρίτσαρντς εμφανίζεται αισίως διατεθειμένο να κλείσει την αυλαία της ευρωπαϊκής περιοδείας του (που θα ανοίξει στις 26 Μαρτίου στην Ολλανδία) με την Αθήνα. Στις 5.30 το απόγευμα της 14ης Μαρτίου ο Απς μουρμουρίζει από την άλλη άκρη του σύρματοs: «Nick, it's ΟΚ for the Stones».                             

  

   «Eκείνο το οποίον χαρακτηρίζει την εποχήν μας είναι αναμφισβητήτως η προβολή, η ανάδυσις μιας νέας κοινωνικής ομάδος, η εμφάνισις μιας νέας τάξεως: της νεολαίας». Αυτά γράφει ο συντηρητικός Ελεύθερος Κόσμος στις 12 Απριλίου 1967, σε ένα κείμενο όπου μεταξύ άλλων αναλύεται και η παγκόσμια επιρροή του ροκ. Μέρες Απριλίου του 1967 και η Αθήνα περιμένει τους Ρόλινγκ Στόουνς. Εξού και οι αναλύσεις, ο συντηρητικός ηθοπανικός, αλλά και το εμπορεύσιμο εσάνς επαναστατικότητας. Το δελτίο Τύπου που προωθεί τη συναυλία εξηγεί: «Σ΄έναν κόσμο που συνέχεια κινείται και αλλάζει, οι Στόουνς προσπαθούν να προσαρμόσουν την μουσική τους, σύμφωνα με τις απαιτήσεις μιας επαναστατημένης νεολαίας».


   Η συναυλία ορίζεται για τη 17η Απριλίου στο στάδιο του Παναθηναϊκού. Σύμφωνα με τη διαφήμιση που κυκλοφορεί τις ημέρες εκείνες, «το ρεσιτάλ είναι υπό την αιγίδα του δημάρχου Αθηναίων κ. Γεωργίου Πλυτά και οι εισπράξεις του θα διατεθούν για φιλανθρωπικό σκοπό». Τα εισιτήρια διόλου "νεανικά" για τα δεδομένα της εποχής: «Από 60 ως 120 δραχμές και λίγα καθίσματα των 500 δραχμών, ακριβώς μπροστά στην εξέδρα». Κι όμως  κόπηκαν 17.680 εισιτήρια. Ανάμεσα στους εγχώριους καλλιτέχνες που καλούνται να διανθίσουν το κορυφαίο ροκ γεγονός είναι οι Γουί Φάιβ, οι Εμ Τζι Σι και οι Αϊντολς. Μαζί τους  οποίο φόντο για τους Στόουνς, η Ζωή Κουρούκλη, ο Δάκης και η Μάρω Κοντού, "η γνωστή πρωταγωνίστρια που θα κάνει το ντεμπούτο της ως τραγουδίστρια ξένου ρεπερτορίου και παράλληλα θα παρουσιάσει το πρώτο μέρος του σόου"
  

   Το γκρουπ τελικά ήρθε με έναν από τους «Κομήτες» της πάλαι ποτέ Ολυμπιακής. Κάτι μικροεπεισόδια στο αεροδρόμιο αλλά τίποτε το ανησυχητικό και καταλύουν στο "Hilton" όπου αναστατώνουν τους πάντες  κυκλοφορώντας γυμνοί, φτύνοντας, σκουπίζοντας με τα σεντόνια τα παπούτσια τους, τρομοκρατώντας τις γηραιές κυρίες, καταστρέφουν τις σουίτες τους και με νωπά τα επισόδεια στην προ έξι ημερών συναυλία τους στην Βαρσοβία, είναι ήδη στο μάτι των αστυνομικών όπως και οι γιεγιέδες  που τους επεφημούν. 

   Περιγράφει η Απογευματινή: «Οι γιεγιέδες της Αθήνας σε συναγερμό. Τα περισσότερα από τα ζωηρά αυτά δεκαεννιάχρονα παιδιά ήσαν ντυμένα ποικιλόχρωμα, φανταχτερά, με πλούσια μαλλιά, τζιν και φαβορίτες». 

   Λεωφόρος Αλεξάνδρας, ώρα 7.30 μ.μ. και από φανς?                         

Οσοι είχαν βρει τη λέξη ροκ στο λεξικό ήταν εκεί.                                         Γύρω στις 10.000, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. Τα βατ εγγυάται η «Ελεκτρόνικα», «η μόνη εταιρεία στην Ελλάδα που μπορεί να εγγυηθεί ήχο σε στάδιο με ενθουσιασμένη νεολαία». Μόλις 4 ημέρες από την αποφράδα 21η Απριλίου. Οι συνταγματάρχες έχουν ήδη αρχίσει να ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Μια ροκ συναυλία αποτελεί το ιδεώδες εξιλαστήριο θύμα. Οι αστυνομικές δυνάμεις, σε επιφυλακή, αναμένουν το πρώτο λάθος λίκνισμα του Τζάγκερ. Και εκείνος δεν θα τις απογοητεύσει.

    Rolling Stones - You Can't Always Get What You Want

   Εχουν ακουστεί οι πρώτες νότες του «Ruby Tuesday», οι Στόουνς βρίσκονται επί σκηνής μισή ώρα περίπου και ο Μικ δίνει εντολή σε κάποιον από την "ακολουθία" του να μοιράσει στον κόσμο τα κόκκινα γαρύφαλλα μιας τεράστιας ανθοδέσμης, (σήμα του διεθνούς κομμουνισμού)? με αποτέλεσμα την βίαιη επέμβαση των αστυνομικών δυνάμεων υπό των εντολών του τότε ανεκδιήγητου αστυνομικού διευθυντή Τσιλιχρήστου που στο άκουσμα του "Satisfaction" είπε το περίφημο " Δεν ακούτε τι λένε? ΘΑ ΜΑΣ ΣΦΑΞΟΥΝ !!! "...θεωρώντας παράλληλα ότι η κίνηση είχε πολιτικό μήνυμα και ταυτόχρονα διατάζει να κλείσουν τα φώτα «για να αναγκαστούν οι γιεγιέδες να αποχωρήσουν», κλείνοντας έτσι απότομα και άδοξα η πρώτη μεγάλη rock συναυλία στην Αθήνα! 

   Ούτως ή άλλως, «οι αστυνομικοί είχαν εντολές να σπάσουν στο ξύλο όποιον θα χορέψει ή θα χειροκροτήσει με περισσότερο ενθουσιασμό. Και εγένετο» γράφει στην αυτοβιογραφία του ο Μπιλ Γουάιμαν, μπασίστας του γκρουπ.

  

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ 19-4-1967
  

   Το «ρεσιτάλ» έμελλε να μείνει  όπως η συμφωνία του Σούμπερτ, ημιτελές. Ξύλο, δακρυγόνα και διάλυση. Μια πορεία διαμαρτυρίας  με τα προσφιλή συνθήματα «Τσιλιχρήστο παραιτήσου»  έξω από το Χίλτον ήταν η δεύτερη αλλά όχι και η τελευταία πράξη του δράματος. Γιατί ο Γουάιμαν παρέμεινε στην Αθήνα για λίγες ημέρες μεσογειακών τόνων ανάπαυλας σε μια παραθαλάσσια καμπίνα στο «Αστήρ Beach Hotel». Χωρίς τους λοιπούς Στόουνς, με μερικούς φίλους - και από Μύκονο μεριά. «Η περιπέτειά μας ξεκίνησε δύο ημέρες αργότερα από τους ήχους των πολυβόλων που έρχονταν από την απέναντι πλευρά της Αθήνας. Τηλεφώνησα στο γραφείο του έλληνα παραγωγού όταν πληροφορήθηκα ότι ο στρατός είχε καταλάβει τα κυβερνητικά κτίρια». Η εναπομείνουσα παρέα αδυνατεί να επικοινωνήσει  τηλεφωνικώς ή με οιονδήποτε άλλον τρόπο  με τον έξω κόσμο. Το αεροδρόμιο είχε κλείσει. «Μας επιτράπηκε τελικά η αναχώρηση από τον παραγωγό που μας είπε  την Κυριακή 23 Απριλίου  ότι το πραξικόπημα είχε λυθεί». 
 

 The Rolling Stones - All 22 Studio Albums from 1964 to 2005

            http://www.youtube.com/watch?v=3F4NvSx0ELg

    Λίγες ώρες πριν από την πτήση της μεγάλης φυγής τα τελευταία μαρτύρια σε ελληνικό έδαφος. «Προτού φθάσουμε στο γραφείο μετανάστευσης,    συνεχίζει ο Γουάιμαν, με πλησίασαν ομάδες βρετανών δημοσιογράφων που ήταν υπεύθυνοι για τα επίκαιρα και με ικέτευαν να πάρω φιλμ και να τα πάω στο Λονδίνο για το BBC. Στο γραφείο μετανάστευσης μας έψαξαν εξονυχιστικά και έπρεπε να δηλώσουμε και την παραμικρή δεκάρα που είχαμε πάνω μας, δηλαδή μόλις 30 λίρες όλες μαζί, ενώ όλα τα ελληνικά λεφτά που είχαμε κατασχέθηκαν».

   Πάντως οι έλληνες νοικοκυραίοι δηλώνουν ικανοποιημένοι υπακούοντας στις παραινέσεις του χλωροφορμίζοντος Τύπου: «Οι νέοι μας δεν πρέπει να γίνουν Μπιτλς». Και θα το μετανιώσουν πικρά... Γιατί θα χρειασθεί μια ολάκερη τριακονταετία για να ξαναδούμε τις "Πέτρες", αυτή τη φορά χωρίς όμως τον αδικοχαμένο Τζόουνς (έφυγε από τη ζωή στις 3 Ιουλίου 1969).  

 

    

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                         

     ...Παραλειπόμενα, λιγότερο γνωστά

    Ο Τζάγκερ, το 2007 δήλωσε: «Το θυμάμαι πάρα πολύ καλά. Ήμασταν στη σκηνή, που βρισκόταν στη μέση του γηπέδου, και ξαφνικά παρατήρησα ότι δεν άφηναν τον κόσμο να πατήσει το γρασίδι και να πλησιάσει. Είχαμε ήδη αρχίσει να παίζουμε, όταν έξω άρχισε κάτι σαν επανάσταση. Τότε εγώ πήγα κοντά στο κοινό στις εξέδρες και άρχισα να πετάω λουλούδια, πράγμα που καθόλου δεν άρεσε στους αστυνομικούς. Κάπου εκεί σταμάτησε η συναυλία. Νομίζω πως ύστερα από λίγο ήρθαν οι συνταγματάρχες και η χούντα...». 

   Οι καιροί είναι δύσκολοι, στην ατμόσφαιρα μύριζε μπαρούτι, οι νέοι ζουν στον παλμό της συνάντησής τους με τους Stones, ενώ τ
ην ίδια στιγμή στη Λάρισα ο νεαρός στρατιώτης Γιάννης Πετρίδης από την Αθήνα, προσπαθεί να βρει μια καλή δικαιολογία για να εξασφαλίσει πάση θυσία διήμερη άδεια, προκειμένου να δώσει και αυτός το παρών στο γήπεδο του Παναθηναϊκού.  Είναι ο γνωστός "δάσκαλος" Πετρίδης

   Ένα 14χρονο (;;;) αγόρι από τη Χαλκίδα, αργά τα βράδια άκουγε μετά μανίας τις ραδιοφωνικές εκπομπές του Νίκου Μαστοράκη, κερδίζοντας έτσι σε έναν πρωτότυπο διαγωνισμό, το πολυπόθητο εισιτήριο.
    Τι έκανε και κέρδισε ; Πήγε στον μπακάλη της γειτονιάς  και του ζήτησε να στάξει λίγο αίμα πάνω σε ένα χαρτί  και  έγραψε “Θα έδινα τη ζωή μου για τους Stones". Ηταν ο Μιχάλης Ασλάνης. 

(;;;)...14χρονο μόνο, το 1967? Γεννηθής δηλ. το 1953? Ναι! Κι εμένα χλωμό μου φαίνεται. Τέλος πάντων συνεχίζουμε...


   H πρώτη «επιδρομή» των Stones σε χώρα της Aνατολικής Eυρώπης έγινε στις 11 Aπριλίου 1967 - έξι ημέρες πριν από τη συναυλία της Αθήνας - στην πρωτεύουσα της Πολωνίας, Bαρσοβία. Mια συναυλία που όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε την οργή του κόμματος. Aκολούθησε μια φοβερή νύχτα συμπλοκών και δακρυγόνων... Aπό τότε, ο Mικ επιχείρησε – χωρίς όμως επιτυχία – να επαναλάβει το ίδιο στη Mόσχα.

  H συναυλία τότε διεκόπη στην Ελλάδα. 'Όχι όμως και το ροκ. Ντόπια σχήματα ακονίζουν κιθάρες. Και συγγνώμη, αλλά αυτό είναι ροκ εν ρολ!

 

                         Rio 2006: Rolling Stones live at the Copacabana

 

The Rolling Stones - Paint it black                Angie - The Rolling Stones

 

The Rolling Stones - Satisfaction      Gimme Shelter - The Rolling Stones

 

Rolling stones - jumping jack flash          ROLLING STONES - Wild Horses

 

Rolling Stones-Miss You           Rolling Stones-"Brown Sugar" Live Marquee

 

   Δυσάρεστη εξέλιξη φυσικά, που προδίκαζε όλες τις μελλοντικές δυσάρεστες εξελίξεις. Η χούντα άπλωσε τα τρομοκρατικά της πλοκάμια και επέβαλε αυστηρή λογοκρισία, με αποτέλεσμα τα συγκροτήματα να αλλάζουν τα στιχάκια τους και τους τίτλους των τραγουδιών τους. Οι αστυνομικοί έκαναν συχνές επισκέψεις στις μπουάτ και στο μοναδικό μουσικό έντυπο που κυκλοφορούσε (“Μοντέρνοι Ρυθμοί”), απαγόρευσαν τις φωτογραφίες καλλιτεχνών με μακριά μαλλιά, ενώ υπαγόρευαν στους συντάκτες του περιοδικού, κείμενα που υμνούσαν το στρατιωτικό καθεστώς

             

   Τρεις νύχτες μετά, τα τανκς θα βγουν στους δρόμους για το απριλιανό πραξικόπημα. Πραξικόπημα ξεπραξικόπημα, βεβαίως οι συντηρητικές εφημερίδες θα συνεχίσουν σκανδαλισμένες να θυμούνται τα έκτροπα... των Στόουνς. Ακόμα και στις 29 Απριλίου το Εμπρός δημοσιεύει αναλυτικά ρεπορτάζ για τη συμπεριφορά του συγκροτήματος στο ξενοδοχείο Χίλτον- «οι μαλλούρες Στόουνς» γράφει, «έπαιρναν τα κολλαριστά σεντόνια του ξενοδοχείου και καθάριζαν τα παπούτσια τους, έφτυναν στα ακριβά χαλιά του Χίλτον τις τσίχλες τους και... άλλα τινά και στο τέλος σηκώθηκαν να φύγουν χωρίς να πληρώσουν». Αξιοπερίεργο τυγχάνει το γεγονός ότι ουδεμία αναφορά έγινε στον τύπο της εποχής για σύνδεση των ξενόφερτων γιεγιέδων με ναρκωτικές ουσίες, παρά μόνο μια μικρή υποσημείωση στην "Ελευθερία" ότι έχουν κατηγορηθεί στην Αγγλία για εμπόριο και χρήση. 

   Εν τω μεταξύ, η «επανάστασις» θα έχει φροντίσει να ηρεμήσει όσους αγωνιούν για το ήθος της νεολαίας. Στις 25 Απριλίου ο Παττακός δημοσιεύει τα γνωστά «μέτρα για τη νεολαία», που επιμένουν στην καθαριότητα, το κούρεμα, την κοσμιότητα της εμφάνισης και τον τακτικό εκκλησιασμό, καταλήγοντας στην αμίμητη δήλωση: «Οι “Μπητλς”, “τηνέιτζερς” και “Μπήτνικς”, τα ξένα αυτά φρούτα των τεντυμπόυδων, δεν έχουν θέση πλέον εις την Ελλάδα».

      

   Ασφαλώς, η σχέση του πραξικοπήματος με τη συναυλία των Στόουνς δεν είναι παρά μια φαντασμαγορική σύμπτωση. Εν τούτοις, όπως δείχνουν πολλές νέες μελέτες, η νεανική κουλτούρα (με αιχμή τη μουσική), μαζί με την ξεκάθαρη διαμόρφωση της κατηγορίας «νεολαία» στη δεκαετία του ΄60 και οι πολιτικές συγκυρίες της εποχής, διαπλέκονται πολύ περισσότερο από όσο πιστεύαμε έως τώρα. Την πολυσήμαντη αυτή σχέση συνειδητοποιεί και ο αναγνώστης του πολύ καλού βιβλίου του Γιώργου Κατσάπη, "Ηχοι και Απόηχοι: Κοινωνική Ιστορία του Ροκ εν Ρολ φαινομένου στην Ελλάδα, 1956-1967", που αναφέρεται στη διεθνή και τοπική ιστορία του ροκ εν ρολ, (την ίδια ιστορία μέσες άκρες, που λέει και το λιγότερο εύστοχο "Ροκ παγκοσμιότητα και Ελληνική τοπικότητα" του Νίκου Μποζίνη ).

   Το ενδιαφέρον στο βιβλίο του Κατσάπη είναι ότι τελικά χρησιμοποιεί το ροκ εν ρολ ως πλαίσιο για να γράψει ουσιαστικά την κοινωνική ιστορία της κατηγορίας «νεολαία» στην Ελλάδα του ΄60. Πρόκειται για πολύ εύστοχο χειρισμό, που επιτρέπει στο βιβλίο να ξεπεράσει αγκυλώσεις (όπως η ιδέα ότι το ροκ είναι από τη φύση του επαναστατικό, ή ότι η νεολαία είναι πάντα προοδευτική) και να κοιτάξει ιστορικές συσχετίσεις. Στο βιβλίο αυτό βλέπει κανείς ξεκάθαρα πώς μαζί με μια «ροκ εν ρολ κουλτούρα» που έρχεται στην Ελλάδα από το εξωτερικό μετά τη δεκαετία του '50, συνεκφέρεται μία σειρά από τοπικούς φόβους και ελπίδες για την κοινωνία, την πολιτική και το μέλλον. Καθώς δημιουργείται μια δυναμική, αρχίζει και ο κοινωνικά συντηρητικός φόβος γι΄ αυτό το άγνωστο μέγεθος που ονομάζεται νεολαία. Ηθικός πανικός από τη μια, πολιτική αγωνία από την άλλη.

   Που θα έστρεφαν λοιπόν τον κόσμο για να μην σκέφτεται και να αντιδρά έχοντας ένα μυαλό "μαρμελάδα"? Στο ποδόσφαιρο ! Δοκιμασμένη συνταγή των απανταχού δικτατόρων, που εφάρμοσε επίσης και ο Βιντέλα στην καταρρέουσα Αργεντινή που της "έδωσαν" διοργάνωση και κατάκτηση παγκοσμίου κυπέλλου 10 χρόνια μετά...

     Ακολουθεί το βίντεο όπου η Δέσποινα εξηγει στην εκπομπη "Φάκελοι" του Αλέξη Παπαχελά το "συστημα" που ακολουθησε ο Παναθηναϊκος για να φτασει στον τελικο του Κυπελλου Πρωταθλητριων.  Παράλληλα όμως βλέπουμε ότι και ο αιώνιος αντίπαλός του είχε κι αυτός τα "τυχερά" του, δε θα μπορούσε άλλωστε να είναι αλλιώς, απλά έτυχε στους πράσινους η "μπίλια" που τους έστειλε φιναλίστ στον τελικό του Γουέμπλευ το 1971...

 ...από τότε ο Παναθηναϊκός "έβλεπε" Ευρώπη...    

     

 ...και ο Ολυμπιακός από τότε "έμενε" Ελλάδα  !!!

   Απολογισμός 7ετίας ?

Πρωταθλήματα: ΠΑΟ - 3.......ΟΣΦΠ - 2.......ΑΕΚ - 2                                    Κύπελλα: ΟΣΦΠ - 3.......ΠΑΟΚ - 2.......ΠΑΟ - 1.......ΑΡΗΣ - 1

   Αρκετά με το "κάθε πόλη και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο".                               

 
    Ας ρίξουμε και μια ματιά στην "επανάσταση" των κερδοσκόπων στα χρόνια της χούντας...

  

   Επί δικτατορίας το χρηματιστήριο έκανε πάρτι. Ο δείκτης τραπεζών και ασφαλειών είχε ανέβει 20 φορές πάνω έως την πτώση της χούντας, 10 φορές ο βιομηχανικός και το ίδιο και άλλοι βασικοί δείκτες. Αυτό γίνονταν γιατί ο Παπαδόπουλος μάζευε κάθε τόσο τους υπουργούς και τους χαφιέδες του και τους ανακοίνωνε την πρόοδο των έργων του, δίνοντας ουσιαστικά κάθε φορά το σήμα για μετοχική  άνοδο.                                                             

   Λόγω της μεγάλης ανόδου - θυμίζουμε ότι τα επιτόκια ήταν χαμηλά - ο Μακαρέζος σαν υπουργός Συντονισμού, έδωσε εντολή να κλείσει το ΧΑ για να σταματήσει το ανεξέλεγκτο ράλι και διέταξε τις μετοχές, να τις ανεβάζει με σταθερό μικρό προκαθορισμένο ποσοστό, με το χέρι στο ξύλινο ταμπλό πολλές φορές ο ίδιος ο πρόεδρος του ΧΑ.       

   Ομως τα επίσημα βιβλία που μιλούν για την ιστορία της εποχής δεν γράφουν ότι απέξω στα στενά της Σοφοκλέους οργίαζε η μαύρη αγορά των μετοχών με τιμές πολύ πάνω από αυτές στο ταμπλό. Η αντίσταση των τζογαδόρων επενδυτών ήταν αυτή. Ενώ το καθεστώς είχε απαγορεύσει τις χρηματιστηριακές πράξεις, οι "επαναστάτες κερδοσκόποι" έκαναν πράξεις στη ζούλα κάτω από τα μάτια της αστυνομίας του ΧΑ και της ΥΠΕΝ (Υπηρεσία Προστασίας Εθνικού Νομίσματος). Αυτή η "κερδοσκοπική αντίσταση" αποδεικνύει αγαπητοί ιθύνοντες ότι όσες αστυνομίες και να βάλεις στον Ελληνα...επενδυτή και όσους κανόνες, αυτός θα σου την κάνει άμα θέλει τη λαδιά. Τα χαρτιά που έτρεχαν τότε ήταν:  Εθνική, Κτηματική, Τράπεζα Ελλάδος, Τιτάν, Χρωπεί .  Η ιστορία είναι γνώση και η γνώση κέρδος.

   Η περίοδος μετά το 1967, υπήρξε μια από τις πιο δυναμικές περιόδους του Χρηματιστηρίου όλων των εποχών. Ο αριθμός των εισηγμένων εταιρειών αυξανόταν συνεχώς από 76 στο τέλος του 1966, σε 82 τέλη 1970, σε 89 τέλη του 1972, 115 στο τέλος του 1973 και σε 124 τέλη του 1974.

   Οι παλιότεροι γελάνε όταν αναφέρονται στο ευτράπελο της επίσκεψης του Μακαρέζου στο Χρηματιστήριο όταν έδωσε εντολή ν’ανέβουν αμέσως  όλες οι μετοχές διότι κατά τη γνώμη του ήταν πολύ χαμηλά !!!

 

    Η Αριστερά...

   Οσο οι συντηρητικές εφημερίδες φοβούνται για την «ηθική κατάπτωση» των νέων και την «κοινωνική συνοχή» τόσο η Αριστερά διά της ΕΔΑ, προσπαθεί αγωνιωδώς να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Στην αρχή προσπαθεί να οριοθετήσει μια δική της άποψη για τη νεανική κουλτούρα, χρησιμοποιεί μεν τη δυναμική της νεολαίας ως ξεκάθαρης κατηγορίας (και έτσι στηρίζει την περαιτέρω ανάπτυξη της "Νεολαίας Λαμπράκη"), καταδικάζει όμως «τους γιεγιέδες» και την αμερικανική καπιταλιστική κουλτούρα.

 The Rolling Stones - It's Only Rock 'n' Roll (Live)

           Rolling Stones - Honky Tonk Woman

 

                     Rolling Stones LIVE - Under My Thumb

 

                                 Rolling Stones - Let's Spend The Night Together 

                 Rolling Stones - Gimme Shelter

                                             2000 Light Years from Home - Rolling Stones

  

   Οι "Λαμπράκηδες" μπορεί να έχουν ως σχήμα έκφρασης τη νεολαία και ως όχημα τον πολιτισμό, ο επίσημος λόγος τους όμως καταδικάζει ως αντιδραστικό μεγάλο μέρος της νεανικής κουλτούρας. «Ο τύπος με τα μαύρα γυαλιά, το σφιχτό στόμα, τον σηκωμένο γιακά, τα χέρια στις τσέπες, ο παρακρατικός, το τεντυ-μπόυ, το “ίνδαλμα” που πλασάριζαν στους νέους, άρχισε να σβήνει, να περιφρονείται», γράφει ένα άρθρο στο περιοδικό "Η Γενιά μας". Το αστείο είναι ότι την ίδια εποχή η Δεξιά συμπλέκει τη φοβία για τη νεανική κουλτούρα με τη φοβία για την άνοδο της Αριστεράς.

  

   Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος καταγγέλλει επίσημα στη Βουλή το ανεπανάληπτο: "Ελευθεριάζουσες Λαμπράκισσες ξελογιάζουν εθνικόφρονες γιους στρατιωτικών" !!! Και η αστυνομία χρησιμοποιεί τον περιβόητο Νόμο 4.000 (περί τεντιμποϊσμού) για να συλλάβει Λαμπράκηδες.

       

   Η Δεκαετία του ΄60 δεν έφερε απλώς τη νεολαία στο προσκήνιο, δημιούργησε και την εικόνα της επαναστατημένης δυναμικής νεολαίας,  που λειτουργεί πλέον ως πρότυπο για τις αναπαραστάσεις της νέας γενιάς ακόμα και για τη σημερινή νεολαία, που όμως αυτοχαρακτηρίζεται αδρανής και αναποφάσιστη. 

 

 

 ...συνεχίζεται

 

 

 *** Περιπλανώμενος στο διαδύκτιο για να μαζέψω όσο πιο πολλά θέματα για το μεγάλο γεγονός εκείνων των ημερών, έπεσα πάνω σ' αυτή την ιστοσελίδα...

 http://athensfront.blogspot.com/2008/04/21-1967_21.html

Πόσο θλιβερό είναι να βλέπεις με τι ιδεώδη, πιστεύω, αντιλήψεις και μυαλά άρρωστα μεγάλωσαν κάποιοι και πόσο επικίνδυνοι μπορεί να γίνουν για το κοινωνικό σύνολο, ενώ δε τολμώ να σκεφτώ τι μηνύματα περνάνε στα παιδιά τους.

 

 

 

 

 

          

 

 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
2645 αναγνώστες
34 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Κυριακή, 5 Ιουλίου 2009
07:07

Πριν από δύο εβδομάδες ήταν τα 45α γενέθλιά μου και δεν αισθανόμουν ιδιαίτερα καλά γι αυτό. Κατέβηκα να πάρω το πρωινό μου ξέροντας ότι η γυναίκα μου θα μου έφτιαχνε το κέφι με τις ευχές της και ίσως και με κάποιο δώρο.

Οχι μόνο δεν μου ευχήθηκε, δεν είπε ούτε καλημέρα!
Καλά να πάθεις που ήθελες και παντρειές σκέφτηκα. Παρηγορήθηκα όμως γιατί σκέφτηκα 
ότι τα παιδιά θα το θυμόντουσαν. Τα παιδιά όμως κατέβηκαν για πρωινό και δεν είπαν λέξη.

Οταν έφτασα στο γραφείο, ήμουν τελείως πεσμένος και απογοητευμένος.

   Καθώς έμπαινα, η γραμματέας μου η Τζάνετ μου είπε: Καλημέρα κύριε διευθυντά, Ευτυχισμένα Γενέθλια.

Αισθάνθηκα καλύτερα, κάποιος τουλάχιστον με θυμήθηκε. Δούλεψα μέχρι το μεσημέρι. Κάποια στιγμή, η Τζάνετ μου χτύπησε την πόρτα και είπε: Ξέρετε, έξω έχει υπέροχο καιρό και μια και είναι τα γενέθλιά σας, τι θα λέγατε να πηγαίναμε για γεύμα οι δυο μας;

   Αυτή είναι η καλύτερη ιδέα που άκουσα σήμερα. Πάμε.


Πήγαμε για φαγητό. Δεν πήγαμε εκεί που τρώγαμε συνήθως αλλά σε ένα μικρό απομονωμένο μέρος στην εξοχή. Πήραμε δύο μαρτίνι και απολαύσαμε φοβερά το γεύμα μας. Κατά την επιστροφή μου είπε: Μία τόσο όμορφη μέρα δεν χρειάζεται να επιστρέψουμε στο γραφείο, έτσι;

   Υποθέτω πως όχι απάντησα εγώ.

Πάμε στο διαμέρισμά μου είπε εκείνη. Φτάνοντας στο διαμέρισμα μου είπε: Κύριε διευθυντά, αν δεν σας πειράζει θα πάω στο υπνοδωμάτιο να βάλω κάτι πιο άνετο. Βεβαίως, απάντησα ενθουσιασμένος.

Πήγε στο δωμάτιο και μετά από κανένα πεντάλεπτο, βγήκε κρατώντας μία τούρτα γενεθλίων, ακολουθούμενη από τη γυναίκα μου, τα παιδιά και ντουζίνες ολόκληρες από οικογενειακούς φίλους. Ολοι τραγουδούσαν το τραγουδάκι των γενεθλίων... και εγώ καθόμουν εκεί, στον καναπέ...

                                                            .......Ολόγυμνος

  Μακρινά Ξαδέρφια - Η φωτεινή πλευρά της ζωής

  Can - You doo right

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<394041424344454647>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
3/8Ικαρία και για φέτος και για πάντα...Καλό καλοκαίρι...