Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


5745 αναγνώστες
23 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 17 Αυγούστου 2009
13:28

 

           

   Ο Νότιος Σταυρός ή Σταυρός του Νότου, σημειώθηκε από τους αρχαίους Έλληνες και συγκεκριμένα από τον Πτολεμαίο σαν τμήμα του Κενταύρου,  ένας αστερισμός που παρά το γεγονός ότι βρισκεται ολόκληρος στο νότιο ημισφαίριο της ουράνιας σφαίρας, ο Κένταυρος είναι σήμερα ορατός κατά το μεγαλύτερο μέρος του από την Ελλάδα, τις ανοιξιάτικες νύχτες.

   Ο Σταυρός του Νότου  ορίστηκε ως ξεχωριστή ομάδα αστέρων στην Ουρανομετρία και διαχωρίστηκε έτσι από τον Κένταυρο, τον 16ο αιώνα μετά την εξερευνητική αποστολή του Americo Bespousci, στη Νότια Αμερική.

   Ο Βεσπούτσι χαρτογράφησε τους δυο αστέρες, Άλφα του Κενταύρου και Βήτα του Κενταύρου, καθώς και τους αστέρες του Σταυρού του Νότου. Αν και αυτοί οι αστέρες ήταν γνωστοί στους αρχαίους Έλληνες, η σταδιακή μετάπτωση τους έχει φέρει χαμηλά κάτω από τον ορίζοντα της Ευρώπης μ' αποτέλεσμα να ξεχαστούν.

   Ασε δε και τα αστρομεταφυσικά κολλήματα του Χίτλερ που είχε πείσει τους Ναζί, ότι προέρχονται από το Αλφα του Κενταύρου!

   Αποτελεί τον μικρότερο αστερισμό αλλά έναν από τους πιο ευδιάκριτους. Τρεις πλευρές του περιτριγυρίζονται από τον αστερισμό Κενταύρου , ενώ προς τα νότια βρίσκεται ο αστερισμός Μυία (πηγή wikipedia).

  AvClub/Ek165

   Aυτόν τον χαρακτηριστικό τίτλο έδωσε ο Θάνος Μικρούτσικος για να παρουσιάσει στο ευρύ κοινό, τον ποιητή της θάλασσας Νίκο Καββαδία.

   Ο δίσκος δίκαια έχει χαρακτηριστεί ως ο πλέον κλασσικός αλλά και εμπορικός (εδώ χωρά πολύ κουβέντα), στην ιστορία της σύγχρονης δισκογραφίας.

   Κυκλοφόρησε από την
Lyra του Αλέκου Πατσιφά το 1979, ξεπερνώντας τις προσδοκίες όλων μιας και μέχρι σήμερα έχει πουλήσει περισσότερα από ένα εκατομμύριο κομμάτια.

   Πρόκειται για ένα προσωπικό στοίχημα του Θ. Μικρούστικου, μιας και ο Πατσιφάς όταν τον είχε ακούσει, δεν ήθελε με τίποτε να προχωρήσει στην έκδοση της παραγωγής.

   Δίσκος ορόσημο που εκτόξευσε την πορεία του συνθέτη σε άλλα μήκη και πλάτη.

   Ο Μικρούτσικος είχε παρουσιαστεί στο Ελληνικό κοινό με δουλειές οι οποίες είχαν ξεκινήσει λίγο μετά την μεταπολίτευση, κάνοντας κυρίως στρατευμένη μουσική.

1975.
LYRA -ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ: Σε ποίηση Βολφ Μπίρμαν (μετάφραση Δημοσθένη Κούρτοβικ) και Ναζίμ Χικμέτ (μετάφραση Γιάννη Ρίτσου και Γιώργου Παπαλεονάρδου .Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη. Σ' ένα τραγούδι ο συνθέτης.

1976.
LYRA -ΚΑΝΤΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΡΟΝΗΣΟ: Βασισμένη στον Πέτρινο Χρόνο του Γιάννη Ρίτσου. Στον ίδιο δίσκο: ΣΠΟΥΔΗ ΣΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΥ ΜΑΓΙΑΚΟΒΣΚΙ: Σε μετάφραση Γιάννη Ρίτσου.Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη. Συμμετέχει ομάδα δέκα ηθοποιών και τραγουδιστών στα χορικά και ο Γιώργος Μιχαηλίδης. Τραγουδούν επίσης οι: Σάκης Μπουλάς, Αφροδίτη Μάνου, Γιάννης Ζουγανέλης. Απαγγελία: Γιώργος Κιμούλης. Διδασκαλία χορικών: Σοφία Σπυράτου

1977.
LYRA -ΦΟΥΕΝΤΕ ΟΒΕΧΟΥΝΑ Μουσική και τραγούδια για το ομώνυμο θεατρικό έργο του Λόπε ντε Βέγκα όπως ανέβηκε από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος σε σκηνοθεσία Γιώργου Μιχαηλίδη την περίοδο 1976-77 Στίχοι: Γιώργος Μιχαηλίδης Τραγουδούν: Μαρία Δημητριάδη, Γιώργος Μεράντζας. Συμμετέχουν: Θάνος Μικρούτσικος, Γιώργος Μιχαηλίδης, Σοφία Σπυράτου και χορωδία

1977.
LYRA -ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΓΙΑ ΦΟΝΙΑΔΕΣ - Σε ποίηση Μάνου Ελευθερίου. Τραγουδούν: Μαρία Δημητριάδη, Γιώργος Μεράντζας.

1978.
LYRA-ΜΟΥΣΙΚΗ ΠΡΑΞΗ ΣΤΟΝ ΜΠΡΕΧΤ: Σε ποίηση Μπέρτολτ Μπρεχτ, (μετάφραση Μάριου Πλωρίτη, Πέτρου Μάρκαρη και Αγγέλας Βερυκοκάκη). Τραγουδούν: Γιάννης Κούτρας και ο συνθέτης. Αφήγηση: Γιάννης Μαργαρίτης

1978.
LYRA-ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΛΕΥΤΕΡΙΑΣ: Σε ποίηση Αλκη Αλκαίου, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Μανόλη Αναγνωστάκη και Γιάννη Ρίτσου και στίχους Φώντα Λάδη. Τραγουδά η Μαρία Δημητριάδη.

   Την εποχή εκείνη ο Τάσος Ψαρράς, σκηνοθέτης και φίλος του Μικρούστικου, γύριζε για λογαριασμό της κρατικής ΥΕΝΕΔ μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Πορεία 0-90» που αφορούσε την ζωή των ναυτικών.

   Ο Μικρούτσικος, άρχισε λοιπόν να δουλεύει πάνω στην ποίηση του Νίκου Καββαδία, με βασικό ερμηνευτή τον Γιάννη Κούτρα.

   Ο Πατσιφάς στην
Lyra, όταν άκουσε την δουλειά δεν πίστεψε ποτέ στην δυναμική του δίσκου, πέραν αυτό ο δίσκος θάφτηκε και από τα μέσα προώθησης της εποχής, ραδιόφωνα-εφημερίδες, άλλωστε ο Καββαδίας στους περισσότερους ήταν άγνωστος.

   Ωστόσο η συνέχεια, ήταν κάτι το εντελώς αναπάντεχο, ο δίσκος απέσπασε σιγά-σιγά την αποδοχή που άξιζε και έμεινε ακόμη και σήμερα να θεωρείται διαχρονικός και κλασσικός.

   Οι ρυθμοί έξοχοι, μεταφέρουν την αρμύρα της θάλασσας, χαϊδεύουν απαλά και μελωδικά τα αυτιά του ακροατή.

   Το δυσκολότερο ίσως στοίχημα του Μικρούστικου, ήταν να καταφέρει να ξεπεράσει το εμπόδιο της ομοιοκαταληξίας που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο να δημιουργήσει μονότονες μελωδίες.

   Η ενορχήστρωση είναι απλή σε γενικές γραμμές, ξεχωρίζει η μουσική στο «Ενας Νέγρος Θερμαστής από το Τζιμπουτί», το οποίο ξεφεύγει αρκετά από το συγκεκριμένο ρυθμό του όλου έργου, χωρίς αυτό σε καμία περίπτωση να το κάνει «παράταιρο».

   Ο δίσκος συνέδεσε μια για πάντα συνθέτη και ποιητή και δεν είναι τυχαίο ότι έκτοτε κυκλοφόρησαν άλλες δύο αντίστοιχες δισκογραφικές δουλειές γνωρίζοντας μεγάλη εμπορική επιτυχία («Γραμμές των οριζόντων» 1991 και η ζωντανή ηχογράφηση των δύο έργων στο Μέγαρο Μουσικής το 2005).

   Ακόμη και η επιλογή των ερμηνευτών ήταν καταπληκτική, με τον πρωτοεμφανιζόμενο στον ευρύ κοινό Γιάννη Κούτρα, ο οποίος καθιερώθηκε με αυτό τον δίσκο, αλλά και για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου ήταν ένα μεγάλο σύν στην καλλιτεχνική του πορεία, ενώ η γυναικεία «πινελιά» ανήκει στην Αιμιλία Σαρρή που ερμηνεύει τον «Σταυρό του Νότου».

   Η παραγωγή ανήκει στον Γιώργο Μακράκη και στην Κατερίνα Γεωργή, η ηχογράφηση έγινε στο στούντιο "
Action" με ηχολήπτες τον Γιάννη Τριφύλλη (πρώην σύζυγο της γνωστής ηθοποιού Βάσιας Τριφύλλη) και τον Γιάννη Σκιαδά, ενώ το εξαιρετικό θέμα του εξωφύλλου φιλοτέχνησε ο σπουδαίος Αλέκος Φασιανός.

   Στο εσώφυλλο του δίσκου υπάρχουν φωτογραφίες όλων των συντελεστών κι από την τηλεοπτική σειρά «Πορεία 090» και οι στίχοι τριών τραγουδιών, ενώ οι υπόλοιποι περιλαμβάνονται στο οπισθόφυλλο. Αυτοί ανήκουν στις ποιητικές συλλογές «Πούσι», «Μαραμπού» και «Τραβέρσο».

   Προσωπικά τον θεωρώ μια από τις καλύτερες ελληνικές δουλειές που έχουν γίνει. Μπορώ να τον ακούω ώρες και καταφέρνει πάντα να με ταξιδεύει στα μέρη που περιγράφει, με τον ίδιο μαγικό τρόπο που το έκανε από την πρώτη φορά που τον άκουσα.

   Η ευτυχέστερη μουσική στιγμή τού Μικρούτσικου.

   Ο Συνθέτης κατόρθωσε να αποδώσει ικανοποιητικά τα ποιήματα του Καββαδία και στην ουσία να ακολουθήσει την δική τους Μουσικότητα.
   Ευτύχησε να βρεί έναν Δωρικό Γιάννη Κούτρα πού έχει όντως σφραγίσει με την ερμηνεία του τον δίσκο.

   Η Σαρρή επίσης ήταν μιά ευχάριστη έκπληξη στο ομώνυμο τραγούδι και ακόμα ο συνήθως βερμπαλίζων Παπακωνσταντίνου είχε δείξει ερμηνευτική αυτοσυγκράτηση.
   Ο Μικρούτσικος ουδέποτε κατόρθωσε να επαναλάβει μουσικά τέτοιο επίτευγμα.

   Ο δίσκος επανεκδόθηκε ικανοποιητικά σε ψηφιακή επεξεργασία το 2007.

  
"Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημη αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά
"
.

   Ισως οι πιό μακάβριοι στίχοι που έχουν μελοποιηθεί ποτέ. Κύριος υπαίτιος για την επιτυχία του δίσκου δεν ήταν άλλος απο τον μέγιστο Μάνο Χατζιδάκι, τότε διευθυντή του Τρίτου, ο οποίος έβαλε να μεταδίδουν το δίσκο συνέχεια για δεκαπέντε μέρες απο το σταθμό, προκαλώντας ένα μικρό σκάνδαλο και πολλές συζητήσεις στον τύπο της εποχής. Ο μόνος απο όλους τους "ειδήμονες" που πρωτάκουσαν το δίσκο και κατάλαβε την αξία του.

   Τα τραγούδια που εμπεριέχονται στο δίσκο είναι τα ακόλουθα:

Kuro Siwo – Γιάννης Κούτρας
Θεσσαλονίκη - Γιάννης Κούτρας
Σταυρός του Νότου – Αιμιλία Σαρρή
Ένα Μαχαίρι – Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Γυναίκα – Γιάννης Κούτρας                                              

Federico Carsia Lorca - Γιάννης Κούτρας
Ένας Νέγρος Θερμαστής από το Τζιμπουτί - Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Αρμίδα - Γιάννης Κούτρας, Βασίλης Παπακωνσταντίνου
Cambay's Water - Γιάννης Κούτρας
Εσμεράλδα - Γιάννης Κούτρας
Πικρία - Γιάννης Κούτρας

 

   Στην έκδοση με τα δύο cd's, στο Β΄ Μέρος, σε ποίηση Γ. Ρίτσου (σπουδή σε ποιήματα του Μαγιακόφσκι) περιλαμβάνονται ακόμη:

A BORD DE L' ASPASIA - Χρήστος Θηβαίος, ΚΑΡΑΝΤΙ - Γιάννης Κότσιρας, ΛΥΧΝΟΣ ΤΟΥ ΑΛΑΔΙΝΟΥ - Χρήστος Θηβαίος, ΜΑΡΕΑ - Χρήστος Θηβαίος και Γιάννης Κούτρας, WILLIAM GEORGE ALLUM - Χρήστος Θηβαίος, ΟΙ ΕΦΤΑ ΝΑΝΟΙ ΣΤΟ S/S CYRENIA - Θάνος Μικρούτσικος, Ο ΠΙΛΟΤΟΣ ΝΑΓΛΕΛ - Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

 

 O Willy ο μαύρος θερμαστής

 Kuro Siwo

 Αρμίδα (Το πειρατικό του Captain Jimmy)

 Σταυρός του Νότου

 Ενα μαχαίρι

 Οι Εφτά Νάνοι στο s/s CYRENIA

 Εσμεράλδα

 

   "Εσμεράλδα"

Ολονυχτίς τον πότισες με το κρασί του Μίδα
κι ο φάρος τον ελίκνιζε με τρεις αναλαμπές
Δίπλα ο λοστρόμος με μακριά πειρατική πλεξίδα
κι αλάργα μας το σκοτεινό λιμάνι του Gabes

Απά στο γλυκοχάραμα σε φίλησε ο πνιγμένος
κι όταν ξυπνήσεις με διπλή καμπάνα θα πνιγείς
Στο κάθε χάδι κι ένας κόμπος φεύγει ματωμένος
απ' το σημάδι της παλιάς κινέζικης πληγής

Ο παπαγάλος σου 'στειλε στερνή φορά το γεια σου
κι απάντησε απ' το στόκολο σπασμένα ο θερμαστής
πέτα στο κύμα τον παλιό που εσκούριασε σουγιά σου
κι άντε μονάχη στον πρωραίον ιστό να κρεμαστείς

Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω "σε προδίνω"
κι ο γρύλος τον ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρώμικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές

 

   

   "FEDERICO GARCIA LORCA"

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι.
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ,
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι Σταυροφόροι.

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδιά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου.
Στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε ακαμάτης τ’αχαμνά του.

Του ταύρου ο Πικάσσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι.
Τραβέρσο ανάποδο -πορεία προς το Βοριά.
Τράβα μπροστά-ξοπίσω εμείς-και μη σε μέλει.

Κάτω απ’τον ήλιο αναγαλλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια.
Τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ’έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια.

Ατσίγγανε κι Αφέντη μου, με τι να σε στολίσω;
Φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό.
Στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα έν’αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ’το Δίστομο φέρτε νερό και ξίδι.
Κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι,
μέσ’απ’τα διψασμένα της χωράφια τ’ανοιχτά.

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη, φτενή, δίχως καρένα.
Σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά.
Σμάρι κοράκια να πετάν στην έρημην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.

 

   http://www.poiein.gr/archives/1842/index.html

Ν. Καββαδίας, 11/01/1910 - 10/02/1975


Το σχόλιό σας
3375 αναγνώστες
6 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009
01:38

 

                                                                                                      

   Χθες το απόγευμα είχα μια πολύ όμορφη και ξεχωριστή εμπειρία στο κέντρο της Aθήνας, επισκεπτόμενος έναν ιδιαίτερο, πολύ προσεγμένο ακόμη και στην παραμικρή λεπτομέρεια χώρο, με πολύ γούστο και καλαίσθητη πρωτοποριακή αρχιτεκτονική...σπηλαίου, όπου κύριος πρωταγωνιστής είναι το ορυκτό αλάτι και σε ρόλο δεύτερο το θαλάσσιο αλάτι!!!

  

   Είναι το πρώτο "Αλατοσπήλαιο Αναζωογόνησης" στη χώρα μας, που εκμεταλλεύεται στο έπακρο τα 84 ιχνοστοιχεία του αλατιού, τα οποία κυκλοφορούν στον αέρα και απορροφώνται από το σώμα, οδηγώντας σε χαλάρωση, αναζωογόνηση, ηρεμία, ευεξία και ισορροπία τον επισκέπτη, σε συνδυασμό με τις σημαντικές ευεργετικές ιδιότητες της αλατοθεραπείας για μια σειρά διαταραχών και παθήσεων...(έτσι αναφέρουν τουλάχιστον). Να διευκρινήσω ότι εγώ προσωπικά πήγα αποκλειστικά και μόνο για να απολαύσω αυτές τις στιγμές χαλάρωσης, σε συνδυασμο με τους φυσικούς ήχους και την μουσική μέσα σ' αυτο το ασυνήθιστα εναρμονισμένο περιβάλλον που μου κίνησε το ενδιαφέρον όταν είδα ένα ρεπορτάζ σε κάποιο δελτίο ειδήσεων και ήταν η πρώτη μου επαφή με τέτοιου είδους  εναλλακτικό εγχείρημα.

  

   Δεν έβλεπα την ώρα να φύγω από τη δουλειά και να "ξεφύγω" για λίγο από την τόσο προβλέψιμη καθημερινότητα της τόσο "εχθρικής προς τον χρήστη" πόλης στην οποία ζούμε. Στον χώρο υποδοχής γίνεται μια μικρή ενημέρωση-παρουσίαση της δραστηριότητας που θα λάβει χώρα σε λίγο, παράλληλα με κάποιες ιατρικές συστάσεις-υποδείξεις αποφυγής του όλου εγχειρήματος για περιπτώσεις οργανισμών που αντιδρούν αρνητικά σε κάποια από τα συστατικά που συνθέτουν το αλάτι και κυρίως το ιώδιο που περιέχεται σ' αυτό...μετά βγάζεις τα παπούτσια σου και μπαίνεις στο "σπήλαιο" που είναι μια σύνθεση από 20 και πλέον τόνους αλατιού.

  

   Ενας μακρόστενος χώρος, κανονική σπηλιά, με την μόνη διαφορά ότι τα πάντα είναι από αλάτι. Μεγάλοι ακανόνιστοι βράχοι ορυκτού αλατιού  δεξιά,  αριστερά και στην οροφή, μίγμα ορυκτού και θαλάσσιου διάσπαρτο στο πάντα  θερμαινόμενο πάτωμα, γιατί η αύξηση της θερμοκρασίας στο δάπεδο προκαλεί την εκπομπή ιόντων, εμπλουτίζοντας επιπλέον το ευεργετικό μικροκλίμα του χώρου για το οποίο ευθύνονται κυρίως τα τεράστια κλιματιστικά πραγματικού αλατορυχείου της Πολωνίας. Τέλος, οτιδήποτε συνυπάρχει εδώ μαζί μας είναι μόνον φυσικό υλικό (αλάτι, ξύλο και ρετσίνι ως κολλητική ουσία, ακόμη και η ηλεκτρική εγκατάσταση είναι ειδικών προδιαγραφών χαμηλής τάσης που δεν ξεπερνάει τα 24 Volt και κατανάλωσης τα 11 Watt).

   

   Κατευθείαν εστίασα το βλέμμα μου στη γωνιά των βράχων που πέφτει ο καταράκτης δίνοντας κίνηση σε έναν νερόμυλο υπέροχα φωτισμένο, ενώ πιο δίπλα είναι ο Salinas, ο φυσικός ιονιστής και υγραντήρας όλου του χώρου, που ο φωτισμός στα χρώματά του, αφήνει μια αίσθηση ότι φλέγεται. Το ταξίδι άρχιζε...  

  

   Το ορυκτό αλάτι των τοίχων δεξιά κι αριστερά του σπηλαίου και της οροφής, σε χρώμα αχνό πορτοκαλο-μπεζ-ρόζ, αλλά και κάποιες φορές έντονο κόκκινο της φωτιάς, προέρχεται απο το Κασμίρ του Πακιστάν ενώ  του πατώματος είναι μίγμα ορυκτού Πολωνικού και θαλάσσιου από τη Νεκρά Θάλασσα. Η θερμοκρασία είναι μεταξύ 18-20 βαθμούς και μπαίνοντας μέσα στη "σπηλιά" έχεις αρχίσει να χαλαρώνεις, η ατμόσφαιρα είναι περίεργα υγρή, καθαρότατη, κάτι σαν μια φυσική αποστείρωση, η όσφρηση συλλαμβάνει μια πολύ ιδιαίτερη οσμή αλατιού νωπού θα έλεγα, ενώ ο ήχος του νερού από τον καταράκτη στη γωνία είναι όλα τα λεφτά.   

  

   Μετά έμαθα ότι αυτή η καθαριότητα στην ατμόσφαιρα και η φρεσκάδα, οφείλονται στον πλούσιο σε ιόντα αλατιού αέρα του χώρου και στην συμβολή επίσης του καταράκτη και του φυσικού ιονιστή και υγραντήρα. Μετά τη λήξη της συνεδρίας, ειδικές αντιβακτηριδιακές λυχνίες αποστειρώνουν το σπήλαιο, προετοιμάζοντάς το για τους επόμενους.  Στον χώρο αυτό μπορούν να βρεθούν για 45 λεπτά χαλάρωσης έως 12 άτομα, εμείς ήμασταν 3, με το αντίτιμο των 30 ευρώ ο καθένας.

    

   Απ' ότι μας είπαν, τα 45 αυτά λεπτά στο σπήλαιο ισοδυναμούν με 3 μέρες έκθεσης σε θαλάσσια αύρα. Το μυστικό; Ο εμπλουτισμένος αέρας με 84 ιχνοστοιχεία από 20 τόνους αλάτι σε 60 τ. μ. χώρο, (ιώδιο, ασβέστιο, μαγνήσιο, κάλιο, σίδηρο, νάτριο, κτλ), στοιχεία που ο ανθρώπινος οργανισμός απορροφά με φυσικό τρόπο μέσω της αναπνοής και των πόρων. Ετσι δημιουργείται εντός του σπηλαίου το ευεργετικό και ιαματικό μικροκλίμα των Πολωνικών αλατορυχείων, που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα είχαν μετατραπεί από γιατρούς σε σανατόρια για πολλές ασθένειες  (αναπνευστικά προβλήματα, καρδιαγγειακά, δερματολογικά, νευρικές διαταραχές), για το άγχος και φυσικά για αναζωογόνηση σώματος και πνεύματος.

    Ο Ιπποκράτης ήταν από τους πρώτους που εφάρμοσαν την μέθοδο της αλατοθεραπείας. 

  

   Κάθομαι λοιπόν στην αναπαυτικότατη chaise longue, αμέσως την κάνω κρεβάτι και χαζεύω την οροφή που είναι εκπληκτικά φωτισμένη με δύο διαφορετικά είδη φωτισμού, ενώ λυχνίες κρυσταλλικού άλατος διαχέουν το φως των τοιχωμάτων μέσα από το αλάτι, ακούω το νερό που τρέχει, σιγά σιγά τα φώτα χαμηλώνουν κι άλλο δίνοντας έναν πιο νυχτερινό τόνο σ΄όλο αυτό το πολύ γήινο περιβάλλον, ενώ εκτός του φυσικού ήχου του καταράκτη,  αρχίζουν τώρα να ακούγονται γλάροι από παντού και ο ήχος του τελευταίου κύματος που ξεβράζει αποδυναμωμένο στην ακτή η θάλασσα.  

   Οι γλάροι και το κύμα που σκάει στην αμμουδιά, διαρκούν όλο το 45λεπτο παράλληλα με την newage με στοιχεία κλασσικής, μουσική που ακούγεται συνεχώς και χαλαρώνεις, χαλαρώνεις, χαλαρώνεις, ώσπου γίνεσαι βούτυρο...κάπου εκεί έριξα πάνω μου κι εγώ μια κουβερτούλα που κρέμονταν δίπλα μου και για την επόμενη ώρα ήμουν μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, σε μια κατάσταση νιρβάνας!  Και όνειρα είδα! Τι καλά που θα ήταν να με ξεχνούσαν σκέφτηκα ...Τελικά ναι, κοιμήθηκα κάποια στιγμή, αφού με ξύπνησε ένα ελαφρύ σκούντηγμα στο τέλος...  

 

   Ηταν κάτι παραπάνω από καλά. Η μόνη μου ένσταση είναι ως προς τον χρόνο, 45 λεπτά είναι λίγα, νομίζω ότι ο διπλάσιος χρόνος θα ήταν ο ιδανικός. Εστω όμως κι έτσι, είναι μια πολύ ωραία εμπειρία την οποία αξίζει να βιώσει κανείς, κάνοντας δώρο στον εαυτό του αυτές τις μοναδικές στιγμές χαλάρωσης, ψυχικής ηρεμίας και γαλήνης, ένα γρήγορο ταξιδάκι όλων των αισθήσεων, που σου αφήνει μια γλυκιά ευεξία και που ξέρεις ότι με την πρώτη ευκαιρία θα επαναλάβεις.

  

   Να μην παραλείψω να αναφερθώ τέλος στα πολύ ωραία χειροποίητα φωτιστικά από ορυκτό αλάτι, μερικά εκ των οποίων κατεργασμένα κι άλλα εντελώς ακατέργαστα, στην φυσική τους μορφή, που είναι προς πώληση στον χώρο υποδοχής, ένα εκ των οποίων κοσμεί πλέον μια γωνιά του σπιτιού μου.

   

 

   ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΕΟΝΑΡΔΟΥ Παράξενος Κόσμος

                   (Bob Dylan - Things have changed)

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4099 αναγνώστες
Τετάρτη, 12 Αυγούστου 2009
15:02

   Στη φάρμα του Μπεν στο Ιλινόις, ανάμεσα στα πολλά ζωντανά, διέμενε και μια πολύ ιδιαίτερη αγελάδα, η Μπάρμπαρα, που η τετραμελής οικογένεια αγαπούσε πολύ. Ο Μπεν βέβαια επειδή ήταν σε καθημερινή επαφή μαζί της χρόνια τώρα, άλλωστε αυτός την είχε ξεγεννήσει, την ένιωθε σαν παιδί του, πενταμελής η οικογένεια δηλαδή, αποκαλώντας την "το κοριτσάκι του" που πάντα ήθελε, αλλά δεν κατάφερε να αποκτήσει.  Κι εκείνα τα μεγάλα, πανέμορφα αμυγδαλωτά μάτια της σε συνδυασμό με το μοναδικό σπινθηροβόλο βλέμμα της είχαν κερδίσει την καρδιά του Μπεν από την πρώτη στιγμή που τα αντίκρυσε. Ε, μην πάει ο νους σας στο πονηρό, είπαμε σαν παιδί του, η κορούλα μετά τα δύο αγόρια του, που πάντα ποθούσε. 

  

   Ο Μπεν είχε τρομερή αδυναμία στη Μπάρμπαρα, μια αγελαδίτσα όμορφη, τσαχπίνα, με τις βούλες της, επικοινωνιακή, πάντα καθαρή, γοητευτική, μ' εκείνο το όμορφο τσουλουφάκι να πέφτει ατημέλητα στο ναζιάρικο πρόσωπό της, κομψή αφού πάντα πρόσεχε την διατροφή της, όχι σαν τις άλλες τις χοντρές που είχαν αφεθεί κι είχαν γίνει τετράπαχες και ζήλευαν που το αφεντικό μόνο αυτή αγαπούσε. Κατέβαζε πολλά κιλά γάλα, γεννούσε συχνά - αρκετά και υγιέστατα μοσχαράκια, ποτέ δεν τρελάθηκε σαν τις άλλες  και  περνούσαν ώρες ατέλειωτες κουβεντιάζοντας οι δυο τους για τα πάντα. Αρκετά βράδια  κοιμόταν πλάι της, όταν τσακωμένος με την Μέριλιν (την γυναίκα του), έβρισκε καταφύγιο και παρηγοριά στο πλευρό της κι ώρες πολλές για πράγματα ατέλειωτα και περίεργα της μιλούσε...

   Φανταστείτε λοιπόν τη στεναχώρια του, όταν ξύπνησε ένα πρωί, πήγε να ταΐσει τη Μπάρμπαρα, να της πει μια καλημέρα και τη βρήκε νεκρή! Μη μπορώντας να το πιστέψει, αφού διαπιστώνει ότι δεν φέρει κάποιο τραύμα, κοιτάζει δεξιά - αριστερά μπας και βρει κάποιο σημείωμα που να εξηγεί τους λόγους της αυτοκτοκτονίας...μάταιος κόπος. Μα γιατί? Τι της έλλειψε? Γιατί δεν το μοιράστηκε μαζί του? Γιατί δεν του είπε τίποτα? Γιατί?

   Τον έπιασε τέτοια μαύρη απελπισία, θόλωσε, ένιωσε να χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του, βούτηξε μια καραμπίνα και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα. Από τον πυροβολισμό ξυπνάει η γυναίκα του, τρέχει κάτω στο στάβλο και τι να δει; Η αγελάδα νεκρή και ο άντρας της δίπλα με τα μυαλά σούπα. Μαύρη απελπισία κι αυτή, τρελά ερωτευμένη μαζί του 20 χρόνια τώρα, αφού δεν της έδωσε ποτέ κανένα δικαίωμα για τίποτα, αν και ζήλευε την "σχέση" του με την Μπάρμπαρα, δίπλα στην οποία τον έβρισκε πολλά πρωινά όταν ξυπνούσε...βλέπεις δεν έκαναν και συχνά έρωτα τον τελευταίο καιρό, κάποιες διεστραμμένες σκέψεις τις έδιωχνε τόσο γρήγορα όσο γρήγορα περνούσαν από το μυαλό της, παίρνει λοιπόν ένα σχοινί, κάνει μια θηλιά και κρεμιέται από ένα δέντρο.

   Μετά από λίγο, εμφανίζεται ο μεγάλος γιος της οικογένειας που έψαχνε τον πατέρα του. Βλέπει το χάος, η αγελάδα ψόφια, ο πατέρας του πυροβολημένος, η μάνα του κρεμασμένη...Τον πιάνει μαύρη απελπισία. Πάει σε μια λίμνη εκεί κοντά και δένει μια πέτρα στο λαιμό του για να φουντάρει.         

   Την ώρα που ήταν έτοιμος να αυτοκτονήσει, εμφανίζεται μπροστά του μια πανέμορφη γυμνή γοργόνα - (εδώ που τα λέμε, έχει δει κανένας γοργόνα ντυμένη;) - με τέλειες αναλογίες και του λέει:

- Μην αυτοκτονήσεις, μπορώ να σε βοηθήσω. Αν κάνουμε έρωτα 3 φορές σερί, κάτι που πολύ μου έχει λείψει, έχω τη δύναμη να επαναφέρω και τους τρεις στη ζωή όπως ήταν πρώτα. Πρόσεχε όμως, αν με αφήσεις ανικανοποίητη, θα σε σκοτώσω. Δέχεσαι;

- Δέχομαι, λέει ο 18χρονος χωρίς δεύτερη κουβέντα, έτσι κι αλλιώς έτοιμος για το βυθό ήταν, ενώ από μέσα του μονολογεί..." Κοίτα να δεις τύχη τελικά, μ' ένα σμπάρο 4 τρυγόνια! Και οι γονείς ξανά ζωντανοί και η Μπάρμπαρα και θα κάνω έρωτα και με γοργόνα! "

   Μία φορά, δύο φορές, τρίτη τίποτα. Κι εκεί που η γοργόνα είναι αναστατωμένη, γυρίζει πλευρό αποκαμωμένος κι αρχίζει να ροχαλίζει. Τσατισμένη η γοργόνα για το θράσος του, αλλά πιο πολύ που έμεινε στα κρύα του λουτρού, η συμφωνία-συμφωνία, τον βουτάει στη λίμνη και τον πνίγει.

  

   Στο μεταξύ έχει ξυπνήσει ο 14χρονος γιος κι έχοντας δει το γνωστό θέαμα, τραβάει κι αυτός για τη λίμνη ν' αυτοκτονήσει. Βγαίνει πάλι η νυμφομανής γοργόνα, μη χάσει ευκαιρία αυτή, κοιτάζει τον μικρό σαν ξερολούκουμο και του λέει ανεβάζοντας τα στάνταρτς:

- Αν κάνουμε έρωτα 4 φορές σερί, θα τους επαναφέρω όλους στη ζωή, διαφορετικά θα σε σκοτώσω. Δέχεσαι; Το σκέφτεται λίγο ο πιτσιρικάς και της λέει:

- Αν το κάνουμε 8 φορές σερί, μπορώ να ζητήσω και κάτι έξτρα;

- 8; 8; Είπες 8; Ακουσα καλά; Είσαι σίγουρος; Θα τα καταφέρεις μικρούλη; Το σκέφτηκες καλά; Για να ακούσω και το έξτρα που θες να μου ζητήσεις του λέει η γοργόνα, με τα μάτια της να αστράφτουν και μη βλέποντας την ώρα να βρεθεί στο κρεβάτι με τον πιτσιρικά που ξερογλύφεται, ενώ το μποξεράκι που φοράει, είναι πλέον πολύ λίγο... 

- Αν το κάνουμε 8 φορές σερί, που θα το κάνουμε δηλαδή, λέει όλο σιγουριά ο νέος, θέλω όχι μόνο να τους επαναφέρεις όλους στη ζωή, αλλά να με κάνεις και πάμπλουτο.

- Ουφ! Αυτό ήταν; Κανένα πρόβλημα λέει η γοργόνα, ικανοποίησέ με εσύ  και θα γίνει ότι θες.

- Ωραία λέει ο πιτσιρικάς. Αλλά θα κάνουμε μία ακόμα συμφωνία.

- Τι συμφωνία πάλι; ρωτάει η γοργόνα, ενώ έχει αρχίσει και στραβώνει.

- Δε θα μου μείνεις κι εσύ ξερή στα χέρια από ανακοπή όπως η Μπάρμπαρα!

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
4309 αναγνώστες
28 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Δευτέρα, 10 Αυγούστου 2009
11:06

 

    Richard Branson / Mike Oldfield / ...Virgin Records Ltd.

     

   Aρχές της δεκαετίας του '70 όταν ο μόλις 18 χρονών Mike Oldfield προσπαθεί πρώτη φορά να πείσει τις δισκογραφικές εταιρείες να χρηματοδοτήσουν την ηχογράφηση και να αναλάβουν την κυκλοφορία του μουσικού του οράματος, της δικής του άποψης για τη ροκ συμφωνική μουσική. Στα χέρια του είχε μια ταινία που περιλάμβανε μόνο την εισαγωγή της σύνθεσής του, που τότε είχε ακόμη τον τίτλο "Opus One".

   Την είχε ηχογραφήσει σε ένα στερεοφωνικό μαγνητόφωνο Bang & Olufsen, που όμως είχε καταφέρει να το μετατρέψει σε δικάναλο στο οποίο μπορούσε να πραγματοποιεί επανειλημμένες εγγραφές τη μια πάνω στην άλλη, χωρίς να σβήνονται τα προηγούμενα σήματα. Ακόμη και έτσι πάντως, τα βασικά στοιχεία των μουσικών φιλοδοξιών του ήταν ολοφάνερα και είχαν να κάνουν με τη δημιουργία μιας μεγάλης σε διάρκεια και πολύπλοκης ορχηστικής σύνθεσης χωρίς στίχους, αλλά και χωρίς να ακολουθεί τα πρότυπα της κλασικής μουσικής, ούτε να χρησιμοποιεί τα όργανα της κλασικής ορχήστρας.

          

   Κάτι ανήκουστο για την εποχή εκείνη. Το θεμέλιο λίθο της σύνθεσής του αποτελούσαν οι συνεχώς μεταβαλλόμενες και ασυνήθιστες ρυθμικές αξίες, η διαρκής επανάληψη και η προοδευτική εξέλιξη μιας μουσικής φράσης, η οποία όμως συνεχώς υποστηρίζεται από διάφορες δευτερεύουσες μελωδίες στα πρότυπα του Bach. Όπως ήταν φυσικό, σε όλες τις εταιρείες οι αντιδράσεις ήταν ίδιες. Κανείς δεν δεχόταν να αναλάβει το ρίσκο της προώθησης ενός δίσκου, που κατά τα λεγόμενά τους, δεν ήταν εμπορεύσιμος. Δεν πίστευαν ότι θα είχε απήχηση στο αγοραστικό κοινό.

   Δεν μπορούσαν να τον κατατάξουν σε καμία από τις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες και δεν μπορούσαν να φανταστούν πώς θα τον διαφημίσουν αφού δεν διέθετε φωνητικά, στίχους, ντραμς, ούτε καν ένα αυτόνομο και μικρής διάρκειας τραγούδι που θα μπορούσε να παιχτεί στο ραδιόφωνο. Πόσο μάλλον όταν ο Oldfield δεν είχε ακόμη την καλλιτεχνική υπόσταση που θα επέτρεπε σε μια δισκογραφική εταιρεία να επενδύσει στο όραμά του. Το γεγονός ότι τελικά ο Oldfield κατάφερε να ανατρέψει όλα αυτά τα σε βάρος του δεδομένα αποτελεί από μόνο του μία από τις πιο περίεργες και ενδιαφέρουσες περιπτώσεις στην ιστορία της μουσικής.

   Όπως επίσης είναι άξιο απορίας το πώς μια υπερβολικά απλή μελωδία, που ήταν δυνατόν να παιχτεί ακόμη και σε μία και μόνο χορδή της κιθάρας, μπορεί να έχει τόσο καταλυτική ισχύ στην εξέλιξη της σύγχρονης μουσικής και να είναι ικανή να θέσει τα θεμέλια για τη δημιουργία μιας ολόκληρης επιχειρηματικής αυτοκρατορίας και μιας λαμπρής και επιδραστικότατης καριέρας που διαρκεί περισσότερα από 35 χρόνια.

  

   Εφοδιασμένος με τις τελικές ταινίες του "Tubular Bells" ο 22χρονος τότε Branson, ο μόνος που πίστεψε το εγχείρημα του Mike Oldfield, πήγε στiς αρχές του 1973 στο Midem με σκοπό να βρει αγοραστή. Παρ' όλο που είχαν περάσει δύο ολόκληρα χρόνια και η σύνθεση ήταν πια ολοκληρωμένη, οι απαντήσεις που λάμβανε ήταν ακριβώς οι ίδιες με αυτές που έδιναν στον Mike.

   Η πιο ενθαρρυντική πρόταση ήλθε από έναν Αμερικανό που του είπε ότι θα του δώσει 20.000 δολάρια, αφού προσθέσει μερικά φωνητικά. Γυρίζοντας από τις Κάνες ο Branson, μαζί με τον Draper αποφάσισε να ιδρύσει τη δική τους δισκογραφική εταιρεία, πρώτη κυκλοφορία της οποίας θα ήταν το "Tubular Bells". Έτσι γεννήθηκε η πιο πετυχημένη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία, η Virgin Records Ltd, που έβαλε τα θεμέλια για τη δημιουργία της επιχειρηματικής αυτοκρατορίας του Branson.

 

   Η μουσική βρισκόταν ενορχηστρωμένη μόνο στο μυαλό του Mike και η συντριπτική πλειονότητα των οργάνων παίχτηκε από τον ίδιο. Μιλάμε για περισσότερα από 20 μουσικά όργανα, που κανένα όμως από τα οποία δεν μπορούσε να αποτελέσει τη βάση πάνω στην οποία θα χτιζόταν η συνολική μουσική σύνθεση. Κάθε όργανο αναλάμβανε ένα μικρό ρόλο και έκανε την εμφάνισή του για μερικά συνεχόμενα δευτερόλεπτα ή λεπτά, αλλά κανένα από την αρχή έως το τέλος της σύνθεσης. Το Tubular Bells εξάλλου αποτελούνταν από δύο μεγάλες συνθέσεις διάρκειας 25 και 24 λεπτών, καθεμία από τις οποίες καταλάμβανε μια ολόκληρη πλευρά του δίσκου. 

   Δεν πρέπει έτσι να προκαλεί εντύπωση ότι χρειάστηκαν πάνω από 2000 τμηματικές ηχογραφήσεις για την ολοκλήρωση του δίσκου.

                

   Το "Tubular Bells" κυκλοφόρησε τελικά στiς 25 Μαΐου του 1973 και αποτελεί ακόμη και σήμερα τον πιο πετυχημένο δίσκο της εταιρείας, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 20 εκατομμύρια αντίτυπα. Πρόκειται για μια από τις σπάνιες περιπτώσεις δίσκων και γενικότερα πρωτοποριακών και πρωτότυπων καλλιτεχνικών δημιουργιών, που αγαπήθηκε και εξυμνήθηκε τόσο πολύ από το σύνολο των κριτικών. Ο διάσημος ραδιοφωνικός παραγωγός John Peel τον παρουσίασε όλο στο πρόγραμμά του και τον εκθείασε λέγοντας ότι είναι ο καλύτερος δίσκος που έχει ακούσει τα τελευταία χρόνια !

  Ακόμη και ο κόσμος το αγάπησε και το αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Όμως κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι η επιτυχία του ήταν απρόσμενη. Ήταν δύσκολο να διαφημιστεί και στο σύνολό του δεν είναι ένα έργο για τις μάζες, αλλά ούτε εύκολο στην ακρόασή του. Επίσης ο Mike Oldfield δεν είχε προηγούμενες επιτυχίες, ούτε όμως έκανε συναυλίες για να το προωθήσει. Είναι απόλυτα λογικό λοιπόν το γεγονός οτί οι πωλήσεις του, αλλά και η καθιέρωσή του ήλθαν σταδιακά. Σε αυτό βοήθησαν δύο γεγονότα.

  

   Κατ' αρχάς η έξυπνη ιδέα που είχε ο Branson, που κατάφερε να πείσει τον Oldfield να δώσει μια παράσταση στο "Queen Elizabeth Hall" του Λονδίνου συνοδευόμενος από πολλούς και γνωστούς μουσικούς οι οποίοι θα τραβούσαν την προσοχή του Τύπου. Η συναυλία έγινε τον Ιούνιο του 1973 και συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο Mick Taylor των Rolling Stones, ο David Bedford, ο Kevin Ayers και οι Steve Hillage και Pierre Moerlen από τους Gong. Όπως έγραψε την επόμενη μέρα η μουσική εφημερίδα "New Musical Express", όλο το κοινό σηκώθηκε και φώναζε για τη συνέχιση της συναυλίας. Ήταν από εκείνες τις σπάνιες περιπτώσεις της αυθόρμητης και υπέρμετρης εκτίμησης και αποδοχής.

   Επίσης δόθηκε και μια επιπλέον παράσταση του πρώτου όμως μόνο μέρους του "Tubular Bells" για τις ανάγκες της τηλεοπτικής εκπομπής του BBC με τον τίτλο "Arena". Το δεύτερο γεγονός είχε να κάνει με την επιλογή από το σκηνοθέτη William Friedkin ενός τμήματος τεσσάρων λεπτών από την εισαγωγή του "Tubular Bells", για τη χρήση του στη διάσημη ταινία "Ο Εξορκιστής".

    

   Θα μπει αμέσως στους καταλόγους των επιτυχιών και από τις δύο μεριές του Ατλαντικού, αλλά μόνο ένα χρόνο μετά θα φτάσει στο νούμερο 3 της Αμερικής και στο νούμερο 2 της Αγγλίας. Θα μείνει συνολικά 264 εβδομάδες στους καταλόγους της Αγγλίας και τελικά ύστερα από 16 μήνες κυκλοφορίας, καταφέρνει το Σεπτέμβριο του 1974 να φτάσει στο νούμερο 1 της Αγγλίας, όπου θα καταφέρει να επιτύχει μόνο ο επόμενος δίσκος του Mike Oldfield με τον τίτλο "Hergest Ridge". Την επιτυχία αυτή στην Αγγλία έχουν καταφέρει μόνο οι Beatles και ο Bob Dylan.

  

   Ο θρίαμβος ήταν τόσο μεγάλος που ο Branson άρχισε επίμονα να ζητά από τον Oldfield να βγάλει το συντομότερο δυνατόν τη συνέχειά του. Αυτό όμως δεν θα γίνει πραγματικότητα παρά μόνο έπειτα από 19 χρόνια και μάλιστα σε διαφορετική εταιρεία. Διαφορετικές πάντως εκτελέσεις του αρχικού "Tubular Bells" θα υπάρξουν αρκετές.

   Πρώτα βγήκε η τετραφωνική μείξη του δίσκου (quadraphonic) που έγινε από τον Phil Newell με βοηθό τον Alan Perkins. Η μίξη έγινε σε κονσόλα με αυτοματισμό, κάτι που γίνεται αντιληπτό από την πρώτη κιόλας ακρόαση, αφού υπάρχει μεγαλύτερη συνέχεια μεταξύ των επιμέρους τμημάτων και καλύτερη ρύθμιση των εντάσεων των οργάνων. Στην έκδοση αυτή προστέθηκε και ένα μικρό κομμάτι που εισήγαγε πιο ομαλά το "The Sailor's Hornpipe". Ο Tom Newman και ο Mike Oldfield παίζουν ακουστικές κιθάρες συνοδεύοντας τον Viv Stanshall που περιφέρεται στους χώρους του "The Manor". Η τετραφωνική αυτή μίξη περιλαμβάνεται πλέον μόνο στη συλλογή "Boxed" που κυκλοφόρησε στις 29 Οκτωβρίου του 1976.

      

   Ενάμιση όμως χρόνο πριν και συγκεκριμένα στις 17 Ιανουαρίου του 1975, είχε βγει η ορχηστική έκδοση του "Tubular Bells". H ενορχήστρωση και η διεύθυνση της Royal Philarmonic Orchestra έγιναν από τον David Bedford, ενώ στην ηχογράφηση παίρνει μέρος και ο ίδιος ο Mike Oldfield παίζοντας κλασική κιθάρα. Την ίδια χρονιά λαμβάνει το βραβείο Grammy για το "Tubular Bells" που ψηφίστηκε ως η καλύτερη ορχηστική σύνθεση του 1974, ενώ το βασικό του θέμα αρχίζει σιγά σιγά να αντιγράφεται ή να χρησιμοποιείται αυτούσιο σε πολλά τραγούδια ή διαφημίσεις. Μια πιο άμεση και ροκ εκδοχή του "Tubular Bells" μπορείτε να ακούσετε στο ζωντανά ηχογραφημένο δίσκο "Exposed" του 1979, ενώ προς τα τέλη της δεκαετίας του '90 βγήκε σε CD και σε περιορισμένα αντίτυπα η ειδική έκδοσή του, με αφορμή τη συμπλήρωση 25 χρόνων από την επίσημη κυκλοφορία του.

   Όπως όμως συμβαίνει σχεδόν κάθε φορά που έχουμε να κάνουμε με κάτι πρωτοποριακό, με κάτι που χαράζει νέους δρόμους, τα πάντα κρέμονται από μια πολύ λεπτή κλωστή και οι καθοριστικοί παράγοντες είναι κατά κανόνα η τύχη και οι συγκυρίες. Έτσι συνέβη και στην περίπτωση του Mike Oldfield που, εντελώς τυχαία, βρέθηκε να συμμετέχει ως μπασίστας στις ηχογραφήσεις του συγκροτήματος The Arthur Lewis Band, που θα γίνονταν σε ένα καινούριο στούντιο με την ονομασία "The Manor" που εκείνη την εποχή δεν είχε αρχίσει ακόμη την επίσημη λειτουργία του.

  

   Χτισμένο στους στάβλους μιας παλιάς αγροτικής κατοικίας στο προάστιο Shipton-on-Cherwell της Οξφόρδης, το "The Manor" ήταν η δεύτερη μεγάλη και πρωτοποριακή ιδέα του νεαρού επιχειρηματία Richard Branson.

   Η αρχή είχε γίνει με την ίδρυση της εταιρείας Virgin που πουλούσε δίσκους μέσω ταχυδρομείου και σε χαμηλό κόστος. Το "The Manor" ήταν το πρώτο μη ιδιωτικό στούντιο στον κόσμο που πρόσφερε πλήρεις υπηρεσίες διαμονής και σίτισης, γεγονός που τα επόμενα χρόνια θα γίνει καθεστώς, ιδιαίτερα σε εξωτικές τοποθεσίες. Είναι μάλιστα γνωστές οι μακροχρόνιες, άλλα άκαρπες προσπάθειες που έκανε ο Branson για να χτίσει ένα ακόμη τέτοιου είδους στούντιο στην Ύδρα. Ο σχεδιασμός του "The Manor" είχε γίνει από τους Tom Newman και Simon Heyworth, οι οποίοι ήταν και οι μηχανικοί ήχου του στούντιο.

   Mike Oldfield - Tubular bells

  The Exorcist/Tubular bells/Bassie en Adriaan

  

 Losing my virginity - Η αυτοβιογραφία 

  
   Η συνέχεια του εκκεντρικού και δαιμόνιου επιχειρηματία πάνω - κάτω είναι γνωστή...Εκτός την Virgin Records Ltd, ακολουθούν: Virgin Megastores, Virgin Atlantic Airlines, Virgin Express, Virgin Books, Πρακτορείο μοντέλων που ανακαλύπτει την Kate Moss στα 15 της χρόνια, Virgin Mobile, Virgin Casino (on-line), Virgin Galactic, Virgin Bingo, Virgin Media, Virgin Cars, Virgin - Manor Grand Prix, Virgin Unite (φιλανθρωπικός μη κερδοσκοπικός οργανισμός) και η ζωή συνεχίζεται...
 
 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
37028 αναγνώστες
34 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 8 Αυγούστου 2009
01:02

 

 

   Ο Γιάννης Πετρίδης, εμφανίστηκε στα μουσικά δρώμενα στις αρχές της  δεκαετίας του '70, ξεκινώντας ένα λειτούργημα θα έλεγα, αφού για πάρα πολλά χρόνια ήταν η μόνη έγκυρη πηγή μουσικής ενημέρωσης στη χώρα μας, προσφέροντάς μας απλόχερα τις γνώσεις του και μυώντας μας σε ακούσματα που πολύ δύσκολα κάποιος θα μπορούσε να ανακαλύψει,  συνεχίζοντας απτόητος  μέχρι σήμερα για 4 δεκαετίες την πολύτιμη προσφορά του στην ιστορία της μουσικής.    

  

   Τι να πρωτοπεί κανείς για τον Γιάννη Πετρίδη, έναν από τους κορυφαίους μουσικούς ραδιοφωνικούς παραγωγούς και γνώστες μουσικής στον κόσμο, το πρόσωπο εκείνο που για πολλούς στην Ελλάδα είναι ολόκληρη η ξένη μουσική . Εκαστος στο είδος του λοιπόν κι όπως ο Λουμίδης στους καφέδες, έτσι κι ο Γιάννης Διακογιάννης στα αθλητικά δρώμενα και ο Γιάννης Πετρίδης στην μουσική. 

   Οι δυο ραδιοφωνικότερες φωνές που σημάδεψαν τη ζωή μου, γιατί όπως και να το κάνουμε, εκτός των γνώσεων το πρώτο και απαραίτητο συστατικό  για να δέσει μια ραδιοφωνική χημεία με τον ακροατή, είναι η χροιά της φωνής του εκφωνητή. Και η φωνή του Γιάννη είχε το "κάλεσμα", με κέρδισε με το πρώτο άκουσμα, μεστή, γλυκιά, καθαρή, με σωστή σύνταξη και άρθρωση, ταξιδιάρικη, μοναδική, κάτι σαν μαγνήτης, σκέτο κόλλημα, τόσο πολύ δε, που μετά από 3 δεκαετίες εξακολουθεί να είναι μακράν η καλυτερότερη.    

   Ο άνθρωπος που μας έμαθε να ακούμε "ξένη" μουσική.

  Ο Γιάννης Πετρίδης -κατά γενική σχεδόν ομολογία- θεωρείται ο άνθρωπος που συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη διαμόρφωση της μουσικής παιδείας του τόπου, ο μουσικός παραγωγός που δεν σταμάτησε ποτέ να αναζητά το καινούργιο και το ποιοτικό, ανεξαρτήτως είδους μουσικής, άνετος, έγκυρος, αντικειμενικός και χωρίς ποτέ να χλευάζει ακόμη και την κακή μουσική. 

   Σε μια δύσκολη εποχή στα πέτρινα χρόνια της χούντας, από φτωχική οικογένεια με πατέρα κουρέα, ξεκίνησε να βρίσκει τα τραγούδια που άκουγε στους διάφορους σταθμούς (ράδιο Λουξεμβούργο, BBC, αμερικάνικους, κτλ.) στο Μοναστηράκι. Ποιος έφερνε τους δίσκους στο Μοναστηράκι? Οι Αμερικανοί πεζοναύτες που έκαναν τη θητεία τους στον αμερικανικό σταθμό του Ελληνικού και όταν ερχόταν η ώρα να φύγουν δημοσίευαν αγγελίες: «Οικογένεια αναχωρεί και πουλά τους δίσκους». Είχε μάθει κάθε στενό της Γλυφάδας και μάζευε οτιδήποτε πετούσαν από ξένη μουσική, ή τα έπαιρνε πάμφθηνα όπως ο ίδιος λέει. 

   O Γιάννης είναι ένας πολύ ιδιόμορφος και ιδιαίτερος άνθρωπος. Κάθε μέρα θα κυλήσει ακούγοντας κανά 14ωρο μουσική μέσα στο νερό. Και εδώ και 34 χρόνια κάθε μέρα κάνει την ίδια εκπομπή, «Από τις 4 στις 5», στους 105,8 των FΜ. Υπήρξε εκδότης του θρυλικού «Ποπ και Ροκ», διευθυντής για 22 χρόνια της Virgin, έβγαλε καμίά 20αριά CD's για την ιστορία της μουσικής και 6 βιβλία.

   Συχώρα με Γιάννη αν ξέχασα κάτι !

 

       
   Στα πρώτα του βήματα το 1975 ο Χατζιδάκις του έδωσε την ευκαιρία για  την πρώτη του πρωινή εκπομπή των "7 με 10", μέρα παρά μέρα με τον Τέρενς Κουίκ, ενώ ο Κώστας Τσαρούχας έγραφε τα κείμενα. Στην πορεία μεταφέρθηκε η εκπομπή στις 4 το απόγευμα, την ώρα που γύρίζαν οι νέοι από το σχολείο. Στα πρώτα του ραδιοφωνικά βήματα χαρακτηρίστηκε από κάποιους "Αμερικανάκι" λόγω του ότι έπαιζε πολλά αμερικάνικα κομμάτια.

   Κι εκεί στις 4 με 5 το απόγευμα, ζήσαμε όλα τα ωραία λέει ο Γιάννης,  φαντάσου παίζαμε το «Γουόλ» των Πινκ Φλόιντ και πουλούσε 200- 300.000 κομμάτια. Αυτά δεν ξαναγίνονται. Έκτοτε εδώ και 34 χρόνια κάνει την ίδια εκπομπή 4-5 το απόγευμα στο δεύτερο πρόγραμμα πλέον. Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80 η εκπομπή κόπηκε από καθημερινή και μπήκε μέρα παρά μέρα, αλλά μετά ήρθε διευθυντής στην ΕΡΤ ο εμπνευσμένος Ιάκωβος Καμπανέλλης και την ξανάκανε καθημερινή.

   Αξίζει να σημειώσουμε ότι δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια είναι ο Κώστας Ζουγρής, ο φίλος, συνεργάτης και αφανής ήρωας, με τις επίσης τεράστιες μουσικές γνώσεις, που αθόρυβα στηρίζει τον Γιάννη στο ραδιόφωνο, στα περιοδικά, στις εκδόσεις και γενικότερα στην μουσική βιομηχανία, διεκπεραιώνοντας όλη τη "λάντζα" με απόλυτη επιτυχία.    

 

   Παρ' όλο που του άρεσε περισσότερο το ραδιόφωνο και τα περιοδικά, διετέλεσε διευθυντής της Virgin Ελλάδας για 22 περίπου χρόνια. Ετσι είχε την ευκαιρία να γνωρίσει πολύ κόσμο (Έλτον Τζον, Ρομπέρτα Φλαγκ, Λεντ Ζέπελιν, Τζωρτζ Μάικλ…και η λίστα ατέλειωτη). 

   Δυο μέρες στο σπίτι του Λένι Κράβιτς στις Μπαχάμες, μια εκδρομή με τη Τζάνετ Τζάκσον και τους διευθυντές των κατά τόπους Virgin Records,  τι να πρωτοθυμηθεί... Μεγάλη και χρόνια επίσης η φιλία του με τον ιδρυτή της Virgin, τον δαιμόνιο και αυτοδημιούργητο επιχειρηματία Richard Branson, στον οποίο αξίζει επίσης να αφιερώσω στο κοντινό μέλλον ένα άρθρο όπου εκτός των άλλων, θα μάθουν και όσοι δεν ξέρουν, πως ο Mike Oldfield με το "Tubular Bells", στάθηκε η αφορμή της δημιουργίας της "Virgin Rec. Ltd".     

    Από τους μουσικούς θα ήθελε να έχει γνωρίσει καλύτερα τον Μακάρτνεϊ και τον Λένον, ενώ από αυτούς που γνώρισε καλά, στέκεται στους 2 κολοσσούς, Χατζιδάκι και Θεοδωράκη.  Βλέπεις όταν έχεις γνωρίσει τόσο κόσμο είναι και λίγο λεπτή η θέση σου ν' αρχίσεις να αναφέρεις ονόματα, οπότε σταματάς σ' αυτούς τους δύο, ώστε κανείς δε θα σε παραξηγήσει γιατί δεν τον-την ανέφερες. 

  

   Η πρώτη συναυλία που παρακολούθησε ήταν το 1963 στο θέατρο Καλουτά «Το τραγούδι του νεκρού αδελφού». Μαθητής ακόμα στο Νυχτερινό, έκανε κοπάνα μ’ ένα φίλο του να δουν τον Μπιθικώτση και τον Κατράκη,  αφού οι περισσότεροι φοβούνταν να πάνε να δουν ένα τέτοιο έργο. Παρακολουθούσαν από τον εξώστη για να μη τους δουν. Στο διάλειμμα όμως έπεσαν στο μαθηματικό τους που απλά τους γέλασε συγκαταβατικά. Κρυβόταν και αυτός!!!
  

   Απ’ όλες τις συναυλίες που έχει παρακολουθήσει αυτή που θα ήθελε να ξαναζήσει είναι των Λεντ Ζέπελιν στο Ερλ Κορτ το 1975. Μια συναυλία τριών ημερών !!!
  

   Από τα τόσα ταξίδια, η πιο εντυπωσιακή διαδρομή που έκανε είναι μεταξύ Λος Άντζελες και Φρίσκο, στο Μπιγκ Σαρ, όπου έζησαν ο Κέρουακ και ο Γκίνσμπεργκ και κάθε φορά που την περπατά έχει την εντύπωση όπως χαρακτηριστικά λέει ότι: «Θα βγει ο Κέρουακ από καμιά γωνιά με το Ευαγγέλιό μου, το "Οn the Road".

  

   Εδώ και δυο δεκαετίες περίπου επισκέπτεται κάθε Αύγουστο την Αμερική, όπου παρακολουθεί σε πρώτη προβολή όσες περισσότερες μπορέσει από τις νέες κινηματογραφικές ταινίες, χωρίς βέβαια να παραλείπει και τυχόν ενδιαφέρουσες συναυλίες που λαμβάνουν χώρα την ίδια περίοδο.  Είναι μέρες που χωρίς υπερβολή θα παρακολουθήσει και περισσότερες από 5 ταινίες, πολλές φορές συνεχόμενα την μία μετά την άλλη.

   Σε ερώτησή μου κάποτε, πως είναι δυνατόν βλέποντας μέσα σε 15 ημέρες τόσες δεκάδες ταινίες και μετά να τις θυμάσαι κάνοντας και κριτική για κάποιες από αυτές γυρίζοντας στην Ελλάδα, μου απάντησε λες και μιλούσε για το απλούστερο πράγμα στον κόσμο: "- Μα κρατώντας σημειώσεις φυσικά στον χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ των προβολών τους, τις οποίες εμπλουτίζω αργότερα !"...     

  Ας ακούσουμε τη γνώμη του για κάποιους από τους γνωστούς σταρς...

   Ο Γκάμπριελ είναι ένας άνθρωπος ο οποίος σε κατακτά αμέσως. Καθόλου ψηλομύτης, είναι καταπληκτικός τύπος, σε αντίθεση με τον Στινγκ. Αυτός από την αρχή φαίνεται ότι είναι Άγγλος ψηλομύτης. Ο Σπρίνγκστιν είναι ένα λαϊκό παιδί από το Νιου Τζέρσεϊ, ένας ροκάς κανονικός.

  

   Οσο για τον φοβερό Ντέιβιντ Μπερν των Τόκινγκ Χεντς, όταν ήταν στην Ελλάδα ζήτησε από τον Πετρίδη να τον πάει στα αρχαία στο Σούνιο. Κάποια στιγμή ακούει στο ραδιόφωνο τον Μπιθικώτση στο «Είμαι αετός χωρίς φτερά». Άρχισε να φωνάζει "Σταμάτα το αυτοκίνητο, άνοιξε δυνατά το ραδιόφωνο, δεν έχω ξανακούσει τέτοιον τραγουδιστή". Είχε πάθει σοκ από τον ενθουσιασμό του!

  

   Η άποψη του Γιάννη Πετρίδη για τα σημερινά μουσικά δρώμενα είναι ότι η μουσική παραγωγή βρίσκεται σε κρίση. Αυτό ίσως κι όλας όπως λέει, γιατί  από το 1955 που βγήκε ο Έλβις και τα πρώτα ροκ, έχουν περάσει 50 χρόνια. Μάλλον ήταν αρκετά...Όσο για τις "επαναλήψεις" που βγαίνουν τα τελευταία χρόνια, συγκινούν τα παιδιά που είναι 18 χρόνων κι ας λέμε εμείς οι παλιότεροι «τους έχουμε ξανακούσει αυτούς τους ήχους». Έστω και έτσι πάντως, έξω βγαίνουν πράγματα που κάποιους συναρπάζουν. Μόνο στην Ελλάδα η κατάσταση είναι τόσο άθλια λέει χαρακτηριστικά και γι’ αυτό ευθυνόμαστε όλοι, ΜΜΕ, εταιρίες δίσκων, ραδιόφωνα, τηλεόραση. 

   Τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις έχουν δέκα καλλιτέχνες που τους στριφογυρίζουν και δεν πουλάνε καν, απλά "σε νταραβέρι να βρισκόμαστε". Οι εταιρείες πάνε στους διευθυντές των ραδιοφωνικών σταθμών που έχουν τα πλέι λιστς και τους λένε, «Εχουμε το καινούργιο τραγούδι του τάδε, πώς σας φαίνεται;». Και λένε οι άλλοι ισοπεδώνοντας τα πάντα: «Βάλε την κιθάρα αλλιώς, γιατί μόνο έτσι θα το παίξουμε στον σταθμό μας».

  Black Angels - Science Killer   
   

   Η εκπομπή του Γιάννη μεταδίδονταν κάθε μεσημέρι "Από τις 4 στις 5" από το Α’ πρόγραμμα της Κρατικής Ραδιοφωνίας λίγο μετά τις ανακοινώσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ω, ναι !) και τα πρώτα χρόνια λεγόταν "Ποπ Κλάμπ", πλην της Παρασκευής που έπαιζε τα πιό σκληρά κομμάτια κι ονομαζόταν "Ροκ Κλάμπ". Δευτέρα και Τετάρτη έπαιζε τις νέες κυκλοφορίες από Αγγλία κι Αμερική. Η Πέμπτη ήταν αφιερωμένη στα soundtracks και στον Κινηματογράφο και τις Τρίτες στις επιλογές των ακροατών! ...

   Χαρά που πήρα κάποιες Τρίτες όταν άκουσα τραγόυδι που είχα ζητήσει εγώ και μπόρεσα να το ηχογραφήσω έτσι σε κασέτα... 
 
 
   

   Η εκπομπή ξεκινούσε μ' ένα κομμάτι του Brian Eno από το “Here Come the Warm Jets”, ενώ το πρώτο τραγούδι που ακούσθηκε στην πρώτη   εκπομπή στις 7 Απριλίου του 1975, ήταν ένα απόσπασμα από το άλμπουμ των Beatles: “Sgt Peppers”, κατά πολλούς μουσικοκριτικούς το σπουδαιότερο rock άλμπουμ όλων των εποχών! 

...Χα !   Εδώ γελάμε !

   Ο γράφων, καθ' ότι αντιμπιτλικός (πολύ light για τα γούστα του) και fan των Rolling Stones, των Doors, των Who,  των Country Joe & the Fish, των Jefferson Airplane, των Can, των It's a Beautiful Day, των Sweet Smoke, του Frank Zappa, του Eric Burdon, του John Cale, των Stooges...θα διαφωνήσει κάθετα για το καλύτερο ροκ άλμπουμ όλων των εποχών !!!

   Τι να πουν οι Beatles στην εγκεφαλικότητα του Jim Morrison, στην ευρηματικότητα του Zappa, στη δύναμη των Stooges και των Who, στα "ταξίδια" των Country Joe και Jefferson Airplane, στην έμπνευση των Animals και αρκετά...φτάνει !!!

   Κλείνω την παρένθεση, με μια αναφορά στα "μυαλά" που άφησαν το στίγμα τους στην ιστορία της μουσικής, η οποία χωρίς αυτούς θα ήταν πολύ φτωχότερη...Rolling Stones, Jim Morrison-Doors, Pink Floyd, Eric Burdon-Animals, Brian EnoDavid Byrne-Talking Heads, Tricky - Massive Attack, Prodigy !!!


   Πολλά τα αφιερώματα των εκπομπών του Πετρίδη σε γεγονότα σταθμούς(θάνατοι Presley, Lennon, Marley...), που σημάδεψαν κάθε συγκεκριμμένο έτος ξεχωριστά.
   Σημαντική χρονιά στην μουσική πορεία του Γιάννη ήταν το 1987 όταν αναμετάδοσε για λογαριασμό του Αθήνα984 την συναυλία για την απελευθέρωση του Mαντέλα από το Wembley.

  

   Το 1993 κάποιο Σάββατο μεσημέρι ξεκινάει μια χορταστική -τριώρη-εκπομπή στα παλιά στούντιος του Rock FM εποχής Μηλάτου, στην Ομήρου δίπλα στο Goethe. 
   Συνηθισμένος ο Πετρίδης με τους ηχολήπτες του στην ΕΡΑ, προσπαθούσε να κατατοπιστεί και να εξοικειωθεί με τα κουμπάκια της κονσόλας, επειδή  για λόγους οικονομίας, οι ηχολήπτες είχαν καταργηθεί στον Rock FM
 
  

   Στην ΕΡΑ υπήρχε πληθώρα προσωπικού, άλλωστε το BBC λειτουργεί με 300 άτομα και η ΕΙΡΤ με 5000 αργόμισθους ως γνωστόν, όσο από ηχολήπτες, να φάνε κι οι κότες! CD-players ΔΕΝ είχαν μέχρι το 1997,  ίσως και μεταγενέστερα, αν θυμάμαι καλά. Ή μάλλον είχαν, αλλά σάπιζαν σε κούτες στα υπόγεια. 

   Ο Γιάννης, ή μάλλον ο Ζουγρής, κουβαλούσε για χρόνια το mini-disc από το σπίτι του, για να παίξει τα πρωτο-εμφανιζόμενα cdάκια τότε, διότι δεν είχε βρεθεί τρόπος να ξεπεραστεί η κρατική γραφειοκρατία να ανεβούν τα cd-players από τα υπόγεια και τις αποθήκες στα στούντιος. Τι να πω! Και μιλάμε για τον μεγαλύτερο ραδιοφωνικό παραγωγό της Εθνικής Ραδιοφωνίας, να πηγαίνει για καθημερινή εκπομπή χρόνια με το δικό του mini φορητό cd-player !!!  
 
  

   Είναι αρχές της δεκαετίας του '80 όταν τη θέση του γενικού διευθυντή στην νεοϊδρυθείσα Virgin Ελλάδας αναλαμβάνει ο Γιάννης Πετρίδης. Η Virgin εκείνη την εποχή είχε έναν αξιοθαύμαστο κατάλογο από νέα συγκροτήματα όχι μόνο της Virgin, αλλά και των Beggars Banquet, 4AD, Circa των οποίων έκανε τη διανομή κι έτσι  κυκλοφορούν στην αγορά 2 συλλογές (που στην συνέχεια έγιναν περισσότερες), με τα σημαντικότερα ονόματα του τότε καταλόγου. Οι συλλογές ονομάζονται "Rock 80's", χαρακτηρίζονται από το απλό εξώφυλλό τους με το λογότυπο της εταιρείας και γίνονται ανάρπαστες.
 
 
   "Ο σημερινός παραγωγός είναι σχεδόν ανύπαρκτος" λέει ο Γιάννης Πετρίδης. "Είναι ένα άβουλο πλάσμα των playlists του κάθε διευθυντή. Δεν έχει προσωπική άποψη στην μουσική που παίζει και θα έλεγα πως αποτελεί μιά Ραδιοφωνική γλάστρα". [Από το "ΤετΡάδιο" της Ελευθεροτυπίας].

   "Δεν έχω συναντήσει στην ζωή μου χειρότερη κατάσταση στο ελληνικό ραδιόφωνο. Όλα ελέγχονται από 5 με 8 άτομα που διαθέτουν (σε διάφορους συνδυασμούς), ένα κανάλι, κάποιους ραδιοφωνικούς σταθμούς και μιά δισκογραφική εταιρία". [Από το περιοδικό "Sonik"].

   "Oι περισσότεροι δεν είναι πιά παραγωγοί (δεν παράγουν και τίποτα),  αλλά προαγωγοί, αφού απλώς σπρώχνουν στην αγορά κάποιο προϊόν. Δεν αποφασίζουν για ποιά τραγούδια θα παίξουν και συχνά ούτε καν για το τι θα πουν ή πότε θα μιλήσουν. Κι αφού δεν αποφασίζουν, δεν ακούνε μουσική, δεν παρακολουθούν τις εξελίξεις. Φαύλος κύκλος". [Μάκης Μηλάτος στο "ΤετΡάδιο" της Ελευθεροτυπίας].

    

   Γι αυτούς που δεν αποφασίζουν, που δεν ακούνε μουσική, που είτε πουλάνε δίσκους, είτε πουλάνε κατσαρόλες και ταπεράκια είναι ακριβώς το ίδιο...και κυριολεκτικά "πήδηξαν" και σκότωσαν την μουσική αφού πρώτα την άλωσαν σαν άλλοι πειρατές, θα αναφερθώ εκτενώς σε μεταγενέστερο άρθρο.

                       

 

  Billy Stewart - Summertime 

 

  Simple Minds - Premonition   

   

   Το «Σπίτι της Μουσικής» βρίσκεται μακριά από το κέντρο της πόλης, στην εξοχή, πίσω από μια ψηλή, λευκή μάντρα. Άγρια σκυλιά και γάτες χαδιάρες, πεύκα, πορτοκαλιές και πολλά λουλούδια συνθέτουν το όμορφο "αγροτικό" τοπίο. Παντού στον εσωτερικό χώρο αντικρύζει κανείς μόνο CD's και δίσκους. Στο τραπέζι ακουμπισμένες όλες οι νέες κυκλοφορίες. Τo ίδιο και στην πιατοθήκη. Τα πιάτα χωράνε άλλωστε στο διπλανό ντουλάπι. 
 

   Το στερεοφωνικό μηχάνημα στην κουζίνα ήταν τελικά ένα από τα πέντε που υπήρχαν στο σπίτι του Πετρίδη. Του ανθρώπου που μας έμαθε να ακούμε «ξένη» μουσική. Στο πάσο της κουζίνας τακτοποιημένα με προσοχή  αποκόμματα εφημερίδων. «Αντιστέκεται στον αφανισμό η τίγρη της Σιβηρίας», έγραφε μια κομμένη σελίδα των «ΝΕΩΝ», όπως διαβάζουμε σε μία συνέντευξη του Γιάννη Πετρίδη στον Σταύρο Θεοδωράκη.  

    "Θέλω να κάνω μια εκπομπή για τις τίγρεις, ο Ντίλαν κάνει θεματικές εκπομπές για τα σύννεφα, τα εργοστάσια, τα παιδιά, το ίδιο θα κάνω κι εγώ", ήταν μια από εκμυστηρεύσεις του Γιάννη. Εγκαταλείποντας τον προθάλαμο της δισκοθήκης του, την κουζίνα, επόμενος σταθμός η «αίθουσα των τροπαίων», το σαλόνι, όπου μια γιγαντιαία οθόνη παίζει οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς, από το σήμα που μεταδίδει το τεράστιο δορυφορικό πιάτο που είναι στον κήπο, ενώ στα ράφια υπάρχει ταξινομημένος ο ανθός της παγκόσμιας μουσικής σκηνής.

    

   Ακολουθεί μια σκάλα, ένα καλογυαλισμένο τζουκ μποξ και ένα τεράστιο στενόμακρο δωμάτιο με τη δισκογραφική παραγωγή των τελευταίων 60 περίπου χρόνων, όπου βρίσκονται και τα 40 πρώτα της Αμερικής και τα 10 πρώτα της Αγγλίας από το 1940 έως  σήμερα! Μια από τις μεγαλύτερες ιδιωτικές συλλογές του κόσμου, τα άπαντα της δυτικής μουσικής του περασμένου αιώνα σ' ένα δωμάτιο-μουσείο. 

Μετά ακολουθούν τα “σκουπίδια”. Αυτά δεν μπαίνουν στο σπίτι,  ξεσκαρτάρονται στην κουζίνα και πάνε κατευθείαν στο σπιτάκι του κήπου.

  

   Είχα την τύχη να περιπλανηθώ σ' αυτό το "Μουσείο της Μουσικής"  όπου παντού υπάρχουν διάσπαρτα στερεοφωνικά ηχοσυστήματα, ηχεία και τηλεοράσεις, με το υπέροχο καθιστικό και την τεράστια κινηματογραφική οθόνη, ενώ το δορυφορικό πιάτο στον κήπο είναι τόσο μεγάλο που νομίζεις ότι βρίσκεσαι σε κάποιο επιστημονικό ερευνητικό κέντρο.
 
 
   Θυμάμαι σε ερώτησή μου στον Γιάννη να δω έναν σπάνιο δίσκο που είχε, αφού σκέφτηκε για λίγο, πήρε τελικά την σκάλα, την τοποθέτησε σε ένα σημείο της απέραντης δισκοθήκης, ανέβηκε ψηλά καθότι τα βινύλια φτάνουν μέχρι το ταβάνι, τράβηξε μερικούς δίσκους έξω, δεν το βρήκε, τοποθέτησε την σκάλα σε άλλο σημείο, έψαξε πάλι, την τρίτη φορά το βρήκε!!!  Θυμάμαι ακόμη τον δίσκο των Led Zeppelin "Physical Graffiti", αυτόν με τα τρισδιάστατα παράθυρα του κτιρίου, που τον είχε με τα 5 διαφορετικά εξώφυλλα που είχε κυκλοφορήσει σ' ολόκληρο τον κόσμο.

     

   Μια άλλη φορά όταν τον είχα ρωτήσει αν είχε το "Hey! Let's Party" των Mongo Santamaria που έψαχνα, με την φοβερή εκτέλεση και τα ατελείωτα πνευστά και κρουστά στο "Satisfaction" των Rolling Stones, με απορία και φανερά παραξενεμένος μου απάντησε: " - Εχω καμιά 25αριά άλμπουμς τους, αυτό δεν το ξέρω, έχουν κάνει τέτοια διασκευή...το θέλω" !  

   Γυρνώντας δε από ένα ταξίδι μου στη Νέα Ορλεάνη, "τρελάθηκε" όταν του έδειξα τον δίσκο σε κόπια μη εμπορεύσιμη του 1967, τον οποίο απέκτησα στην τιμή των 40 δολαρίων εντελώς τυχαία σε κάποιο second hand δισκοπωλείο και του τον δάνεισα για μερικές ημέρες,  χαμογελώντας  που είχα επιτέλους έναν δίσκο που έλειπε από την δισκοθήκη του Γιάννη Πετρίδη.   

   Για έναν μουσικόφιλο σαν την αφεντιά μου, ήταν εμπειρία ζωής να βρεθώ στο σπίτι του Γιάννη και...να "χαθώ" !

  

  200.000 δίσκοι (ήταν κάποτε-τώρα δε γνωρίζω που έχει φτάσει το νούμερο, ούτε το νούμερο των cd's), απαρτίζουν μία από τις πέντε παγκοσμίως μεγαλύτερες συλλογές, το σήμα κατατεθέν του μεγαλύτερου  ραδιοφωνικού παραγωγού της χώρας μας, του Γιάννη Πετρίδη, για τον οποίο η μουσική είναι τόσο απαραίτητη όσο ο αέρας που αναπνέει.

  Τα cd's ωστόσο που έχει συνήθως προς ακρόαση, τα καινούρια δηλαδή, ξεπερνούν τα 200...Δουλειά κι αυτή να λαβαίνεις κάθε εβδομάδα όλες τις νέες κυκλοφορίες των δισκογραφικών εταιριών...Που να βρεις χρόνο να ακούσεις τοσα cd's...!!!

    Μοιραζόμενος τις σκέψεις του για όλο αυτό τον θησαυρό μουσικής, λέει ότι αν ήταν στην Αμερική θα άφηνε τους δίσκους του στη βιβλιοθήκη του Κογκρέσου. Και σίγουρα αναρωτιέται κανείς, θα μπορέσει η Ελλάδα να διαφυλάξει αυτή τη μουσική περιουσία ? Ελπίζει πάντως να βρει μια βιβλιοθήκη να τους δώσει. Κάποιες φορές έχει σκεφτεί και το Μέγαρο Μουσικής, άλλες πάλι φορές σκέφτεται ένα "Μουσείο Πετρίδη", θέλει πάντως να τα παραλάβει κάποιος ενώ θα είναι εν ζωή, να τακτοποιηθούν όπως είναι σήμερα, να μπορεί να πάει ο κόσμος να δει τα εξώφυλλα, να ακούσει μουσική...

 

  

     Τέλος, ο Γιάννης είναι ένας από τις λίγους Ευρωπαίους που ψηφίζουν για τον μη κερδοσκοπικό φορέα "Rock  & Roll Hall of Fame Foundation & Museum", ( http://www.rockhall.com/ ), που ίδρυσε το 1984 ένας εμπνευσμένος Τούρκος, ο πρωτομάστορας της δισκογραφικής εταιρείας «Ατλάντικ», Αχμέντ Ερτογκάν και γιορτάζει φέτος τα 25α του γενέθλια με ένα καυτό διήμερο στις 29 και 30 Οκτωβρίου στη νεοϋορκέζικη αρένα «Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν» όπου θα εμφανιστούν οι: U2, Αρίθα Φράνκλιν, Μπρους Σπρίνγκστιν, Ερικ Κλάπτον, Μετάλικα, Μπομπ Ντίλαν, Σάιμον & Γκαρφάνγκελ, Στίβι ΓουόντερΠολ ΜακΚάρτνεϊ και Στινγκ 

 

     Το πρώτο τεύχος του "Ποπ & Ροκ" που στην μετά Πετρίδη εποχή αλλάζοντας πολλά πρόσωπα, προσπάθησε να βρει μια νέα ταυτότητα χωρίς όμως να τα καταφέρει...  

   Στην ερώτηση αν θα συνεχίζει για πάντα το ραδιόφωνο, λέει:

   "Ξέρω να κλείνω τις εποχές όταν πρέπει. Αν και θα ήθελα να έχω τον θάνατο του Πατσιφά. Eνας από τους σημαντικότερους ανθρώπους στη δισκογραφία. Αυτός στη "Λύρα", ανακάλυψε πολλά σπουδαία ονόματα. Και έφυγε την ώρα που δούλευε"...
 

    Συγνώμη Γιάννη που θα καταχραστώ λίγο χώρο από το αφιέρωμα σε σένα, αλλά δεν μπορώ να μην σταθώ για λίγο στον Πατσιφά και στην Λύρα...

 

   Ο Αλέκος Πατσιφάς μαζί με τον Μ. Πλωρίτη και τον Ν. Καρύδη δημιούργησε τον εκδοτικό οίκο «Ικαρο» το 1944 και μπήκε στο χώρο της δισκογραφίας τη δεκαετία του ’50 αρχικά ως στέλεχος της Ελλαδίσκ (μετέπειτα Philips) και μετά της Fidelity. Οταν το 1964 αρνήθηκε να παραχωρήσει το ρεπερτόριο της τελευταίας στην Κολούμπια, ίδρυσε την "Λύρα" (έχοντας στο πλευρό του τον Κυριάκο Μαραβέλια), δίνοντας ένα βήμα στους νέους, επενδύοντας στο καινούργιο και το διαφορετικό, ενώ παράλληλα συγκεντρώνει όλους τους διανοούμενους της εποχής.

    

   Πρώτος δίσκος 45 στροφών με τα τραγούδια "Κραυγή" και "Χωρίσαμε -χωρίσαμε" των Γ. Κατσαρού-Ν. Φώσκολου με ερμηνευτή το Φώτη Δήμα.  Μέσα σε δυο νύχτες ο Μ. Θεοδωράκης γράφει τη "Ρωμιοσύνη", (μπουζ. Λάκης Καρνέζης), που ηχογραφείται σε χρόνο ρεκόρ: 19 ώρες!

  

   Οι φίλοι του Πατσιφά ήταν ο Καρύδης, ο Ελύτης, ο Χατζηκυριάκος Γκίκας, ο Χορν κ.α, μια παρέα διανοουμένων που έπαιξε ρόλο στις επιλογές του. Ετσι κυκλοφόρησαν δίσκοι με τον Βάρναλη, τον Ελύτη, τον Εμπειρίκο, τον Ρίτσο, τον Σεφέρη και άλλους ποιητές να διαβάζουν τα ποιήματά τους. Ο Πατσιφάς διάλεγε φωτισμένους ανθρώπους για συνεργάτες κι ένας από αυτούς που ταυτίστηκε με την Λύρα ήταν και ο Τάσος Φαληρέας.

   Την Λύρα και τις επιλογές της έσπευσαν να μιμηθούν πολλοί, μαζί και την περίφημη αισθητική της στα εξώφυλλα των δίσκων, που υπέγραψαν καταξιωμένοι εικαστικοί καλλιτέχνες. Δυστυχώς τα σκαμπανεβάσματα στο χώρο της δισκογραφίας που ξεκίνησαν τη δεκαετία του ’80 όταν τον πρώτο ρόλο πια άρχισαν να έχουν οι ερμηνευτές και το δεύτερο ρόλο οι δημιουργοί, προκάλεσαν τις πρώτες διαρροές σε άλλες δισκογραφικές που μοίραζαν μεγάλες προκαταβολές. Ο θάνατος του Πατσιφά το 1981 και του Κυριάκου Μαραβέλια το 1991 ήταν δυο σημαντικά χτυπήματα.

     

   Ολοι οι άνθρωποι της δισκογραφίας γνώριζαν τα προβλήματα που αντιμετώπιζε τα τελευταία χρόνια η «Λύρα», αλλά και τους αγώνες που έκανε ο συνεχιστής της, ο Πάνος Μαραβέλιας, μετά το θάνατο του πατέρα του, να κρατήσει όρθια την παλαιότερη, μεγαλύτερη ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία που η γέννησή της συνδέθηκε με την άνθηση του ελληνικού τραγουδιού, το ρίσκο και τις εμπνευσμένες παραγωγές. Ομως, για τη Λύρα (από κοντά η «ΜΒΙ» και η «Κίνησις») είχε χτυπήσει ήδη το κόκκινο. Παρ’ όλα αυτά, η είδηση ότι πέρασε πια στα χέρια του Κώστα Γιαννίκου και της δισκογραφικής εταιρείας «Legend» (μέλος του ομίλου εταιρειών Modern Times Group of Companies, με label την «Virus Music» και την «Impact»), προκάλεσε ανησυχία στο ήδη ταραγμένο τοπίο της εγχώριας μουσικής βιομηχανίας.

   Δεν είναι τόσο το τέλος εποχής που μάθαμε να λέμε για οτιδήποτε έχει ιστορία και τελειώνει, αλλά η ανασφάλεια για το μέλλον. Ο ιμπεριαλισμός του πολιτισμού είναι που προκαλεί την ανησυχία. Οτι ο ίδιος άνθρωπος - όσο ικανός κι αν είναι - ελέγχει πολλά κέντρα εξουσίας στο χώρο του πολιτισμού...(Παλλάς, Μικρό Παλλάς, Αλίκη, Χορν, Πειραιώς 131, Κιβωτός, Εμπορικόν, Αποθήκη, Επενδυτής, Alter Channel κατά το ήμισυ).

   Πολύ περισσότερο που η «προίκα» της εταιρείας ήταν ένας πολύτιμος κατάλογος, συνδεδεμένος με ιστορικές εποχές, τότε που η αμφισβήτηση ήταν αξία. Από τον «Επιτάφιο» του Θεοδωράκη στην εκδοχή του Χατζιδάκι με τη Νάνα Μούσχουρη, τον «Μεγάλο Ερωτικό» του Χατζιδάκι, τον πρωτοποριακό «Μπάλο» του Σαββόπουλου με το ψυχεδελικό σκηνικό του Ακριθάκη, την «Εκδίκηση της γυφτιάς» των Ν. Ξυδάκη και Μ. Ρασούλη μέχρι το «Σαμποτάζ» των Λένας Πλάτωνος και Μαριανίνας Κριεζή, τον "Σταυρό του Νότου" του Θάνου Μικρούτσικου σε ποίηση Νίκου Καββαδία,  με το εξαιρετικό εξώφυλλο του Αλέκου Φασιανού...κ. α.
 

   

   Τον ερχόμενο Σεπτέμβριο ο σπουδαίος αυτός ραδιοφωνικός παραγωγός θα μοιραστεί με το κοινό του 15ου Φεστιβάλ «Νύχτες Πρεμιέρας» εμπειρίες του, έτσι όπως αποτυπώθηκαν στην ταινία «Οnce in a lifetime» της Νικόλ Αλεξανδροπούλου. Το φιλμ θα κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του σε ένα φεστιβάλ που ο Πετρίδης αγαπά και στηρίζει (πέρυσι ήταν ο συντονιστής του masterclass που παρέδωσε ο καλεσμένος του εν λόγω φεστιβάλ Τζούλιαν Τεμπλ).

   Τιμώντας τη δουλειά και την προσωπικότητά του, το 15ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας "Νύχτες Πρεμιέρας" (16 έως 27 Σεπτεμβρίου), θα προβάλει σε παγκόσμια πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ «Οnce in a lifetime» (Μια φορά σε όλη τη ζωή) της Νικόλ Αλεξανδροπούλου, που περιστρέφεται γύρω από τη ζωή του, σε μια ειδική εκτός συναγωνισμού προβολή.

   Να ΄σαι σίγουρος Γιάννη, θα ΄μαστε όλοι εκεί...

  

   Ο μουσικός παραγωγός, που έπαιξε πρώτος συγκροτήματα όπως οι «Τalking Ηeads», οι «Τuxedo Moon» και οι «Joy Division» και μας μύησε στο πανκ και το νιου γουέιβ, θα είναι και πρόεδρος της διεθνούς κριτικής επιτροπής στο διαγωνιστικό τμήμα Μουσική & Φιλμ (η πενταμελής επιτροπή θα αποφασίσει για την ταινία που θα βραβευτεί με τη Χρυσή Αθηνά, βραβείο που συνοδεύεται και από 10.000 ευρώ).   

   Με ενδιαφέρον αναμένεται ακόμη στο φεστιβάλ το «Βurning dοwn the house: The story of CΒGΒ» της Μάντι Στάιν, για ένα πασίγνωστο αντεργκράουντ ροκ κλαμπ της νεοϋορκέζικης σκηνής της δεκαετίας του ‘70 και του ‘80, όπου θα δούμε μεταξύ άλλων τους: Στινγκ, Πάτι Σμιθ και Τalking Heads επί σκηνής.

 Talking Heads - The Great Curve

 

   

http://apotis4stis5.blogspot.com/  

   Αλήθεια Γιάννη, θέλεις να πεις κάτι με το "- Πόσοι τρόποι υπάρχουν για να δικαιολογήσεις ότι δεν μπορούσε να γίνει αλλιώς;"... που φιγουράρει πρώτο πρώτο στην αρχή του Blog σου?

 

                           Εδώ υπάρχει μία ακόμη ανάρτηση για τον Γιάννη Πετρίδη...

 

            *** Νύχτες Πρεμιέρας...«Οnce in a Lifetime»    

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<373839404142434445>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
3/8Ικαρία και για φέτος και για πάντα...Καλό καλοκαίρι...