Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


2074 αναγνώστες
Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018
12:21

Πάρτε μολύβι και χαρτί και καταγράψτε τις απαντήσεις σας. Ύστερα, δείτε τι σημαίνουν με βάση το βιβλίο του Σίγκμουντ Φρόυντ «Γενική Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση» (A General Introduction to Psychoanalysis).

 
1. Βλέπετε τη θάλασσα. Τι αισθάνεστε;
2. Περπατάτε στο δάσος και κοιτάζετε κάτω στο έδαφος. Τι βλέπετε; Τώρα καταγράψτε το αίσθημα που νιώσατε.
3. Παρακολουθείτε τους γλάρους που πετούν πάνω από το κεφάλι σας. Πώς αισθάνεστε;
4. Κοιτάζετε άλογα που τρέχουν. Ποια είναι τα συναισθήματά σας;
5. Είστε στην έρημο και υπάρχει ένας τοίχος μπροστά σας. Δεν μπορείτε να δείτε το τέλος του. Υπάρχει μια μικρή τρύπα στον τοίχο. Βλέπετε μια όαση μέσα από αυτό. Τι θα κάνετε;
6. Καθώς περιπλανιέστε στην έρημο, ξαφνικά βρίσκετε μια κανάτα γεμάτη με νερό. Ποιες είναι οι ενέργειές σας;
7. Χάνεστε στο δάσος μέσα στη νύχτα. Ξαφνικά βρίσκετε ένα σπίτι με φώτα. Σκεφτείτε τι θα κάνετε.
8. Βρίσκεστε μέσα στην ομίχλη και δεν μπορείτε να δείτε τίποτα. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θέλετε να κάνετε;

 


Τι σημαίνουν οι απαντήσεις σας;
 
1. Αυτή είναι η στάση σας για τη ζωή, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες σας.
2. Αυτός είναι ο τρόπος που αισθάνεστε για την οικογένειά σας.
3. Η στάση σας απέναντι στις γυναίκες.
4. Η στάση σας απέναντι στους άνδρες.
5. Αυτή είναι η στρατηγική σας για την επίλυση προβλημάτων.
6. Έτσι επιλέγετε τον σεξουαλικό σας σύντροφο.
7. Η ετοιμότητά σας για το γάμο και την έναρξη οικογένειας.
8. Η στάση σας απέναντι στον θάνατο.

Το σχόλιό σας
797 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Απριλίου 2018
12:28

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άντρας από τους δυο ήταν συνεχώς καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Στον άλλο άντρα οι γιατροί του επέτρεπαν να σηκώνεται από το κρεβάτι του για μια ώρα κάθε απόγευμα, να πηγαίνει στο μοναδικό παράθυρο του θαλάμου που βρίσκονταν δίπλα του και να χαζεύει για λίγο την ζωή έξω από το νοσοκομείο.
 
Οι δυο άνδρες μιλούσαν για ώρες. Μιλούσαν για τις οικογένειες τους, για τα σπίτια τους, για τις δουλειές τους, για τη θητεία τους στο στρατό.
 
Κάθε απόγευμα, όταν ο ένας άνδρας σηκώνονταν και πήγαινε στο παράθυρο, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
 
Μέρα με τη μέρα ο καθηλωμένος άνδρας άρχισε να ζει περιμένοντας αυτές τις περιόδους της μίας ώρας όπου με την φαντασία του μπορούσε να δει για λίγο και αυτός έξω από τους τέσσερις άψυχους τοίχους του δωματίου του.
 
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονταν τα πρώτα σπίτια της πόλης.
 
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε ότι έβλεπε με μεγάλη λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και σχημάτιζε τις εικόνες στο μυαλό του με την φαντασία του.
 

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
 
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει μέσα από τα μάτια του άλλου. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες ώσπου ένα πρωί, μια νοσοκόμα που ήρθε για να τους φέρει τα φάρμακα βρήκε νεκρό τον άνδρα που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του.
 
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό του σώμα.
 
Μόλις ο άλλος άντρας θεώρησε ότι ήταν σωστό, ρώτησε τη νοσοκόμα αν θα μπορούσε να μεταφερθεί τώρα αυτός στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο.
 
Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και αφού σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο του. Αυτός σιγά σιγά και επώδυνα, στήριξε το σώμα του στον ένα του αγκώνα και ανασήκωσε το πρόσωπο του για να δει για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο εκεί έξω.
 
Αυτό που αντίκρισε, δεν ήταν αυτό που περίμενε. Δεν είδε ούτε πάρκο, ούτε λιμνούλα αλλά ούτε και ζευγάρια να περπατούν χέρι χέρι.
 
Αυτό που είδε ήταν μόνο ένας λευκός τοίχος.

Ο άνδρας φώναξε τη νοσοκόμα και την ρώτησε πως ο πεθαμένος συγκάτοικος του μπορούσε και του περιέγραφε τόσο όμορφες εικόνες, ενώ το παράθυρο έβλεπε σε τοίχο.
 
Η νοσοκόμα του απάντησε ότι ο άνδρας που πέθανε ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε καν αυτόν τον τοίχο. Του είπε: «Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει δύναμη, κουράγιο. Ίσως ήθελε να σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα».
 
Είναι πολύ όμορφο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου άσχημη κατάσταση. Η μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
 
Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιος, καθίστε και μετρήσετε όλα τα πράγματα που μπορείτε να αγοράσετε με τα χρήματα που έχετε στη κατοχή σας. Θα εκπλαγείτε με το πόσα μπορεί να είναι. Έστω και μικρά, έστω και ασήμαντα.
 
Η κάθε μέρα που ζούμε είναι ένα δώρο. Για αυτό ας την αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία...

Το Σήμερα είναι ένα δώρο που ονομάζεται Παρόν.
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
672 αναγνώστες
Κυριακή, 18 Μαρτίου 2018
11:33

Ο πρόεδρος της Ουρουγουάης, Χοσέ Μουχίκα, αρνείται πεισματικά να ζει στην χλιδή, με παχυλούς μισθούς, πολυτελή αυτοκίνητα και προσωπικούς φρουρούς να τον προστατεύουν.

Ο πολιτικός που έχει κερδίσει τον σεβασμό από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της χώρας του, αποκαλείται συχνά «El Presidente pobre mas» («ο πιο φτωχός πρόεδρος»). Ο μηνιαίος μισθός του Μουχίκα ανέρχεται στα 9.700 ευρώ, αλλά δωρίζει το 90% του μισθού του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς και κρατά για τον εαυτό του μόνο 970 ευρώ. «Τι να το κάνω όλο αυτό το ποσό; Οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα», δήλωσε ο πρώην αντάρτης του κινήματος Τουπαμάρος και πασιφιστής σήμερα, ο οποίος δεν διαθέτει τραπεζικό λογαριασμό, δεν έχει χρέη και πρόσφατα δήλωσε σε συνέντευξή του ότι το μοναδικό αντικείμενο που έχει στην ιδιοκτησία του είναι το, αξίας 1400 ευρώ, αυτοκίνητό του: ένα μπλε φολκσβάγκεν «σκαραβαίος», αγορασμένο το 1987 που έχει πάρει τη θέση της… παραδοσιακής προεδρικής λιμουζίνας.

«Με αποκαλούν «φτωχό», αλλά εγώ δεν νιώθω έτσι. Φτωχός είναι όποιος αγωνίζεται να διατηρήσει ένα πολυτελές επίπεδο ζωής, επιθυμώντας διαρκώς ολοένα και περισσότερα υλικά αγαθά» είναι μια χαρακτηριστική φράση που συμπυκνώνει την προσωπική φιλοσοφία του 77χρονου πολιτικού, ο οποίος έχει επιλέξει να μη φρουρείται από αστυνομικούς, ενώ σχεδόν καθημερινά μοιράζει ενημερωτικά φυλλάδια στον δρόμο για να προωθήσει τις κυβερνητικές του πρωτοβουλίες, όπως το 2011 όταν μοίρασε μπροσούρες που καταδίκαζαν τη βία κατά των γυναικών.

Στις ομιλίες του δεν εμφανίζεται ποτέ ντυμένος με ακριβά κοστούμια, αλλά φορά πάντα παλιές μπλούζες και ζακέτες, ενώ στον ελεύθερο του χρόνο του αρέσει να απολαμβάνει τη συντροφιά του σκύλου του, της Μανουέλα.

Ζει σε ένα αγρόκτημα που ανήκει στην γυναίκα του, Λουσία Τοπολάνσκι, η οποία είναι μέλος της Γερουσίας και, όπως ο σύζυγός της, έτσι και εκείνη δωρίζει μέρος του μισθού της σε κοινωφελή ιδρύματα.

«Ζω σε ένα αγρόκτημα στο Μοντεβιδέο με τη γυναίκα μου και τον αγαπημένο μου σκύλο. Εχω ό,τι χρειάζομαι. Δεν θέλω κάτι παραπάνω από αυτό. Η συντροφιά των αγαπημένων μου προσώπων δεν αγοράζεται με χρήματα! Με αυτά μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο για κάποιους άλλους ανθρώπους στη χώρα μου», λέει ο Μουχίκα, που εκλέχθηκε το 2009 κι είναι πρόεδρος της Ουρουγουάης από την 1 Μαρτίου του 2010.

Για τον ίδιο, το μεγαλύτερο διεθνές πρόβλημα είναι η συνέπειες της υπερκατανάλωσης στο περιβάλλον. «Διαθέτει αυτός ο πλανήτης αρκετούς πόρους ώστε επτά ή οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι να έχουν ανάλογο επίπεδο κατανάλωσης και δημιουργίας απορριμμάτων με εκείνο των πλούσιων κοινωνιών; Αυτό το επίπεδο υπερκατανάλωσης είναι που καταστρέφει τον πλανήτη» τονίζει.

Ο «πιο φτωχός πρόεδρος» έχει περάσει 14 χρόνια στη φυλακή την περίοδο της δικτατορίας στη χώρα, ενώ τον έχουν πυροβολήσει έξι φορές. Δεν μετανιώνει για τις επιλογές του: «έζησα φτωχά και ταπεινά, με λίγα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Μπορώ να ζήσω άνετα κι ωραία με όσα έχω τώρα».

O Μουχίκα, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ουρουγουάης, έχει νομιμοποιήσει τη χρήση ινδικής κάνναβης για προσωπική χρήση, μέτρο που για την ώρα δείχνει να αποδίδει καρπούς. «Η χρήση κάνναβης δεν είναι το πιο ανησυχητικό πρόβλημα. Το αληθινό πρόβλημα είναι η παράνομη διακίνηση των ναρκωτικών, ο τεράστιος τζίρος και η εγκληματικότητα που την συνοδεύουν», επισημαίνει.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
680 αναγνώστες
Σάββατο, 24 Φεβρουαρίου 2018
12:09

 

Η ζωή του καθενός είναι γεμάτη από ψευδαισθήσεις, ίσως επειδή η αλήθεια συχνά μας φαίνεται αβάσταχτη. Κι όμως, η αλήθεια είναι τόσο αναγκαία, που η άγνοιά της έχει υψηλό κόστος, το οποίο μπορεί να εμφανιστεί με την μορφή σοβαρών ασθενειών. Χρειάζεται λοιπόν να προσπαθήσουμε, ακολουθώντας μια μακροχρόνια διαδικασία, να ανακαλύψουμε τη δική μας προσωπική αλήθεια, μια αλήθεια που μπορεί να μας προκαλέσει πόνο πριν μας προσφέρει μια νέα αίσθηση ελευθερίας. Αν, αντίθετα, επιλέξουμε να αρκεστούμε σε μια διανοητική γνώση, θα παραμείνουμε στη σφαίρα των ψευδαισθήσεων και της εξαπάτησης του εαυτού μας.

Δεν μπορούμε να σβήσουμε τις ζημιές που έγιναν μέσα μας κατά την παιδική μας ηλικία, αφού δεν μπορούμε να αλλάξουμε ούτε στο παραμικρό το παρελθόν μας. Μπορούμε όμως να αλλάξουμε και να αναδιοργανώσουμε τον εαυτό μας και έτσι να ξανακερδίσουμε τη χαμένη μας ενότητα, αν αποφασίσουμε να κοιτάξουμε από πολύ κοντά και να συνειδητοποιήσουμε τη γνώση που έχουμε αποθηκεύσει στο σώμα μας για αυτά που έγιναν στο παρελθόν.

Αυτός ο δρόμος σίγουρα δεν είναι εύκολος, σε πολλές περιπτώσεις όμως είναι ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε επιτέλους να αφήσουμε πίσω μας την αόρατη και απάνθρωπη φυλακή της παιδικής μας ηλικίας.

Μόνο έτσι μπορούμε να μετατρέψουμε τον εαυτό μας από το ανίδεο θύμα που ήταν στο παρελθόν σε υπεύθυνο άτομο, που γνωρίζει τη δική του ιστορία και μπορεί να ζήσει μαζί της.

Οι περισσότεροι άνθρωποι όμως κάνουν ακριβώς το αντίθετο. Δεν θέλουν να γνωρίζουν τίποτα από την προσωπική τους ιστορία και έτσι δεν συνειδητοποιούν ότι, στην ουσία, η ιστορία τους τους καθορίζει συνεχώς στο παρόν. Συνεχίζουν να ζουν μέσα στην απωθημένη και ανεπίλυτη κατάσταση που παγιώθηκε στην παιδική τους ηλικία. Δεν συνειδητοποιούν ότι φοβούνται και αποφεύγουν κινδύνους οι οποίοι, παρ’ όλο που κάποτε ήταν πραγματικοί, εδώ και πολύ καιρό έχουν πάψει να είναι. Καθοδηγούνται από ασυνείδητες αναμνήσεις και απωθημένα συναισθήματα και ανάγκες, τα οποία, όσο παραμένουν ασυνείδητα και αξεδιάλυτα, συχνά καθορίζουν, με σχεδόν διαστροφικό τρόπο, καθετί που κάνουν ή δεν κάνουν…

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
599 αναγνώστες
Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018
16:00

 

Να Μάθεις Να Φεύγεις...
Από την ασφάλεια τρύπιων αγκαλιών.
Από χειραψίες που σε στοιχειώνουν.
Από την ανάμνηση μιας κάλπικης ευτυχίας.


Να φεύγεις !
Αθόρυβα, σιωπηλά, χωρίς κραυγές, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς.
Να μην παίρνεις τίποτα μαζί, ούτε ενθύμια, ούτε ζακέτες για το δρόμο.
Να τρέχεις μακριά από δήθεν καταφύγια κι ας έχει έξω και χαλάζι.
Να μάθεις να κοιτάς βαθιά στα μάτια όταν λες αντίο κι όχι κάτω ή το άπειρο.
Να εννοείς τις λέξεις σου, μην τις εξευτελίζεις, σε παρακαλώ.
Να μάθεις να κοιτάς την κλεψύδρα, να βλέπεις πως ο χρόνος σου τελείωσε.
Όχι αγκαλιές, γράμματα, αφιερώσεις, κάποτε θα ξανασυναντηθούμε αγάπη μου (όλα τα βράδια και τα τραγούδια δεν θα είναι ποτέ δικά σας).
Αποδέξου το.

Να αποχωρίζεσαι τραγούδια που αγάπησες, μέρη που περπάτησες.
Δεν έχεις τόση περιορισμένη φαντασία όσο νομίζεις.
Μπορείς να φτιάξεις ιστορίες ολοκαίνουριες, με ουρανό κι αλάτι.
Να θυμίζουν λίγο φθινόπωρο, πολύ καλοκαίρι κι εκείνη την απέραντη Άνοιξη.

Να φεύγεις από εκεί που δε σου δίνουν αυτά που χρειάζεσαι.
Από το δυσανάλογο, το μέτριο και το λίγο.

Να απαιτείς αυτό που δίνεις να το παίρνεις πίσω -δεν τους το χρωστάς.
Να μάθεις να σέβεσαι την αγάπη σου, το χρόνο σου και την καρδιά σου.
Μην πιστεύεις αυτά που λένε -η αγάπη δεν είναι ανεξάντλητη, τελειώνει.
Η καρδιά χαλάει, θα τη χτυπάς μια μέρα και δεν θα δουλεύει.
Να καταλάβεις πως οι δεύτερες ευκαιρίες είναι για τους δειλούς
-οι τρίτες για τους γελοίους.
Μην τρέμεις την αντιστοιχία λέξεων-εννοιών, να ονομάζεις σχέση τη σχέση, την κοροϊδία κοροϊδία.


Να μαλώνεις τον εαυτό σου καμιά φορά που κάθεται και κλαψουρίζει
-σαν μωρό κι εσύ κάθεσαι και του δίνεις γλειφιτζούρι μη και σου στεναχωρηθεί το βυζανιάρικο.
Να μάθεις να ψάχνεις για αγάπες που θυμίζουν Καζαμπλάνκα
– όχι συμβάσεις ορισμένου χρόνου
Και να μάθεις να φεύγεις από εκεί που ποτέ πραγματικά δεν υπήρξες.
Να φεύγεις κι ας μοιάζει να σου ξεριζώνουν το παιδί από τη μήτρα.
Να φεύγεις από όσα νόμισες γι’ αληθινά, μήπως φτάσεις κάποτε σ’ αυτά.

Μενέλαος Λουντέμης 1906 – 1977

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
12/12Οι Αθήνες ανά τον κόσμο και όχι μόνο...