Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


4464 αναγνώστες
Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013
19:50

 

         Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ’ ακουσθεί,
       της Wall
το κλείσιμο ξανά...
             με μουσικές εξαίσιες, με φωνές, με τυμπανοκρουσίες,
  την τύχη σου που δεν ενδίδει πια, τα
trades σου που απέτυχαν,                         τα διαγράμματα σου που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αγορά που φεύγει
.
                  Προπάντων να μη γελασθείς,
  μην πεις πως ήταν όνειρο,             πως απατήθηκεν η ακοή σου, σε πρόδωσεν η διαίσθηση κι η όραση μαζί...
Μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.

 

Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, μα και συνάμα γνωστικός,
      σαν που ταιριάζει σε, που ενώ αξιώθηκες μια τέτοια τύχη...         
      Της Αγοράς ν’ ακούς τις υποδείξεις, όταν στραβά μάτια σου έκανε.

  Μα εσύ τις δυνατότητές σου υπερεκτίμησες κι ανεπονόρθωτες ζημιές τόσες φορές μ' ανόητα trades προξένησες, όταν χωρίς να ξέρεις τι ποιεί, απερίσκεπτα ενεργούσες...

 

      Ακου τώρα λοιπόν τους γέλωτές της, δέξου και τις σφαλιάρες της,                νιώσε μικρός μπροστά της, τρέξε για να κρυφτείς,  σκεπάζοντας τ' αφτιά...     στ' ατέλειωτα χαχανητά της.  

 

              Στάσου τώρα μπρος στην οθόνη σου και κοίτα με συγκίνησιν,                        αλλ’ όχι με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα...
  Ως τελευταία απόλαυση τους αριθμούς, τους δείκτες, τα γραφήματα,
               τ’ account statements και τις μεταβολές του χαρτοφυλάκιου σου
                   κι
αποχαιρέτα την, την Αγορά που χάνεις...

 

     Αποχαιρέτα την, πάει πια, σε άφησε, την έχασες,                                       σε κούρασε ξέρεις να λες,  μα εσύ πρώτος την ταλαιπώρησες...                         Της Αγοράς το πονηρό χαμόγελο αντικρύζεις τώρασαν τελευταίο                 αποχαιρετισμό, λίγο πριν σε προδώσει...

 

           Στων περιστάσεων στάσου το ύψος κι αποχαιρέτα την πικρά,  

σαν που ταιριάζει σε, τώρα που φεύγει” και σ' αφήνει...   

 

Τη νύσταξες, χασμουρητά τη γέμισες, μα κι απογοητεύσεις...                           Μ' όλες τις άστοχες, εκείνες τις εμπνεύσεις,  τότε εσύ που πίστεψες,          πως μια καινούργια Αμερική ανακαλύπτεις...  

       

Την έχασες την Αγορά, βαρέθηκε με σένα, έπαψε ν' ασχολείται,                     την "έκανε", σε άφησε, λίγο πριν αντιδράσει...

*********************************************************

 

...Γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα, 29/04...(1863-1933)

...Απ΄όσο θυμάμαι και απ΄όσους με ενδιέφεραν στη ζωή μου,

ο Μανώλης Χιώτης επίσης γεννήθηκε και πέθανε την ίδια μέρα, 21/03...(1921-1970)...ανάρτηση για τον οποίο έχω κάνει πριν κάποια χρόνια...

http://mogadishu.capitalblogs.gr/showArticle.asp?id=19222&blid=318

                  Μουσικές διαδρομές...Μανώλης Χιώτης

 

 

 

   Mop Mop - Fred Wesley & Anthony Joseph - Run Around

******************************************** 

 

 

Κι αν για τον έρωτά μου δεν μπορώ να πω —
αν δεν μιλώ για τα μαλλιά σου, για τα χείλη, για τα μάτια·


όμως το πρόσωπό σου που κρατώ μες στην ψυχή μου,
ο ήχος της φωνής σου που κρατώ μες στο μυαλό μου,


οι μέρες του Σεπτέμβρη που ανατέλλουν στα όνειρά μου,
τες λέξεις και τες φράσεις μου πλάττουν και χρωματίζουν
εις όποιο θέμα κι αν περνώ, όποιαν ιδέα κι αν λέγω.

 

Ο Δεκέμβρης του 1903

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

 

 

 

Είπες·

«Θα πάγω σ' άλλη γή, θα πάγω σ' άλλη θάλασσα,
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ' είν' η καρδιά μου -- σαν νεκρός -- θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμό αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα».

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ' ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού -- μη ελπίζεις --
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ' όλην την γή την χάλασες.

Η Πόλις *** Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1910)

 

 

Αγαπημένα επίσης...

Το σχόλιό σας
2993 αναγνώστες
Κυριακή, 6 Οκτωβρίου 2013
19:32

 

Έφτιαξα κόσμο στην παλάμη μου βαθιά
Έβαλα χρώματα, κι αστέρια και βουνά
Και με τα κύματα ζωγράφισα νησιά
Μόνο για σένα...

Κι έτσι που σου `σβησα στα χείλη τη σιωπή
Τον ήλιο κρέμασα στου κόσμου το σχοινί
Να ταξιδεύει μες τη θάλασσα η ψυχή
Πάντα για σένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..

Έφτιαξα κόσμο στης παλάμης τις γραμμές
Όταν σα σύννεφα θα φεύγουν οι εποχές
Να θέλω αυτά που `χεις τη δύναμη να θες
Να θέλω εσένα...

Ξέρω καρδιά μου θα `ρθουν δύσκολοι καιροί
Κι όμως η φλόγα αυτή που ανάβει στο κερί
Όσο κι αν λιώνω μου μαθαίνει απ’ την αρχή
Να καίω για σένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα...

Εκεί για σένα θα `μαι
Εκεί, για σένα
Ένα γέλιο θα `μαι
Μια στιγμούλα θα `μαι...

Κι ίσως να `μαι κάτι
Που να μοιάζει αγάπη
Θα `μαι εκεί για σένα
Δυο κορμιά σαν ένα...

Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό
Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό
Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό
Μαζί με σένα...

Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή
Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί
Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί
Να ζει για σένα..

Μόνο για σένα
...

 

                                          

  What are the chances
Μουσική, στίχοι, ερμηνεία: Dusk (Αυγή Πλατανίδη)

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
8203 αναγνώστες
Δευτέρα, 15 Ιουλίου 2013
22:49

Αρκετο καιρο μονος του ο Αλεκος, χωρις σχεση ουσιαστικη δηλαδη και εχοντας βαρεθει τις "σχεσεις" της μιας βραδιας, η μια του ξυνιζε, η αλλη του βρωμαγε, ειχε αυτο το διαολεμενο κολλημα βλεπεις, να περιμενει παντα οτι η επομενη θαναι καλυτερη απο την προηγουμενη...

Και του εβγαινε...παντα πονταρε σ αυτο  και θες ετσι θες αλλιως, παντα πηγαινε ταμειο, απλα μερικες φορες αργουσε λιγο...

Αλλα ηξερε οτι κι αυτη τη φορα θα παει...

Η καινουρια του δουλεια ασχετη με τις προηγουμενες, μεχρι σημερα πουλουσε υπηρεσιες, αερα και επαιζε με λεφτα των αλλων...Θες η κριση, θες το οτι ολα στη ζωη ειναι ενας κυκλος, τον εκλεισε κι αυτον...

Και βρεθηκε να κανει τα παντα στην καινουρια του δουλεια, αλλα δεν μασαγε, την βρηκε την ακρη, κοινωνικος γαρ ο φιλος μας, χαμογελαστος και ιδιαιτερος...αγαπησε το καινουριο του επαγγελμα...και τον "αγαπησαν" κιολας...ειχε βλεπεις εκεινο τον ατημελητο κοντρα τροπο, παραλληλα με τις ευστοχες ατακες και την ευγενεια, που τραβαει το αντιθετο φυλο, οπως η φωτια τις πυγολαμπιδες...καθως βλεπεις, η καθημερινη του επαφη στη δουλεια και στους γυρω χωρους, ηταν σχεδον αποκλειστικα με γυναικες...

Και αρχισε να τα δινει ολα, οπως παντα σε καθε δουλεια...Ολα? χμ, μεγαλη κουβεντα...Αρκετα ας πουμε λοιπον...Και περνουσαν οι μερες...και κατι ελειπε απο τη ζωη του, ελειπε ο ερωτας, το σκιρτημα, το νοιαξιμο, αυτα που δινουν πνοη, ζωντανια, ορεξη και δημιουργια...και χαμογελο ρε γαμωτο!

Καπου εκει, γνωριζει τη Χαρις, την οποια εβλεπε σε καθημερινη βαση, μερικες φορες ξανα και ξανα μεσα στην ιδια μερα, την οποια γουσταρει, αλλα γιατι? γιατι ηταν ...ρατσας...Εβλεπε οτι αυτη δεν μπορουσε να του δωσει κατι παραπανω απο σεξ, κατι που πλεον δεν του ελεγε κατι, χορτατος ηταν απ΄αυτο, άλλα ηθελε και οχι μονο μονο σεξ...Αλλά "επαιζε", περναγε κι ωρα του βλεπεις...να κι εκεινα τα υπονοουμενα της φιλης και συναδελφου της, μια μερα που τους πετυχε στο γραφειο της να τα λενε, ειπε, ωπ, μηπως σας διεκοψα απο κατι? παλι εδω ειναι της ειπε, η αδυναμια σου? μια αλλη φορα παλι, της λεει, μμμ, ηρθε ο ομορφος παλι ε? Και καποια επομενη, ειπε στον Αλεκο, ξερεις ποτε τρωει σοκολατες η φιλη μου ε?

Γνωστος ο μυθος που μπορει ομως και να μην ειναι, για το ποτε μια γυναικα καταφευγει στις σοκολατες, χμ...Κι αυτος διεκρινε ενα κομπιασμα στην τυπισα, ενα ελαφρυ κοκκινισμα, μια αδυναμια ρε παιδι μου, ενα μουδιασμα...

Ενω λιγο αργοτερα που βρεθηκαν παλι δυο τους, τι του ειπε? "Μην δινεις μεγαλη σημασια σ αυτα που λεει η τρελη, μικρη ειναι ακομη". ...Και καλα...

Σκληρη, ετσι εδειχνε τουλαχιστον, ακαμπτη και παραλληλα θλιμμενη και πολλες φορες χαμενη στα χιλια μυρια που μονο αυτη ηξερε...

Γαμω τις 12ποντες γοβες της, σκεφτηκε...Τον ξενερωνε παντα τον Αλεκο αυτο το ντυσιμο...

Και παντα κοιταγε ψηλα...οχι σε δωδεκαποντες γοβες ντε, αλλα στο μυαλο της αλλης, που σπανια εως ποτε δεν εβρισκε...ενα απο τα αγαπημενα του τραγουδια, το Μ΄Αρεσει Να Κοιταω Ψηλα, απο Υπογεια Ρευματα...

Στο μεταξυ την εβλεπε ντυμενη στην πενα, οχι του γουστου ντε, αλλα πολυ κυριλε και στημενη, κατι που ποτε δεν τον τσιγκλαγε στο αντιθετο φυλλο κι αυτος λογω δουλειας φορουσε παντα το ιδιο μπλουζακι, ειχε βεβαια 3, 4 και τα αλλαζε, αλλα με το λογοτυπο πανω της δουλειας, παλι καλα που ηταν μαυρο κι οχι κανενα ξενερωτο χρωμα για τα γουστα του, αλλά το παντελονι ηταν αλλο καθε μερα προσπαθωντας να το συνδυασει και με τα αντιστοιχα παπουτσια...

 

Και μια μερα της μιλησε...εκανε το βημα...τη βρηκε μονη να καπνιζει μακρια απο το γραφειο της και της μιλησε...

Αυτη γελασε, ο παγος, παγος λεμε τωρα, εσπασε, Εμαθε οτι εχει μικρασιατικες ριζες καπακι με κατι Χιωτικο, διεκρινε κατι στο βλεμμα της που γουσταρε,  αλλά δεν ηταν διαολε αυτο που ηθελε...μαλλον για μια ακομη ακομη της αμαξοστοιχειας την εκοβε, αλλά ειπαμε, ηταν ρατσας...


Στο μεταξυ απο αυτη τη στιγμη και μετα, αρκετες ειναι οι φορες που αφου τη βλεπει στη δουλεια της, βγαινουν μαζι απο το γραφειο της, διασχιζουν τους διαδρομους και κατεβαινουν μαζι για ενα τσιγαρο...ε και? σκεφτηκε...πλακα εχει, περναει κι η ωρα...

Μερικες φορες θυμαται τη ρηση μιας, απο τις τοσες που περασαν απο τη ζωη του που του ειχε πει...

"Μπορεις να εχεις οποιαδηποτε γυναικα θελεις"...Το μυαλο σου ειναι σαν LOGO, κολλανε οι γυναικες μ αυτο και με τον τροπο σου...Ελα ντε ομως που δεν μπορει με τιποτα να βρει αυτη την ΜΙΑ που θελει...

 

 Tom Baxter - Tell Her Today

 

 

..................Και τελικα ηρθε το επομενο Σαββατο, προχτες δηλαδη...κι ο Αλεκος πηγε στο ραντεβου με τη Χαρις, διπλα στην παραλια και πανω που την επαιρνε τηλεφωνο, εφτανε κι αυτη...

Παρκαρε τη μηχανη του, μπηκε στο αυτοκινητο της και εφυγαν...

Ξεκινησαν σε ενα καφε, μετα για φαγητο...Ρε πως οδηγει η ατιμη? Στην τσιτα και συνεχως να τη λεει στους μαλακες, αντρακι σκετο λεμε...και ναι γουσταρει, αλλα καπου τον ξενερωνει ολο αυτο γιατι ετσι θαθελε εναν φιλο κι οχι μια γυναικα διπλα του, τελος παντων...

Τελικα ενω η ωρα κοντευει 3, τον αφηνει κοντα στη μηχανη του με ενα πεταχτο φιλι...και φευγει, παιρνοντας πολλα, μα παρα πολλα "θεματακια" για το σπιτι στη συνεχεια, οταν θα ξαπλωσει μονος και θα σκεφτεται αν μπορει να περπατησει κατι με τουτη εδω...να περπατησει τι? χλωμο το βλεπει...δεν υπαρχει χημεια, δεν κολλανε, άλλα θελει ο φιλος μας, ζουζουνιες, τσαχπινιες, ναζια, ερωτα, αγαπη, χαδια, ΑΥΘΟΡΜΗΤΙΣΜΟ...ΑΛΗΘΕΙΕΣ και ΧΑΜΟΓΕΛΑ...και ετοιμαζεται να παει παρακατω...

 

Σ΄αυτην που ακομη δε φανηκε, αλλά χμ, κοντευει να φανει....

 

Ετσι νιωθει κι αυτη η "γαμημενη" Αλεκοδιαισθηση, σπανιως τον προδωσε σκεφτεται και τελικα, δεν του λεει πια τιποτε, οτι μπορει να εχει οποια γυναικα θελει, μεγαλωσε, ωριμασε και θελει ΤΑ ΠΑΝΤΑ, ΤΑ ΟΛΑ, ΤΑ ΠΟΛΥ, ΤΑ ΠΑΝΤΟΥ με την καλη του, αυτη την αυλη γυναικεια μορφη που ονειρευεται τα βραδια και την περιμενει να φανει στην γωνια...

Οπερ εδει δειξαι...

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
3316 αναγνώστες
1 σχόλιο
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 1 Ιουνίου 2013
00:01

 

Σ'ενα χωριό που ζει απο τον τουρισμό λόγω της κρίσης τα πάντα έχουν νεκρωθεί.


Για να επιβιώσουν οι κάτοικοι, ο ένας δανείζεται απο τον άλλο.

Ο καιρός περνά μέσα σ'αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα ώσπου μια μέρα έρχεται ένας καπετάνιος από ένα καράβι που μόλις άραξε στο λιμάνι και ζητάει ένα δωμάτιο στο ξενοδοχείο του χωριού.

Ο ξενοδόχος του λέει την τιμή και εκείνος προπληρώνει με ένα χαρτονόμισμα των 100 Ευρώ

Πρίν ακόμα ανέβει στο δωμάτιο του, ο ξενοδόχος πηγαίνει το χαρτονόμισμα στο χασάπη στον οποίο χρωστάει ακριβώς 100 Ευρώ.

Ο χασάπης παίρνει το χαρτονόμισμα και τρέχει να το δώσει στον κτηνοτρόφο που τον εφοδιάζει με κρέας.

Ο κτηνοτρόφος παίρνει το χαρτονόμισμα και πηγαίνει να το δώσει στην πουτάνα του χωριού που της χρωστάει κάποιες τρυφερές ώρες που πέρασαν μαζί.

Εκείνη με τη σερά της τρέχει και το δίνει στον ξενοδόχο που του χρωστάει μερικές βραδιές που χρησιμοποίησε τα δωμάτια του με τους πελάτες της.

Οπως άφηνε το χαρτονόμισμα στη ρεσεψιόν, ο τουρίστας που μόλις κατέβηκε απο το δωμάτιο του λέγοντας στον ξενοδόχο ότι δεν του αρέσει και άλλαξε γνώμη, αρπάζει το χαρτονόμισμα και φεύγει.

Τελικά τίποτα δεν ξοδεύτηκε, κανείς δεν έχασε, κανείς δεν κέρδισε και όλα τα χρέη ξεχρεώθηκαν!

Μήπως κάπως έτσι θα μπορέσομε να βγούμε απο την κρίση;

 

 ************************************************************************************************

   Ένα πειρατικό καράβι μέσα σ' όλο το πλήρωμα έχει κι έναν μούτσο που είχε ύψος μόνο 40 πόντους. Οι υπόλοιποι πειρατές δεν συμπαθούσαν ιδιαίτερα τον μούτσο, ήταν και κακομούτσουνος, τον είχαν που τον είχαν στο τρέξιμο, δεν τον έβλεπαν κιόλας λόγω ύψους και πάνω στη δουλειά τον κλωτσούσαν και τον πατούσαν.

   Μια μέρα δεν αντέχει άλλο και πάει στον αρχιπειρατή τον καπετάνιο, να διαμαρτυρηθεί, να ξεσπάσει.


- Καπετάνιε, έχω σοβαρό πρόβλημα, δεν μπορώ άλλο ! Όλοι με πατάνε, με υποτιμούν, με κοροϊδεύουν, με γελοιοποιούν, μακάρι να μπορούσα να ήμουν λίγο ψηλότερος ! Λοιπόν, στο πρώτο μεγάλο λιμάνι που θα πιάσουμε, θα πάω να βρω έναν καλό γιατρό να δω αν μπορώ να κάτι, να ψηλώσω λίγο ρε καπετάνιε...αλλά ως τότε?

- Έχεις δίκιο, του λέει ο καπετάνιος. Θα σου πω όμως πώς μπορώ κι εγώ να σε βοηθήσω. Πήγαινε κάτω στην αποθήκη. Στη γωνία σκεπασμένο θα βρεις ένα λυχνάρι. Πάρτο μαζί σου στην καμπίνα και το βράδυ πριν κοιμηθείς, αλλά ακριβώς στις 12:00 τρίψε το και θα βγει ένα τζίνι. Κάνε μόνο μια ευχή.

Πρόσεχε όμως μόνο μία, πες του να σε ψηλώσει, να θυμάσαι μόνο μία είναι η ευχή και το τζίνι είναι κουφό.

Ότι έχεις να πεις να του το πεις δυνατά γιατί είναι θεόκουφο.

 

           

 

   Όλο χαρά ο μούτσος πάει στην αποθήκη, βρίσκει το λυχνάρι, το παίρνει, το γυαλίζει και γεμάτος χαρά και ανυπομονησία περιμένει το βράδυ.

   Στις 12 ακριβώς όπως είναι στην καμπίνα του, τρίβει το λυχνάρι και εμφανίζεται το τζίνι !


- Στις προσταγές σου αφέντη!

   Μόλις το βλέπει ο μούτσος σκέφτεται “Τι ύψος και βλακείες, ευκαιρία να ζητήσω τίποτα λεφτά“. Και λέει στο τζίνι:


- “Θέλω να γεμίσεις την καμπίνα μου με χρυσές λίρες”.

   Δεν προλαβαίνει να τελειώσει και αμέσως γεμίζει η καμπίνα μέχρι την οροφή με μπύρες!!  

   Τρελάθηκε ο μούτσος, στενοχωρέθηκε, όμως τι να κάνει, δεν μπορούσε να κάνει άλλη ευχή. Με πολύ κόπο και παραμερίζοντας τις μπύρες, πάει στον καπετάνιο και του τα λέει...

 

     

- Αχ, καπετάνιε να σου πω τι έπαθα ! Ζήτησα από το τζίνι τελικά όχι να με ψηλώσει, αλλά να μου γεμίσει την καμπίνα μου με χρυσές λίρες...κι αυτό μου την γέμισε με μπύρες. Τώρα?

- Ρε δεν σου είπα, του λέει ο καπετάνιος, να του τα πεις δυνατά γιατί είναι κουφό; Τι νομίζεις ότι ζήτησα εγώ; 

Λες να 'μαι τόσο βιτσιόζος?

...Και να 'θελα...

 

...40 πόντους μούτσο;

 

Ζωρζ Πιλαλί - Στο Χάρλεμ

***********************************************************************************

 

 

Ο Robert 85 ετών, παντρεύεται την Jenny, μια κούκλα 25άρα.

 

·        Επειδή ο Robert είναι τόσο γέρος, η Jenny αποφασίζει ότι μετά τον γάμο αυτή και ο Robert θα κοιμούνται σε ξεχωριστές κρεβατοκάμαρες γιατί φοβάται ότι ο καινούριος αλλά ηλικιωμένος  συζυγός της μπορεί να το "παράκανει" αν περνούσαν όλη τη βραδυά μαζί.
 
·        Μετά το γαμήλιο πάρτυ, η Jenny ετοιμάζεται για το κρεβάτι και περιμένει το κτύπημα στην πόρτα. Όντως το κτύπημα ακούγεται, η πόρτα ανοίγει και να σου ο Robert, ο 85χρονος γαμπρός, έτοιμος για δράση. Και έσονται οι δύο εις σάρκαν μίαν! Ολα πάνε καλά , ο  Robert αφήνει την νύφη κι' αυτή ετοιμάζεται για ύπνο.
 
·        Μετά από λίγα λεπτά η Jenny ακούει ξανά κτύπημα στην πόρτα και εμφανίζεται ο Robert. Ξανά είναι έτοιμος για "περισσότερη δράση". Κάπως ξαφνιασμένη, η Jenny συναινεί για ακόμη μια συνεύρεση. Όταν οι νεόνυμφοι τελειώνουν, ο Robert (άξιος) φιλά τη νύφη, της στέλνει μια γλυκιά καληνύχτα και φεύγει.
 
·        Αυτή ετοιμάζεται να πέσει για ύπνο ξανά, αλλά, όπα τις, όπως καταλάβατε ο Robert επιστρέφει ξανά κτυπώντας την πόρτα και φρέσκος-φρέσκος σαν 25άρης, είναι έτοιμος για περισσότερη "δράση". Για μια ακόμη φορά, απολαμβάνουν ο ένας τον άλλον.
 
·        Αλλά καθώς ο Robert (άξιος) ετοιμάζεται να φύγει ξανά, η νεαρή νύφη του λέει,  "Είμαι φοβερά εντυπωσιασμένη από την ηλικία σου να μπορείς να έχεις τέτοια απόδοση και τόσο συχνά. Εχω πάει με άντρες που είχαν μόλις το ένα τρίτο της ηλικίας σου και ήταν καλοί μόνο μια φορά. Είσαι πραγματικά μεγάλος εραστής !" 
 
 

 

 

 

·        Ο Robert κάπως αμήχανα, γυρνά  στην Jenny και της λέει:
 
"Εννοείς ότι ήμουν εδώ ξανά;"

 

 
 
ΗΘΙΚΟΝ ΔΙΔΑΓΜΑ
 

 

 

·        Μη φοβάστε τα γηρατειά, το Alzheimer έχει και τα καλά του!

  

το...Αλκοτέστ

 

 

Ήταν ο Μελισανίδης (Ο Ολυμπιονίκης στην γυμναστική) με μια παρέα άλλων φίλων του...και έβγαινε από τα Αστέρια στην Γλυφάδα, 4:00 το πρωί να πάει σπίτι του. Mε το που μπαίνουν στη παραλιακή τους σταματάει η αστυνομία για αλκοτέστ.

 
Πάει λοιπόν ο χωροφύλακας στον Μελισανίδη και του λέει να φυσύξει στο ακροφύσιο...

 

 
Τσαντίζεται ο Μελισανίδης, τον αγριοκοιτάζει...

 

 

 


-Μα καλά ξέρετε ποιος είμαι??? του λεει...

 


 


 

Ιδέα ο χωροφύλακας...

 

 


Τα παίρνει στο κρανίο ο Μελισανίδης βγαίνει από το αμάξι, παίρνει 5 βήματα φόρα, τρέχει βουτιά στον αέρα, μπαμ προσγείωνεται, τριπλή ανάποδη τούμπα, διπλή μπροστινή, τινάζεται εναέρια, σπαγκάτο, χαμός....

 

 

 

-Τώρα με θυμάσαι; του λέει.

 

Τίποτα, χαμπάρι ο χωροφύλακας...

 

 
Τσαντίζεται περισσότερο ο Μελισανίδης, 10 βήματα φόρα, τρέχει, ρόδα, μια δύο τρεις κωλοτούμπες στον αέρα, μπαμ προσγείωση, τρεις ανάποδες τούμπες, διπλό σπαγκάτο, κατακόρυφες, της πουτάνας...και μπαμ τέλεια προσγείωση, μισό μέτρο από τον χωροφύλακα...
 
 
Έν τω μεταξύ είχαν σταματήσει και άλλα αμάξια οι μπάτσοι, ήταν και δυο τύποι ψιλομεθυσμένοι τρία αμάξια πιο πίσω και παρακολουθούσαν, οπότε γυρίζει ο ένας στον άλλο....

- Μαλάκα το έχουν δυσκολέψει πολύ το αλκοτέστ!, δεν το περνάμε με τίποτα...........

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1638 αναγνώστες
8 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Σάββατο, 25 Μαΐου 2013
10:27

 

 


Για να γίνει κάποιος «μπαμπάς» ή «πατέρας» (γιατί υπάρχει σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ορισμών), υποτίθεται ότι στη θεωρία είναι εύκολο αλλά στην πράξη μια προσπάθεια παραπάνω τη χρειάζεται! Παίζει ρόλο η ηλικία, η ιδιοσυγκρασία, ο χαρακτήρας, ο τρόπος που βλέπει καθένας τα πράγματα αλλά και το πώς…
...διαχειρίζεται τις καταστάσεις. Συνταγή, βέβαια, δεν υπάρχει που να σε κάνει καλύτερο γονιό, όμως γνωστοί αλλά και ανώνυμοι άνθρωποι καταθέτουν στη συνέχεια 12 σημαντικές σκέψεις για εν ενεργεία ή μελλοντικούς μπαμπάδες που σίγουρα θα σας κάνουν εντύπωση. Κι αν όχι, νομίζω θα σας προβληματίσουν λίγο παραπάνω…
 
1. Ο πατέρας μου συνήθιζε να παίζει με τον αδελφό μου και εμένα στον κήπο. Η μαμά έβγαινε έξω και φώναζε: «θα χαλάσετε το γκαζόν». Κι εκείνος της απαντούσε: «Δεν μεγαλώνουμε γκαζόν, αγόρια μεγαλώνουμε»
- Harmon Killebrew
 
2. Υπάρχουν τρία στάδια στη ζωή ενός άνδρα: Πρώτο στάδιο: Να πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Δεύτερο στάδιο: Να μην πιστεύει στον Αη-Βασίλη. Τρίτο στάδιο: Να είναι ο ίδιος Αη-Βασίλης.
Ανώνυμος
 
3. Το πιο σημαντικό έργο που ένας πατέρας μπορεί να κάνει για τα παιδιά του είναι να αγαπάει τη μαμά τους.
Theodore M. Hesburgh
 
4. Oταν έρθει η εποχή που ένας άντρας αντιλαμβάνεται πως μάλλον ο πατέρας του είχε δίκιο για χιλιάδες πράγματα, συνήθως έχει ο ίδιος έναν γιο που τον θεωρεί λάθος!
Charles Wadsworth

5. Υποτίθεται πως κάθε άντρας μπορεί να γίνει πατέρας. Χρειάζεται όμως κάτι παραπάνω για να γίνει «μπαμπάς»
Ανώνυμος

6. Οταν ήμουν έφηβος 14 ετών, ο πατέρας μου ήταν τόσο αλαζόνας που δεν τον άντεχα λεπτό. Περιέργως, όταν έφτασα στα 21 ένιωσα μεγάλη έκπληξη από το πόσο πολλά κατάφερε να μάθει μέσα σε επτά μόλις χρόνια!
Μαρκ Τουαίν

7. Πραγματικά πλούσιος είναι ο άντρας που έχει παιδιά που τρέχουν να χωθούν στην αγκαλιά του, ακόμη κι όταν τα χέρια του είναι άδεια.
Ανώνυμος

8. Δεν έχει τόση σημασία ποιος ήταν αληθινά ο πατέρας μου, αλλά ποιος θυμάμαι εγώ πως ήταν.
Anne Sexton

9. Eίναι όντως αξιέπαινο να πάει ένας πατέρας το γιο του για ψάρεμα. Υπάρχει, όμως, ένα ιδιαίτερο μέρος στον παράδεισο για τον πατέρα που θα πάει την κόρη του για ψώνια.
John Sinor

10. Οι καλοί μπαμπάδες δίνουν στα παιδιά τους ρίζες και φτερά. Ρίζες για να νιώθουν πού είναι το σπίτι τους και φτερά για να πετάξουν μακριά και ελεύθερα.
Jonas Salk

11. Mπαμπάδες, αγαπήστε και αποδεχτείτε τα μέλη της οικογένειάς σας γι΄ αυτό που πραγματικά είναι, ακόμη κι αν η προσωπικότητά τους είναι πολύ διαφορετική από τη δική σας. Τα κουνέλια δεν πετούν, οι αετοί δεν κολυμπούν, οι γάτες δεν έχουν φτερά. Σταματήστε τώρα τις συγκρίσεις. Υπάρχει άφθονος χώρος για όλους στο δάσος!
Chuck Swindoll

12. Πώς σκέφτεται ένα παιδί για τον πατέρα του σε κάθε ηλικία:
 
4 ετών:       Ο μπαμπάς μου μπορεί να κάνει τα πάντα!
7 ετών:       Ο μπαμπάς ξέρει τόοοσα πολλά!
8 ετών:       Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τελικά και τόσα πολλά.
12 ετών:     Ο μπαμπάς μου δεν ξέρει τι του γίνεται.
14 ετών:     Ο πατέρας μου; Άσε καλύτερα!
21 ετών:     Ωχ πάλι αυτός μπροστά μου!
25 ετών:  Κάτι ξέρει για το θέμα ο πατέρας μου αλλά όχι και πολλά πράγματα.
30 ετών:    Θα πρέπει να μάθω τι ξέρει ο πατέρας μου για το θέμα.
35 ετών:    Πριν αποφασίσουμε ας ζητήσουμε και τη γνώμη του μπαμπά.
50 ετών:    Τι άραγε να πίστευε ο πατέρας γι΄ αυτό;
60 ετών:    Τελικά ο πατέρας μου είχε τεράστια εμπειρία!

65+ετώνΑ, ρε πατέρα! Μακάρι να ζούσες και να μιλούσαμε σήμερα οι δυο μας!
 
Ανώνυμος

Παντελής Θαλασσινός - Ο Πατέρας μου

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
«Πρώτη<101112131415161718>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις