Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


4120 αναγνώστες
3 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Πέμπτη, 18 Οκτωβρίου 2018
10:55

Ποιά είναι η χώρα, που...

1. Δεν υπήρχαν λογαριασμοί ηλεκτρικού ρεύματος. Ο ηλεκτρισμός ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες της.

2. Δεν υπήρχαν τόκοι στα δάνεια. Οι τράπεζές της ήταν κρατικές και τα δάνεια δίνονταν, σύμφωνα με το νόμο, σε όλους τους πολίτες της με μηδενικό (0%) επιτόκιο.

3. Η κατοικία θεωρείτο ένα ανθρώπινο δικαίωμα στη χώρα.

4. Όλα τα νεόνυμφα ζευγάρια λάμβαναν 60.000 δηνάρια (περίπου 50.000 δολάρια ΗΠΑ) από τη κυβέρνηση για να αγοράσουν το πρώτο τους διαμέρισμα και για να βοηθηθούν στο ξεκίνημα της οικογένειας τους.

5. Η παιδεία και οι ιατρική περίθαλψη ήταν δωρεάν. Πριν την άνοδο του ηγέτη τους στην εξουσία, μόνον το 25% των κατοίκων ήξεραν ανάγνωση και γραφή. Το 2011 το ποσοστό αυτό ήταν 83%.

6. Όσοι αποφάσιζαν να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αγρότη, λάμβαναν δωρεάν αγροτική γη, δωρεάν αγροτική κατοικία και δωρεάν εξοπλισμό για να ξεκινήσουν τις φάρμες τους.

7. Όσοι δεν μπορούσαν να βρουν την εκπαίδευση ή την ιατρική περίθαλψη που χρειάζονταν στη χώρα, λάμβαναν χρηματοδότηση από τη κυβέρνηση για να πάνε στο εξωτερικό (συν 2.300 δολάρια/μήνα για έξοδα διαμονής και μετακινήσεων).

8. Η κυβέρνηση της χώρας επιδοτούσε το 50% του κόστους αγοράς ιδιωτικής χρήσης οχημάτων.

9. Η τιμή της βενζίνης ήταν 0,14 δολάρια/λίτρο.

10. Η χώρα δεν είχε εξωτερικό χρέος και τα συναλλαγματικά της αποθέματα έφταναν τα 150 δισ. δολάρια.

11. Αν κάποιος κάτοικος δεν μπορούσε να βρει εργασία μετά την αποφοίτηση του, το κράτος του κατέβαλε το μέσο μισθό του επαγγέλματος που θα λάμβανε αν ήταν εργαζόμενος, μέχρι ότου έβρισκε εργασία.

12. Ένα μέρος των πωλήσεων πετρελαίου της χώρας, πιστωνόταν απευθείας στους τραπεζικούς λογαριασμούς όλων των πολιτών.

13. Κάθε μητέρα που γεννούσε ένα παιδί λάμβανε 10.000 δολάρια ΗΠΑ.

14. Σαράντα καρβέλια ψωμί κόστιζαν 0,15 δολάρια.

15. Το 25% των κατοίκων είχαν πανεπιστημιακό πτυχίο.

16. Ο δολοφονημένος πια ηγέτης της είχε ξεκινήσει το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο του κόσμου, γνωστό ως Great Man-Made River, ώστε να υπάρχει πρόσβαση σε νερό σε ολόκληρη την ερημώδη χώρα.

Μιλαμε για την Λιβύη του "κακού" Καντάφι, ναι σωστά διαβάσατε και γι' αυτο στη Λιβύη βομβάρδιζαν οι: Total, ENI, BP, Repsol, Exxon Mobil, Chevron, Occidental Petroleum, Hess και Conoco Phillips...

Στις 20 Οκτωβρίου του 2011, σύμφωνα με το κανάλι Αλ Τζαζίρα ο Μουαμάρ Καντάφι βρέθηκε τραυματισμένος και στα δυο του πόδια. Σύμφωνα με πηγές, ο Καντάφι σκοτώθηκε το πρωί της 20ης Οκτωβρίου ενώ μετέβαινε στη γενέτειρά του, την Σύρτη. Ένας δημοσιογράφος του καναλιού NTC δήλωσε πως το νεκρό σώμα του Καντάφι βρέθηκε κοντά στην πόλη Μισράτα. Η Βρετανική εφημερίδα "The Guardian", δημοσίευσε φωτογραφία του ματωμένου και νεκρού Καντάφι αναφέροντας πως είναι νεκρός...Λέμε τώρα...7 χρόνια μετά...

Κακός ηγέτης ε? Αντε ρε ελεεινοί του και καλά δυτικού κόσμου...

 

 Front 242 - FunKahdafi live

Opening sample is of Louis Farrakhan (Nation Of Islam leader from 1977 to the present), addressing the 1985 "Saviour's Day" convention in Chicago on February 24, 1985 and introducing Al-Gaddafi who attended via satellite video link:

"We who are oppressed love those who fight against oppression
and the oppressors...
Brothers and sisters, it is with great honor and privilege
that I present to you the leader of the Intifada revolution...
From Libya, our brother Muammar Al Khadafi".

 

Ο Μουαμάρ αλ Καντάφι είναι Λίβυος στρατιωτικός (συνταγματάρχης) και πολιτικός, ντε φάκτο ηγέτης της Λιβύης από το 1969. Γεννήθηκε στις 7
Ιουνίου του 1942 και τ
ο πλήρες όνομά του είναι Muammar Abu Minyar al-Gaddafi. Κατάγεται από οικογένεια Βεδουίνων νομάδων. Eίναι πατέρας 8 παιδιών, με μεγαλύτερο γιο τον Muhammad Gaddafi, επικεφαλής σήμερα της Ολυμπιακής Επιτροπής της Λιβύης.

Πολλά και σημαντικά προβλήματα εμποδίζουν την ανάπτυξη των χωρών της βόρειας Αφρικής αλλά και την πρόοδο της συνεργασίας τους με την Ευρώπη. Πολιτική αστάθεια, έλλειψη δημοκρατικών θεσμών, άνιση κατανομή του πλούτου, δημογραφικές εντάσεις, ανεργία, θρησκευτικός φανατισμός, ακόμα και αντιθέσεις μεταξύ των αραβικών χωρών που τη συγκροτούν, αποτελούν εμπόδια για την ανάπτυξη και την δια-μεσογειακή συνεργασία. Θα αναφερθούμε σε μερικά στοιχεία για τη Λιβύη που ίσως βοηθήσουν στην κατανόηση της κατάστασης.

Στη Λιβύη, μετά την ανεξαρτησία της, στις 24 Δεκεμβρίου 1951, εγκαθιδρύθηκε πολίτευμα  συνταγματικής μοναρχίας, υπό το βασιλιά Ίντρις. Σταδιακά άρχισε να αναπτύσσεται η λαϊκή δυσαρέσκεια για τη συγκέντρωση του πλούτου στα χέρια του βασιλιά και της εθνικής ελίτ, η οποία συνέχισε να αυξάνεται με την άνοδο του Νάσερ και του αραβικού εθνικισμού στη Βόρεια Αφρική και στη Μέση Ανατολή. Στη 1/9/69, ο 28χρονος συνταγματάρχης Μουαμάρ Καντάφι, με μια ομάδα αξιωματικών, ανέτρεψε τον βασιλιά, κατήργησε τη βασιλεία  και ίδρυσε τη Μεγάλη Σοσιαλιστική Λαϊκή Αραβική Τζαμαχιρία της Λιβύης.

Η Λιβύη αποτελεί ένα ιδιαίτερο πρόβλημα στο χώρο της βόρειας Αφρικής. Στα τέλη της δεκαετίας του 1980, οι Ηνωμένες Πολιτείες έλαβαν σοβαρά μέτρα σε βάρος της κατηγορώντας την ότι υποστηρίζει τρομοκρατικές δραστηριότητες εναντίον αμερικανών πολιτών. Μεταξύ των άλλων προέβησαν σε αεροπορικές προσβολές επιλεγμένων στόχων στο έδαφος της Λιβύης. Το 1992, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ κατήγγειλε τη Λιβύη ως κράτος του υποστηρίζει την τρομοκρατία και ζήτησε από τα μέλη του να επιβάλουν απαγόρευση των αεροπορικών πτήσεων και της πώλησης όπλων προς αυτήν.

’ρση των κυρώσεων

Τον Σεπτέμβριο του 2003 το Συμβούλιο Ασφαλείας προέβη στην άρση των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί στη Λιβύη. Επίσης, στις 26/2/2004, ύστερα από δήλωση της Λιβύης ότι αποκηρύσσει την τρομοκρατία και ότι θα εγκαταλείψει τα προγράμματά της για κατασκευή όπλων μαζικής καταστροφής και θα συμμορφωθεί προς τη Συνθήκη Μη Διασποράς Πυρηνικών (ΝΝΡΤ), οι Ηνωμένες Πολιτείες ανακάλεσαν μια απαγόρευση για ταξίδια στη Λιβύη και εξουσιοδότησαν τις αμερικανικές εταιρίες πετρελαίου που είχαν μετοχές στη Λιβύη προ των κυρώσεων, να προβούν σε διαπραγματεύσεις για την επάνοδό τους στη χώρα, όταν και εφόσον οι ΗΠΑ προέβαιναν στην άρση των οικονομικών κυρώσεων, κάτι που έγινε στις 23 Απριλίου 2004.

Παρά το γεγονός ότι η Λιβύη είχε προχωρήσει, κατά τα τελευταία χρόνια, στην ανάπτυξη διμερών σχέσεων με αρκετές Δυτικές χώρες, η σχέση της με τις ΗΠΑ ήταν καθοριστική. Έτσι, η εξομάλυνση των σχέσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες άνοιξε το δρόμο για πολλές ευκαιρίες για τη χώρα και ειδικά για αμερικανικές επενδύσεις στον τομέα της ενέργειας, μετά από 20 χρόνια.

Παράλληλα, άρχισαν να ενισχύονται οι σχέσεις με την Ευρώπη. Κατά την τελευταία τριετία η κυβέρνηση της Λιβύης είχε έρθει σε επαφή με ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και εταιρίες αμυντικού εξοπλισμού για την προμήθεια οπλικών συστημάτων ή εκσυγχρονισμό του παλαιού σοβιετικής προέλευσης υλικού της. Επίσης, κατά την επίσκεψή του στη Λιβύη στα μέσα Απριλίου 2008, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν, με στόχο την έναρξη νέων συμφωνιών και συνεργασιών, προέβη σε ένα εντυπωσιακό άνοιγμα προς την ηγεσία της χώρας αυτής, διαγράφοντας χρέη της τάξης των 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία η Λιβύη όφειλε από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, από συμβόλαια με ρωσικές εταιρίες.

Ωστόσο, η συντηρητική παλιά φρουρά ήταν αντίθετη στις οικονομικές μεταρρυθμίσεις του Καντάφι. Πολλοί στη Δύση θεωρούσαν ως ενδεχόμενο να τεθεί θέμα διαδοχής του Καντάφι, σε όχι πολύ μακρινό μέλλον. Στο εσωτερικό της χώρας ο Συνταγματάρχης Καντάφι, αντιμετώπιζε τα ίδια περίπου προβλήματα με την Αλγερία και την Αίγυπτο. Κυρίως τον φανατικό ισλαμισμό, που αποτελούσε την κύρια απειλή κατά της εξουσίας του στη χώρα.

Πετρέλαιο και φυσικό αέριο

Η Λιβύη έχει τα μεγαλύτερα αποθέματα πετρελαίου στην Αφρική που ανέρχονται σε περίπου 45 δις βαρέλια. Το 80% των λιβυκών πετρελαϊκών αποθεμάτων βρίσκονται στη λεκάνη της Σύρτης, στη Μεσόγειο, από όπου αντλείται το 90% του πετρελαίου που παράγει η χώρα. Σύμφωνα με έκθεση της εταιρίας ανάλυσης και πρόβλεψης Wood Mackenzie, η Λιβύη παραμένει «ανεξερεύνητη» σε υψηλό βαθμό, και μόνο το 25% της χώρας καλύπτεται από συμφωνίες εξερεύνησης με πετρελαϊκές εταιρίες. Το γεγονός αυτό αντανακλά τις επιπτώσεις των κυρώσεων που είχαν επιβληθεί κατά τα προηγούμενα χρόνια.

Γενικά η Λιβύη θεωρείται ιδιαίτερα δελεαστική πετρελαϊκή περιοχή λόγω του χαμηλού κόστους άντλησης, της υψηλής ποιότητας του πετρελαίου της και της εγγύτητας της στις ευρωπαϊκές αγορές. Ο τομέας διύλισης της Λιβύης έχει ανάγκη εκσυγχρονισμού μετά από χρόνια κυρώσεων και απομόνωσης. Ειδικώς, η Απόφαση 883 του ΟΗΕ, της 11ης Νοεμβρίου 1993, απαγόρευσε στη Λιβύη την εισαγωγή εξοπλισμού διύλισης πετρελαίου. Νέα προγράμματα εξορύξεων στο έδαφος της Λιβύης είναι σε εξέλιξη, σε συνεργασία με διάφορες Δυτικές εταιρίες.

Στον τομέα του φυσικού αερίου λειτουργεί από τον Οκτώβριο 2004, ο υποβρύχιος αγωγός Greenstream που συνδέει τη Λιβύη με την Ιταλία μέσω της Σικελίας, ο μεγαλύτερος σε μήκος υποθαλάσσιος αγωγός που έχει κατασκευασθεί στη Μεσόγειο. Αποτελεί μέρος του Western Libyan Gas Project, του πρώτου κύριου προγράμματος εκμετάλλευσης του φυσικού αερίου που παράγεται στη Λιβύη.    Το πρόγραμμα αναπτύχθηκε από κοινού από την ιταλική εταιρία ΕΝΙ, που κατέχει το 50% και την κρατική εταιρία της Λιβύης National Oil Corporation (NOC).

 

 

Η Λιβύη είναι μια μεγάλη χώρα, από πλευράς έκτασης (1,8 εκατ. τετραγ. χιλιόμετρα, 17η μεγαλύτερη στον κόσμο) αλλά έχει μικρό πληθυσμό, μόνο 6,4 εκατ. Η οικονομία της στηρίζεται σημαντικά στις εξαγωγές πετρελαίου, που υπολογίζονται στο ένα τέταρτο του ΑΕΠ. Έχει το υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα στην αφρικανική ήπειρο μετά την Νότια Αφρική.
Στη Λιβύη η πραγματική ισχύς βρίσκεται στο σύστημα των φυλών της. Για 42 χρόνια, η χώρα είχε μία αρχή με τον Μουαμάρ Καντάφι χωρίς πολιτικά κόμματα. Υπάρχουν περίπου 140 φυλές, αλλά μόνο γύρω στις 30 έχουν πολιτική δύναμη. Οι Λίβυοι δεν απευθύνονται στην κυβέρνηση για εργασία ή για προστασία των δικαιωμάτων τους ή για την ασφάλεια τους. Απευθύνονται στην φυλή τους.

Παραδοσιακά, οι φυλές εξέτρεφαν ζώα και εξασφάλιζαν τις πηγές για τα εμπορικά καραβάνια. Όμως όταν το 1959 ανακαλύφθηκε το πετρέλαιο, οι φυλές έγιναν ξαφνικά πλούσιες. Ενώ κάποιοι παρέμειναν στην έρημο συνεχίζοντας τον παλιό τρόπο ζωής, πολλοί μετανάστευαν στο βορρά. Μετακινήθηκαν στις πόλεις Τρίπολη, Βεγγάζη και Σύρτη.

Η Σύρτη είναι η παραλιακή πόλη, στο κέντρο της μεσογειακής ακτής της χώρας, στην οποία  καταλήγει το πετρέλαιο και όπου είναι η φυλή του Καντάφι. Η φυλή είναι γνωστή για την βοσκή κατσικιών. Στα δυτικά της χώρας είναι η Wafalla, η μεγαλύτερη φυλή με περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους. Η Wafalla θεωρείτο πάντα ως υποδεέστερη φυλή από εκείνη του Καντάφι και θεωρούσε προσβολή το ότι κυβερνιόταν από κάποιον που πολλοί τον έβλεπαν σαν έναν δοξασμένο γιδοβοσκό.

Οι φυλές στα ανατολικά της χώρας, όπως η Zuwaya, αισθάνονταν αδύναμοι και περιφρονημένοι από τη συμμαχία του Καντάφι με τις δυτικές φυλές. Τώρα  έρχονται να απειλήσουν με διακοπή της ροής του πετρελαίου αν δεν σταματήσει η βία και η καταπίεση.

Ο Καντάφι είχε επιδιώξει, χωρίς επιτυχία, να εξαλείψει τις φυλές στη Λιβύη, σε μια προσπάθεια που διήρκεσε από το 1969 έως το 1980. Έτσι το 1993, ο Καντάφι έκανε μια δραματική κίνηση, ενισχύοντας το σύστημα των φυλών και αναγνωρίζοντας τους ηγέτες του. Αν ο Καντάφι εγκαταλείψει την εξουσία, αυτοί οι ηγέτες των φυλών, εκτιμάται ότι θα προσπαθήσουν να συστήσουν μαζί ένα είδος νέας κυβέρνησης.

Αν και η Μέση Ανατολή και η Βόρεια Αφρική κυβερνώνται κυρίως από δικτάτορες, ο Καντάφι φαίνεται να είναι ένας διαφορετικός δικτάτορας. Ίσως είναι ένας από τους δύο δικτάτορες στην ευρύτερη περιοχή που δεν είναι σύμμαχοι των ΗΠΑ. Ο άλλος είναι ο Πρόεδρος του Ιράν Αχμαντινεζάντ. Όντας όμως ηγέτης μιας μεγάλης πετρελαιοεξαγωγού χώρας, πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες φρόντιζαν να έχουν φιλικές σχέσεις μαζί του. Μόνο τώρα πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες είναι πιο ομιλητικοί και πιο σαφείς στην κριτική τους εναντίον του.

                        

Ο Μεγάλος Τεχνητός Ποταμός -

                        Νερό από τη Σαχάρα στη μεσογειακή ακτή

 

 

Το 1953, κατά τις προσπάθειες ανεύρεσης πετρελαίου στις νότιες περιοχές της Λιβύης, ανακαλύφθηκαν τεράστιες ποσότητες πόσιμου νερού σε υπόγεια στρώματα του εδάφους.

Το Σχέδιο του Μεγάλου Τεχνητού Ποταμού (Great Man-Made River) διαμορφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1960, αλλά οι εργασίες ξεκίνησαν το 1984. Η κατασκευή διαχωρίστηκε σε πέντε φάσεις. Η πρώτη φάση εγκαινιάστηκε στις 28 Αυγούστου 1991, και η δεύτερη στις 1 Σεπτεμβρίου 1996. Το καθεστώς του Καντάφι συνδύασε τα εγκαίνια με τους εορτασμούς για τις 22η και 27η αντίστοιχα επετείους της επανάστασης. Η ανάπτυξη και επέκταση του δικτύου του έργου συνεχίστηκε μέχρι το 2007.

 

Για την κατασκευή του έργου χρησιμοποιήθηκαν ξένες εταιρίες από τις ΗΠΑ, την Νότια Κορέα, την Ιαπωνία, τη Βρετανία, τη Βραζιλία, κ.ά. Το συνολικό κόστος του έργου εκτιμήθηκε σε 25 δισεκατομμύρια δολάρια. Η Λιβύη δήλωσε ότι θα ολοκληρώσει το έργο χωρίς χρηματοδότηση από μεγάλες χώρες ή δάνεια από μεγάλες παγκόσμιες τράπεζες.

Ο Μεγάλος Τεχνητός Ποταμός είναι το μεγαλύτερο έργο μεταφοράς ύδατος που έχει ποτέ κατασκευαστεί. Ένα τεράστιο τεχνικό έργο, συνολικού μήκους αγωγών 4.000 χιλιομέτρων, διαμέτρου 4 μέτρων, το οποίο έχει καταχωρηθεί το 2008 στο Βιβλίο Γκίνες ως το μεγαλύτερο αρδευτικό έργο παγκοσμίως. Σύμφωνα με τον διεθνή Τύπο, αποτελεί «το όγδοο θαύμα του κόσμου».

Λαμβανομένου υπόψη ότι η Λιβύη είναι μια χώρα που κατά το μεγαλύτερο μέρος καλύπτεται από έρημο, γίνεται αντιληπτή η τεράστια σημασία του έργου για την υδροδότηση των πόλεων και για τη γεωργία. Το έργο αυτό εξασφαλίζει 6,5 εκατομ. κυβικά μέτρα νερού ημερησίως και αυξάνει την έκταση των καλλιεργήσιμων εκτάσεων από 327.000 εκτάρια (1991) κατά 60.000 εκτάρια (1992) και άλλα 180.000 εκτάρια στα μέσα της δεκαετίας του 1990. Εξασφαλίζει επίσης την υδροδότηση των μεγάλων πόλεων στη μεσογειακή ακτή.

Το κόστος ενός κυβικού μέτρου νερού είναι 35 σεντς του δολαρίου έναντι 3,75 του αφαλατομένου νερού. Οι επιστήμονες υπολογίζουν ότι το νερό ισούται με την ροή 200 ετών του ποταμού Νείλου.

Ο Πούτιν σβήνει τα χρέη της Λιβύης!

 

Κατά την επίσκεψή του στη Λιβύη στα μέσα Απριλίου 2008, ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προέβη σε ένα εντυπωσιακό άνοιγμα προς την ηγεσία της χώρας αυτής, διαγράφοντας χρέη της τάξης των 4,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων, τα οποία η Λιβύη όφειλε από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, από συμβόλαια με ρωσικές εταιρίες. Φυσικά η κίνηση αυτή δεν έγινε για λόγους αβροφροσύνης – τέτοια δεν υπάρχουν στη διεθνή πολιτική – αλλά με στόχο την έναρξη νέων συμφωνιών και συνεργασιών. Είναι ενδιαφέρον μάλιστα το γεγονός ότι η διαγραφή των παλαιών χρεών θα υλοποιηθεί μόλις καταβληθούν στις τράπεζες οι προκαταβολές για τα νέα συμβόλαια που υπογράφονται με ρωσικές εταιρίες.

Όπως δήλωσε ο Πρόεδρος Πούτιν, «η ηγεσία της Λιβύης είναι έτοιμη για την πιο ενεργή συνεργασία με τη Ρωσία σε όλους τους τομείς». Ήδη, όπως δημοσιεύτηκε σε ρωσικές εφημερίδες, η κρατική εταιρία Russian Railways (RZhD) θα κατασκευάσει στη Λιβύη μια σιδηροδρομική γραμμή που θα συνδέει τις πόλεις Σύρτη και Βεγγάζη, κόστους 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όπως ανέφερε ο Πρόεδρος της εταιρίας Βλαντιμίρ Γιακούνιν, το αυτό ήταν το μοναδικό που υπεγράφη κατά τη διάρκεια της ρωσικής επίσκεψης, και προσφέρθηκε από τη ρωσική πλευρά ώστε να οδηγηθούν σε μια αμοιβαίως αποδεκτή λύση για το πρόβλημα του χρέους. Πρόσθεσε μάλιστα ότι η εταιρία του είναι πάντοτε έτοιμη να βοηθήσει την κυβέρνηση στην επίλυση παρόμοιων προβλημάτων σε σχέση και με άλλες χώρες. Έτσι η εταιρία RZhD προτίθεται να συμμετάσχει σε παρόμοια προγράμματα στην Αλγερία και τη Συρία.

Παράλληλα, έγινε γνωστό ότι η Λιβύη θα προμηθευτεί στρατιωτικό υλικό από τη Ρωσία αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων. Πρόκειται για προμήθεια ελαφρών όπλων, εκσυγχρονισμό αρμάτων μάχης Τ-72, και βελτίωση επάκτιων αμυντικών συστημάτων. Σύμφωνα με «ανώνυμες πηγές» του ρωσικού υπουργείου άμυνας, βρίσκονται επίσης σε εξέλιξη συζητήσεις για το ενδεχόμενο να αγοράσει η Λιβύη μαχητικά αεροσκάφη Su-35.

Επιπροσθέτως, ο Γενικός Διευθυντής της Gazprom Αλεξέϊ Μίλερ, ο οποίος συνόδευε τον Πούτιν, δήλωσε ότι επέστρεψε από τη Λιβύη με δύο συμφωνίες-πλαίσια, με την Libyan National Oil and Gas Corporation (LNOC) και την Libyan African Investment Fund. Η πρώτη αφορά την πρόθεση ίδρυσης κοινοπραξιών με την LNOC για την από κοινού εκμετάλλευση πετρελαίου και φυσικού αερίου της Λιβύης καθώς και προγραμμάτων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, ενώ η δεύτερη αναφέρεται στην ανάπτυξη προγραμμάτων της Gazprom με τρίτες χώρες της Αφρικής που διαθέτουν ενεργειακούς πόρους, όπως η Νιγηρία, ο Νίγηρας, η Μαυριτανία, το Τσαντ, το Σουδάν και η Αλγερία. 

 

Λιβύη, το μοναδικό μουσουλμανικό κράτος που οι γυναίκες απολαμβάνουν ελευθερίες φυσιολογικές, που απαγορεύεται ο γάμος πριν τα 20 χρόνια και οι κλειτοριδεκτομές.

 

 

 

Μια γλώσσα (αραβική), με δυό κύριες διαλέκτους (του Μισίρ κι εκείνη του Μακρέμπ).

Πέντε κράτη (Αίγυπτος, Λιβύη, Τυνησία, Αλγερία Μαρόκο), που τα ενώνει μια θρησκεία και μια κοινή μεσαιωνική πολιτιστική παράδοση.

Καμιά 50αριά φυλές (Βερβερίνων και Τουαρέκ), που απλώνονται σ’ όλη την έκταση της αραβικής Σαχάρας.

Δυό ουσιαστικά τρόποι πολιτικής εξουσίας. Οι στρατιωτικοί που ντύθηκαν πολιτικοί κι ένας βασιλιάς (στο Μαρόκο), που φοβάται ότι θα χάσει το θρόνο του.  

     

Ελ Σααντάουι: «Δεν μπορούμε να αλλάξουμε την εικόνα του Ισλάμ ή του αραβικού κόσμου, αν δεν αλλάξουμε τα πολιτικά μας συστήματα. Οι δικές μας κυβερνήσεις, είναι αυτές που  με την τυφλή εξαναγκαστική υποταγή της γυναίκας, ξεφτιλίζουν την εικόνα των χωρών μας ».

 

Αυτό εν ολίγοις, καθορίζει την αραβική Αφρική, που έζησε χωρισμένη σε τρεις αποικιοκρατικές δυνάμεις (Γαλλία, Ιταλία και Βρετανία) κι είναι σήμερα σε επαναστατικό ίστρο, συγκλονίζοντας κοντά στα 150 εκατομ. κατοίκους, όλης τούτης της απέραντης, νότιας μεσογειακής γειτονιάς μας.

Από το Μασρέγκ (εκεί που ανατέλλει ο ήλιος), μέχρι το Μακρέμπ (εκεί που δύει), η αραβική κοινωνία, πέρα από το κοράνι και την μέντα, που είναι το ελιξήριο της απόλαυσής τους, έχουν ένα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό γνώρισμα. Είναι απόλυτα ανδροκρατούμενες κοινωνίες.

Από πολιτικής πλευράς, τα γεγονότα που διαδραματίζονται είναι λίγο πολύ γνωστά. Από κοινωνιολογική όμως οπτική, υπάρχει ένα σημείο, που αξίζει ιδιαίτερης  επισήμανσης. Που δίνει το «μυστικό», στην αντοχή του Καντάφι!

Γιατί πέρα από τα όσα του καταμαρτυρούν αυτού του μωροφιλόδοξου ηγέτη, του αλλοπαρμένου Βερβερίνου, που μέθυσε με τα πλούτη του πετρελαίου, ο Λίβυος ηγέτης, καρπώνεται ενός γεγονότος, πολύ σημαντικού για την κοινωνία της χώρας του. Το 60% των γυναικών της Λιβύης, τα τελευταία 40 χρόνια εργάζονται. Δηλαδή έχουν το δικό τους μισθό, πράγμα ασύλληπτο, για την αραβική νοοτροπία, του άνδρα αφέντη. Εκτός αυτού, οι γυναίκες στη χώρα αυτή, είναι οι πιο μορφωμένες και συγκριτικά, οι πιο καλλιεργημένες, απ’ όλες τις άλλες Αράβισσες, από τη Δύση ως την Ανατολή!

Το ζήτημα αυτό λοιπόν, παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Στο φόβο των γυναικών, ότι αν αλλάξει το καθεστώς, φοβούνται, ότι μπορεί ν’ αλλάξει και η κοινωνική νοοτροπία προς το χειρότερο.

Το θέμα της εκπαίδευσης των Λίβυων γυναικών, δεν άρχισε επί Καντάφι.

Από τη δεκαετία του 1930, με την Ιταλική κατοχή, είχαν μπει οι βάσεις για την εκμάθηση, μια τέχνης στα κορίτσια. Κυρίως από τις ανοιχτόμυαλες οικογένειες της Ντέρνα και της κοσμοπολίτικης Βεγγάζης, οι μαθήτριες συνέχισαν τις σπουδές τους σε ιταλικά σχολεία, αλλά και σε αραβικά της Αιγύπτου και της Τουρκίας.  

 

Αυτή η μαγιά των πρώτων μορφωμένων γυναικών, έγιναν στη συνέχεια  νοσοκόμες , αλλά και δασκάλες της αραβικής κουλτούρας, όταν οργανώθηκε το κράτος της Λιβύης, μετά την ανεξαρτοποίησή του, το 1951. Με το Σύνταγμα του 1962, τα δικαιώματα των γυναικών καθιερώθηκαν, τη στιγμή που τα υπόλοιπα αραβικά κράτη, δεν ήθελαν ούτε καν ν’ ακούσουν μια τέτοια προοπτική στη χώρα τους. Συγκριτικά σημειώνεται, ότι κάποια δικαιώματα των γυναικών στην Αίγυπτο, έγιναν αποδεκτά πριν από 15 χρόνια, ενώ στην Τυνησία και στο Μαρόκο, μόλις πριν 10 χρόνια. (Μέχρι τότε, απαγορεύονταν να έχουν ακόμη κι άδεια οδήγησης, που απαγορεύεται ακόμη στη Σαουδική Αραβία και σε άλλες παρεμφερείς χώρες).

Μπροστά λοιπόν σε όλα αυτά τα πρωτοφανή για τη δική μας νοοτροπία, ο Καντάφι, όχι μόνο τους έδωσε δικαιώματα, αλλά επέβαλλε επί πλέον την υποχρεωτική εκπαίδευση μέχρι τα 16 χρόνια. Μάλιστα επέτρεψε να κυκλοφορεί στη Λιβύη και το αντισυλληπτικό χάπι! ( Γι’ αυτό κι είναι μόλις 6 εκατομ. σε σχέση με τα πολλαπλάσια διπλανά κράτη).

Φυσικά αυτό δεν έγινε ανώδυνα. Η νοοτροπία του θρησκευτικού κατεστημένου και της ανδροκρατούμενης κοινωνίας, στραβοκατάπιε σ’ αυτό χαΐρι και όπου ήταν δυνατόν, επέβαλε με το ζόρι τη δικιά του θέληση. Μαντίλα και πολλά παιδιά. Όμως για τις τολμηρές, ο νόμος ήταν με το μέρος τους. Γι’ αυτό και βρήκαν εύκολο δρόμο την απελευθέρωση μέσω της στράτευσης. Όποια επέστρεφε στο χωριό, έχοντας υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις και στη Αστυνομία, είχε άλλο τουπέ στην τοπική κοινωνία!

Σήμερα π.χ. στη Βεγγάζη, οι γυναίκες είναι οι περισσότερες στα Πανεπιστήμια, ενώ είναι περίπου οι μισές στις δικαστικές θέσεις. Στα νοσοκομεία, στις κρατικές υπηρεσίες και στην κοινωνική μέριμνα, οι γυναίκες είναι περισσότερες, ενώ οι άνδρες ασχολούνται με το εμπόριο και τις πετρελαϊκές επιχειρήσεις.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση, στη διπλανή Αίγυπτο, η ογδοντάχρονη Αιγύπτια συγγραφέας Ναουάλ Ελ Σααντάουι, γνωστή και ως «νονά του αιγυπτιακού φεμινισμού», δίνει τιτάνιο αγώνα για να εισακουστούν τα δικαιώματα των γυναικών. «Το αίµα των γυναικών που σκοτώθηκαν στην επανάσταση είναι ακόµη νωπό κι αισθανόσαστε προδομένες», δηλώνει στην εφημερίδα «EL Pais», την «Ημέρα της Γυναίκας», όταν επαναστάτες (που ανέτρεψαν το καθεστώς του Μουμπάρακ), επιτέθηκαν σε γυναίκες  στην πλατεία Ταχρίρ, που διαδήλωναν για τα δικαιώµατά τους, λέγοντάς τους, να γυρίσουν στην κουζίνα τους!

Φυσικά, όλα αυτά είναι βούτυρο, για το ψωμί του Καντάφι. Είναι η πιο καλή δικαιολογία, ότι αν φύγω εγώ, θα έρθουν οι φονταμενταλιστές και τότε θα δείτε, τι είχατε και τι χάσατε.

Όμως όλη αυτή η ιστορία, με τους ατέλειωτους σκοτωμούς που έχει προκαλέσει, πετιέται εις βάρος του ένα μπούμερανγκ. Οι χήρες, οι μάνες που έχασαν τα παιδιά τους, ο πόνος γίνεται θανατερό μίσος, εις βάρος εκείνου, που του ήταν κάποτε ευγνώμονες.  

   

 

***Πηγές:

Ιωάννης Παρίσης

http://parisis.wordpress.com

 

Μιχάλης Μιχελής

http://panosz.wordpress.com/2011/03/14/mihelis-111/

Το σχόλιό σας
323 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018
12:57

"Ωδή στη ζωή"...

Πάμπλο Νερούδα (12 Ιουλίου 1904 – 23 Σεπτέμβρη 1973)

Αργοπεθαίνει όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει, όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος καταστρέφει τον ερωτά του, όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν, όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για την τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή...

Αργοπεθαίνει όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές, όποιος δεν αλλάζει περπατησιά, όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του, όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει όποιος αποφεύγει ένα πάθος, όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο " ι ", αντί ν' αφήνεται στη δίνη ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνει τα μάτια να λάμπουν σαν αστέρια, μεταμορφώνοντας ένα χασμουρητό σε χαμόγελο, που κάνει την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα και τα στήθη στα χτυποκάρδια και στα λάθη.

Αργοπεθαίνει όποιος έχει την τηλεόραση γκουρού.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι, όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του, όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για το αβέβαιο κυνήγι ενός ονείρου, όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει όποιος δεν ταξιδεύει, όποιος δεν διαβάζει, δεν ακούει μουσική, δε βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

«Aποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη από το απλό γεγονός της αναπνοής».

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής ευτυχίας.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
580 αναγνώστες
Δευτέρα, 17 Σεπτεμβρίου 2018
09:06

 

Τα "είπε" όλα ο ξυλουργός από τη Σύρα...

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
675 αναγνώστες
Σάββατο, 25 Αυγούστου 2018
11:03

..."Να χαίρεστε την ηδονή της κάθε μέρας, γιατί τα πλούτη στους νεκρούς, διόλου δεν ωφελούν". Αισχύλου...«Πέρσες».

Να κοιμάσαι νωρίς γιατί η μέρα ξεκινάει από το βράδυ και πριν πας για ύπνο να έχεις οργανώσει την επόμενη μέρα. Με χαρτί και μολύβι. Μην την αφήνεις στην τύχη. Οι μέρες γίνονται μήνες και οι μήνες γίνονται χρόνια. Μια φορά ζεις. Τίμα την. Να έχεις τετράδιο με στόχους. Να το τηρείς ευλαβικά. Να τους σκαλίζεις και να τους ξαναγράφεις. Αυτοί είναι ο μπούσουλας της ζωής...

Γενικά να γράφεις
Σου κάνει καλό. Αλαφραίνει την ψυχή σου...

Να ξυπνάς νωρίς. Πολύ νωρίς. Εάν το μυαλό σου θέλει να χουζουρέψει να μην το ακούς. Να μάθεις να μη διαπραγματεύεσαι με το μυαλό σου. Να περνάει το δικό σου. Να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να του χαμογελάς. Και να του μιλάς όμορφα. Φίλος σου είναι. Ο καλύτερος που έχεις. Να κατεβαίνεις για περπάτημα ή για τρέξιμο όπου κι αν μένεις. Τουλάχιστον για 20λεπτά.

Ζεσταίνει τις μηχανές σου. Να ακούς κάτι την ώρα που περπατάς. Εμπνευσμένες ομιλίες. Εμπνευσμένους ανθρώπους. Μ’ένα σμπάρο 2 τρυγόνια. Να χαμογελάς σε αυτούς που συναντάς. Να τους λες καλημέρα. Κι ας μη σου λένε. Κάποιο λόγο θα’χουν. Να κοιτάς την ομορφιά τριγύρω σου. Παντού υπάρχει. Να φτιάχνεις ένα όμορφο πρωινό. Όχι μόνο για σένα. Να μπαίνεις στο ντους και να το απολαμβάνεις. Να αφήνεις τις σκέψεις έξω. Να ντύνεσαι όμορφα.

Να φροντίζεις τον εαυτό σου σαν να ήταν ο σημαντικότερος άνθρωπος στον κόσμο. Είσαι. Απλά δε στο’παν. Να βρίσκεις 15 λεπτά για να διαβάζεις. Κάθε μέρα. Περιόρισε τα social. Μην ανοίξεις τηλεόραση. Είναι ψέμα ότι δεν υπάρχει χρόνος. Εσύ θα τον βρεις. Κανείς δεν στον χαρίζει. Όπως και τη ζωή. Να πηγαίνεις στη δουλειά σου με κέφι. Ακόμα κι αν δεν τη γουστάρεις. Αν χρειαστεί να βρεις άλλη.

Όσο είσαι εκεί όμως να την τιμάς. Έτσι τιμάς τον εαυτό σου. Να παραδίδεις 10Χ τον μισθό σου. Ακόμα κι αν είναι μικρός. Για σένα το κάνεις. Να δουλεύεις ομαδικά. Και να ζεις συλλογικά. Δεν γίνεται αλλιώς. Να τρως δεκατιανό. Να σε προσέχεις σαν τα μάτια σου. Μια μπανάνα, ή ένα μήλο. Μην παραμυθιάζεσαι. Εύκολο είναι. Να κάνεις παρέα με τους καλύτερους. Αυτούς που έχουν κάτι παραπάνω από σένα.

Αυτό που θέλεις. Μην τους φοβάσαι. Μην τους ζηλεύεις. Αυτοί θα σε πάνε παραπάνω. Γίνεσαι αυτός που κάνεις παρέα. Βάλε τον πήχυ ψηλά. Να χαίρεσαι με τη χαρά του άλλου.

Να πίνεις μπόλικο νερό. Και να αναπνέεις βαθιά. Να φουσκώνει η κοιλιά σου όταν το κάνεις. Κι ας μην είναι της μόδας. Να βλέπεις λιγότερο τηλεόραση. Μια ώρα να κόψεις τη μέρα έχεις γλιτώσει 360 ώρες, δηλαδή 9 εργάσιμες εβδομάδες. Όταν οι άλλοι θα έχουν 12 μήνες εσύ θα έχεις 14. Να μην πιστεύεις στην τύχη. Εσύ τη φτιάχνεις. Χώνεψέ το και θα αλλάξει όλη σου η ζωή. Να τη ζεις τη ζωή.

Όταν γελάς να γελάς. Όταν κλαις να κλαις, όταν πονάς να πονάς. Δεν είσαι από πορσελάνη. Δεν θα σπάσεις. Οι πορσελάνες είναι για τη βιτρίνα. Να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου. Μην το φοβάσαι. Δεν είναι μοναξιά. Είναι κακό να μην μπορείς να κάτσεις μόνος σου μαζί του και να πρέπει να’χει κάτι πάντα ανοιχτό. Σαν να’χεις μουσαφίρη και να τον παρατάς μόνο. Όλες οι λύσεις είναι μέσα σου. Στο μυαλό σου και στην καρδιά σου. Χαμήλωσε το θόρυβο. Κλείσε τη φασαρία και θα σου φανερωθούν. Ο Θεός είναι μέσα σου λένε. Αυτό εννοούν. Να χρησιμοποιείς και το μυαλό σου και την καρδιά σου.

Εσύ θα βρεις πότε το ένα και πότε το άλλο. Σαν τον καλό μάγειρα που ξέρει πότε να βάλει αλάτι και πότε πιπέρι. Να σε βγάζεις βόλτα. Να σε πηγαίνεις σινεμά. Κι όπου αλλού γουστάρετε. Να νιώσεις ότι σε αγαπάς και σε τιμάς. Δεν το ξέρεις. Η ζωή σου είναι η σχέση σου με τον εαυτό σου. Μη σκοτίζεσαι για τις γνώμες των άλλων. Να τις ακούς. Αλλά πρώτα να ακούς τη δική σου. Να κλείνεις τα μάτια και να ονειρεύεσαι.

Να κάνεις πάντα μια καλή πράξη. Να βοηθάς τους τριγύρω σου. Ειδικά αυτούς που δεν ξέρεις. Η οικογένειά σου δεν σταματάει στα παιδιά σου. Όλοι είναι οικογένειά σου. Έτσι μόνο θα ευτυχήσεις. Δεν γίνεται αλλιώς.

Να κρατάς ημερολόγιο με τις ομορφιές της ζωής. Κάθε μέρα έχει τουλάχιστον 100. Να τις γράφεις όλες. ’μα δεν τις γράφεις φεύγουν. Θαύματα τα λέει ο Δάσκαλός μου. Το ότι περπατάς είναι ένα από αυτά. Γράψτο. Μην το προσπερνάς. Μην κουτσομπολεύεις. Κοίτα τη δουλειά σου. Μόνο τον εαυτό σου ορίζεις. Να την ψάχνεις. Να ρωτάς. Να διαβάζεις. Να μην πιστεύεις όλα όσα νομίζεις.

Να εξελίσεσαι κάθε μέρα. Μέχρι την τελευταία σου. Να αγαπάς το διπλανό σου. Πρώτα όμως να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν έχεις άλλο. Μη γελιέσαι. Μόνος έρχεσαι και μόνος φεύγεις από τον κόσμο αυτό. Χωρίς τα παιδιά σου. Χωρίς το αμάξι σου. Χωρίς τα λεφτά σου.

Μόνο η αγάπη χωράει στις αποσκευές σου. Αυτή που πήρες και αυτή που έδωσες. Μόνο αγάπη υπάρχει. Γι’ αυτό είσαι εδώ.

Από τον Στέφανο Ξενάκη...Συγγραφέα, αφοσιωμένο στην αυτογνωσία, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη...

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
758 αναγνώστες
Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018
10:22

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ 5η ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ. Το θυμάμαι όμως σαν
να ’ναι τώρα. Στο βιβλίο της Φυσικής. Οι περισσότεροι άνθρωποι λέει, βλέπουν. Ελάχιστοι όμως παρατηρούν. Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Στην πορεία κατάλαβα. Έμαθα κι εγώ να παρατηρώ. Έμαθα
να φωτογραφίζω με τα μάτια. Κυρίως όμως με την ψυχή. Αυτά
που συνήθως αποκαλούμε μικρά: το ηλιοβασίλεμα, το λουλούδι, το χαμόγελο, το νεύμα. Έμαθα να βλέπω την ομορφιά παντού. Ακόμα και μες στην ασχήμια.
Έμαθα να τη μοιράζομαι. Μαζί και τη ζωή. Να την ενώνω με τις ζωές των άλλων. Και να γινόμαστε ένα. Σαν τις φλόγες των κεριών τη Μεγάλη Βδομάδα. Και τότε κατάλαβα ότι αυτός είναι ο δικός μου σκοπός.

Μετά έμαθα να τολμώ. Ν’ αναμετριέμαι με τον εαυτό μου.
Με τους φόβους μου. Με τα πιστεύω μου. Με το βόλεμά μου.
Έμαθα να δραπετεύω απ’ το κελί μου. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα.
Κάθε στιγμή. Να ελευθερώνομαι απ’ τα δικά μου δεσμά.
Μετά έμαθα να επιλέγω. Έμαθα ότι εγώ επιλέγω. Έμαθα να ’χω το κεφάλι ψηλά. Να φοράω το χαμόγελό μου. Να λέω την αλήθεια μου. Να μοιράζομαι τον καλό το λόγο. Να βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό. Να δουλεύω σκληρά για τ’ όνειρό μου. Έμαθα ότι η ζωή δε θα μου χαριστεί. Έμαθα ότι εγώ θα την κερδίσω. Μέρα με τη μέρα. Λεπτό με το λεπτό.

Ένας αγαπημένος θείος μου έλεγε ότι το φαΐ διαρκεί όσο το ’χεις μες στο στόμα. Γι’ αυτό να το μασάς καλά. ’μα το καταπιείς, πάει, χάθηκε. Έτσι κι η ζωή. Έμαθα να τη μασάω καλά. Και να την απολαμβάνω. Σαν το φαΐ της μάνας μου. Που μοσχοβολούσε όλο το σπίτι. Έμαθα να μην την τρώω στο πόδι. Έμαθα να είμαι εκεί.

Μια μέρα, λέει, ένας αγρότης έσκαβε. Κάποια στιγμή χτύπησε η αξίνα πάνω σε κάτι σκληρό κι έσπασε. Ο αγρότης θύμωσε. Μετά όμως έσκαψε να το βρει. Ήταν ένα κουτί. Το άνοιξε. Μέσα είχε ένα θησαυρό. Έμαθα λοιπόν να το ανοίγω το κουτί.
Ακόμη κι αν δε μ’ αρέσει το περιτύλιγμα. Έμαθα ότι τα καλύτερα δώρα έρχονται σε άσχημα περιτυλίγματα. Έμαθα ότι η ζωή η ίδια είναι ένα Δώρο.

Τέλος, έμαθα να αποδέχομαι τα φάλτσα μου. Έμαθα να τα σέβομαι και να τ’ αγαπώ. Μαζί τους κι εμένα. Εκεί ήταν το δικό μου το κλειδί. Αντί να επιδιώκω λιγότερα λάθη, αφέθηκα να κάνω περισσότερα. Και τότε έκανα λιγότερα.

«Όλα είναι μες στη ζωή, ρε παιδιά. Ένα είναι όλα. Εμείς οι άνθρωποι μόνο, τα ξεχωρίζουμε σε “καλά” και “κακά”. Βροχή και λιακάδα είναι ένα. Ζωή και θάνατος ένα. Αγάπη και φόβος ένα. Θάλασσα και βουνό ένα. Μπουνάτσα και φουρτούνα ένα. Μετά τη λιακάδα έρχεται το μπουρίνι. Μετά το καλοκαίρι
ο χειμώνας. Μετά το καλό έρχεται το κακό. Παλιά μου άρεσαν τα μισά. Τώρα πια μου αρέσουν όλα».

Παλιά δε μιλούσα. Τα κρατούσα μέσα μου. Και δεν έκανα καλό σε κανέναν. Πρώτα σε μένα. Είναι πολύ πικρό να νιώθεις λίγος. Ότι δεν αξίζεις. Ότι δε σ’ ακούει κανείς. Ούτε καν εσύ.
Το ’χω νιώσει βαθιά στο πετσί μου. Αλλά ούτε για τον άλλο δεν είναι καλό. Δεν του δίνεις την ευκαιρία του ν’ αλλάξει. Μην ξεχνάς όμως να του μιλάς όμορφα. Και στον εαυτό σου όμορφα να μιλάς. Αυτά πάνε πακέτο, βλέπεις.
Θάρρος το λένε και θ’ αλλάξει τη ζωή σου. Ειδικά αν μεγάλωσες κι εσύ με τη ρετσινιά του καλού παιδιού. Ξεφορτώσου την.

ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ

Είναι φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Δυο μέτρα λεβέντης. Παλιά τρώγαμε έξω κάθε φορά που κατέβαινε Αθήνα. Οι δυο μας. Τα τσούζαμε και λίγο. Μετά από το κρασί έβγαιναν πάντα οι αλήθειες.
Είχε έναν αφοπλιστικό τρόπο να σε καθηλώνει όταν έλεγε κάτι. Και το ’λεγε πάντα καλά ο μπαγάσας.
Εκείνη τη βραδιά η κουβέντα ήρθε στις γυναίκες. «Στεφανάκι», μου λέει, «άκου τι έλεγε ο μπαμπάς μου για τις γυναίκες», κι έλαμψε ένα πονηρό γελάκι στην άκρη των χειλιών του.
«Ο χειρότερος άντρας είναι η καλύτερη γυναίκα...»
Σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια. Όχι μόνο για την υπερβολή, αλλά και για τον τρόπο που το είπε.
Κι εκεί που γελάγαμε, ο φίλος μου άρχισε να κλαίει. Ήρεμα στην αρχή, πιο έντονα μετά, με λυγμούς στο τέλος. Δεν είχα ιδέα γιατί έκλαιγε. Ούτε ήξερα πώς να αντιδράσω. Σεβάστηκα το φίλο μου και τη στιγμή και τον άφησα να ξεσπάσει.
«Τι έγινε, ρε Μπάμπη;» τον ρώτησα στο τέλος.

«Ο πατέρας μου, ρε. Δεν τον έχω πια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά πριν χρόνια. Κι εγώ ο μαλάκας δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπάω. Μόνο όταν έφυγε κατάλαβα το μεγαλείο του».
Είχα μείνει να κοιτάω το φίλο μου και να πονάω κι εγώ μαζί του. Τα ’χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή. Και τους γονείς μας μαζί. Και δεν είναι. Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα "χρωστούμενα". Κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ. Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα. Να τους παίρνεις αγκαλιά. Μην τη φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς. Έχουν κάνει τόσα για σένα. Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω. Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν. Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν. Να τους τα συγχωρείς.

Τα έκαναν κι οι γονείς τους. Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.
Και θα έρθει μια μέρα και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν
κι αυτά στη δική τους αγκαλιά. Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.
Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου.
Γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.

Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο.
Να το ανοίγεις. Μην το πετάς.
Η Ζωή η ίδια είναι είναι Δώρο.
Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς...

Από τον Στέφανο Ξενάκη...Συγγραφέα, αφοσιωμένο στην αυτογνωσία, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη.

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 46123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα ’ρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις
18/10FunKahdafi...7 χρόνια μετά την πτώση του
7/10"Ωδή στη ζωή"...