Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


442 αναγνώστες
Τετάρτη, 29 Μαΐου 2019
14:45

Η "Πολίτικη Κουζίναείναι ενα αισθησιακό πικάντικο ταξίδι και παιχνίδι γεύσεων και αισθήσεων, διανθισμένο με διάφορες μυρωδιές μπαχαρικών και καλογουστων αρμονικων ηχων που σε τυλίγουν! 
Τα μπαχαρικά και οι ιδιότητές τους έχουν μια δύναμη απόκοσμη κι ακαταμάχητη,
αφήνοντας χώρο σ΄όλες τις αισθήσεις, να την ανακαλύψουν..

 

Ε, η "πολιτική κουβέντα" δέν είναι έτσι, απλά μπορεί να γίνει και στην κουζίνα!     

 

 

2039, λιγες μερες πριν την πρωτοχρονια της νεας δεκαετιας, κοντα στην θαλπωρη του τζακιου με ενα ποτηρακι κοκκινο κρασι που εχει συστησει χρονια τωρα ο οικογενειακος γιατρος, σαν φαρμακο για πασα νοσο, ιδιαιτερα  της καρδιας και των γειρατιων... 

 ...Παππους πια, συζητας με τα εγγονια σου και μαθαινεις πολλα, πολλα καινουρια πραγματα και γεγονοτα που σε κανουν κι απορεις... μαθαινεις οτι καμια χιλιαδα αχρειων καρεκλοκενταυρων...((που εσυ πληρωνες το "νοικι" τους με την ψηφο σου για να μενουν σε κεινο το μεγαλο και παλιο κτιριο που απεξω καθονται κατι ψηλοι με μινι και περιεργα παπουτσια και τους φωτογραφιζουν  κατι ξανθιες με μινι κι αυτες))...ειναι στην συνταξη οπως κι εσυ, αλλοι συνεχιζουν να δουλευουν  κανοντας αλλες δουλειες πια, οσοι ζουν ακομη, αφου οταν τους εδιωξαν απο κεινο το μεγαλο σπιτι πανω απο την πλατεια, αρκετοι δεν ειχαν κανει  τα κουμαντα τους, τα παιδια τους ακολουθησαν κι αυτα αλλα επαγγελματα, τουριστικου προσανατολισμου κυριως, αλλα με πτυχιο απαραιτητα πλεον, γιατι περασαν ανεπιστρεπτι οι εποχες που δηλωνες σερβιτορος επειδη ειχες καθαρα και κομμενα νυχια και επιανες οχτω πιατα στο ενα χερι...   

 

 

...Καποιοι απ' αυτους πληροφορεισαι μετ' εκπληξεως πως ειχαν κλιση προς τον  αγροτουρισμο, τον οποιο και γνωρισαν, αλλα μεσα απο τις αγροτικες φυλακες. Στο μεταξυ το μεγαλο στενομακρο εκεινο κτιριο δεν υπαρχει πια οπως το ηξερες, αλλα ειναι ενας απο τους καλυτερους ευρωπαικους Hitech συναυλιακους και εκθεσιακους χωρους, (τυφλα ναχει το Badminton Theater που ηξερες εσυ)... και τελος το αποκορυφωμα ολων... 

   Δε γινονται εκλογες πια...δεν υπαρχουν ρουσφετια, δεν υπαρχει βουλευτικη ασυλια,  συμμετεχουν ολοι στα κοινα, παιρνουν ομοφωνα αποφασεις για καθε σοβαρο ζητημα που προκυπτει και δεν κλεβει κανεις το κρατος γιατι εχουν καταλαβει πια οτι ειναι σα να κλεβουν την τσεπη τους, το ιδιο τους το σπιτι.     

   Δεν εκλεγουν αντιπροσωπους για να αποφασιζουν στο ονομα τους, αλλα παιρνουν οι ίδιοι αποφάσειςνομοθετικου και εκτελεστικου περιεχομενου, συμμετεχοντας σε πρωτοφανη κλιμακα. Ποτε μεχρι τωρα τοσο πολλοι ανθρωποι δεν ειχαν περασει τοσο χρονο αυτοκυβερνωμενοι.    

   Επιτελους το μοναδικο και εξαιρετικου ενδιαφεροντος πειραμα της "Αμεσης Δημοκρατιας" των Αθηνων του Σολωνα, εχει παρει  σαρκα και οστα.  

     

Μα ειναι δυνατον αναρωτιεσαι? Αυτα ποτε δεν εγιναν πραξη!!! 

 

 

-Ναι παππου! στα χρονια σου δεν εγιναν, τωρα ομως η εξουσία πηγάζει και ασκείται από το λαό, που καποιες φορες κυβερνα μεσω αντιπροσωπων και αλλες με καθολικη συμμετοχη των πολιτων στις αποφασεις των συνελευσεων. Μα καλα ουτε τον ορο δημοψηφισμα δεν χρησιμοποιουσατε στα χρονια σου?  Ωρες ειναι να μου πεις οτι δεν ξερεις και οτι η λεξη Δημοκρατια ειναι συνθετη, απο τις λεξεις "Δήμος" και "Κράτος".

-ΚράτοςΔήμος?   χμμμ...                                                                               

 

-Δημοψήφισμα? Τι ειπες τωρα? Ενα ηταν και το θυμαμαι σαν χτες...

 

 

...Ντριννννννν !!!

-Που βρισκομαι?  Που ειναι τα παιδια? Κρυο κανει! Εσβησε το τζακι? Μα καλά, πόσες ώρες κοιμόμουν?

...Ντριννννννν !!!

-Ποιος ειναι?

-Απο τον Δήμο ειμαστε !!!  Να μην παρκαρετε αυριο γιατι θα  γινονται εργασιες στον δρομο σας. Θα περασει το φυσικο αεριο...

 

Το σχόλιό σας
543 αναγνώστες
Πέμπτη, 9 Μαΐου 2019
09:08

...Τα δύο κόμματα που μέχρι τώρα βρίσκονταν σε κώμα, συνήλθαν απ΄το λήθαργο, άρχισαν τις πυρετώδεις διαβουλεύσεις και όλοι μαζί φουριόζοι, (βασικοί και αναπληρωματικοί), οργώνουν την απομακρυσμένη επαρχία, (όχι τα χωράφια φυσικά, αλλά τα καφενεία των χωριών), τις λαϊκές αγορές, ιχθυόσκαλες, παζάρια, τσιπουράδικα, αθλητικές εκδηλώσεις, παραλίες λουομένων...

 Έτσι, μεσημέρι Κυριακής, ο Αlexis με τον Κούλη, (ναι, με τα υποκοριστικά βεβαίως βεβαίως, αφού δε λένε να μεγαλώσουν), μετά από τηλεφωνική συνενόηση, βγαίνουν με τα παρεό, τα σαλβάρια και τα μαγιό τους στην κοντινή πλαζ της Βούλας, (άσχετα αν εκεί λούονται κυρίως τριτοκοσμικοί που δεν ψηφίζουν...η παραλία να 'ναι κοντά) κι αρχίζουν τη βόλτα τους στην αμμουδιά. 

 

Καθώς περνάει η ώρα και νιώθουν άγνωστοι μεταξοί αγνώστων αφού κανείς δεν τους έχει αναγνωρίσει κι ετοιμάζονται να φύγουν, ακούγεται μια φωνή:

-"Κε Αlexis - Κε Κούλη;" ... 

   Γυρίζουν έκπληκτοι και βλέπουν ένα μικρό αγοράκι να παίζει μόνο του με την άμμο και το κουβαδάκι του φτιάχνοντας ανθρωπάκια.

- Α! γεια σου ρε αγόραρε. "Τι φτιάχνεις εδώ; ", λέει ο Κούλης.

- "Φτιάχνω πολιτικούς αρχηγούς", λέει το αγοράκι.

 Κορδώνονται και οι δύο από χαρά και τον ρωτάει τώρα ο Αlexis...
- "ΜΠΡΑΒΟ αγόρι μου! Και με τι τους φτιάχνεις";

- "Με άμμο, νερό και σκατά", λέει το παιδί.

- "Τι είπες ρε βρωμόπαιδο", λέει ο Κούλης εξοργισμένος.

 "Λοιπόν κακομοίρη μου αύριο θα ξαναπεράσουμε από δω" του λέει ο Αlexis. "Αν σε ξαναδώ να μου πεις ότι φτιάχνεις πολιτικούς αρχηγούς με σκατά, θα σε μαλώσω και μάλιστα πάρα πολύ άσχημα. Τ' ακούς;"

- "Καλά, μη θυμώνεις" λέει ο πιτσιρικάς.

   Την άλλη μέρα λοιπόν ξανάρχονται κι οι δυο, καμαρωμένοι και κορδωμένοι και  βλέπουν πάλι τον μικρό με τον κουβά.

 - "Δε μου λες ρε, τι φτιάχνεις, για λέγε!", ρωτάνε κι οι δυο με μια φωνή. 

- "Φτιάχνω πυροσβέστες", λέει το παιδί.

- "Α... Και με τι τους φτιάχνεις;"

- "Με άμμο και νερό", λέει το παιδί.

- "Και γιατί δεν βάζεις και σκατά;", ξαναρωτάνε με μια φωνή !

- "Προσπάθησα, αλλά μου ξαναβγαίνανε πολιτικοί αρχηγοί", λέει ο μικρός.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
352 αναγνώστες
Σάββατο, 27 Απριλίου 2019
10:43

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
555 αναγνώστες
Κυριακή, 7 Απριλίου 2019
11:02

Ο δρόμος των δακρύων είναι, κατά τον Χόρχε Μπουκάι, ο πιο σκληρός από τους "δρόμους αυτούς". Τα δύσβατα μονοπάτια του πόνου, του πένθους και των απωλειών, είναι απολύτως απαραίτητα προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε τον εαυτό μας, τί έχει αξία στη ζωή και να νιώσουμε την ολοκλήρωση. 

Η αυτονομία, ο έρωτας, ο πόνος, η πνευματικότητα και η ευτυχία είναι οι πέντε δρόμοι τους οποίους πρέπει να διανύσουμε μέσα από προσωπικές εμπειρίες. Γιατί δεν μπορούμε να συνεχίσουμε αν δεν αφήσουμε πίσω αυτό που δεν είναι πια εδώ μαζί μας. Είναι ο μόνος τρόπος να προχωρήσουμε.

Οι απώλειες αυτές αποτελούν μέρος της ζωής μας. Είναι σταθερές καθολικές και αναπόδραστες, και τις χαρακτηρίζουμε «απαραίτητες», γιατί μέσα απ’ αυτές μεγαλώνουμε.

"Το πένθος...πονάει
Αντισταθμίζει, αλλά δεν αποτρέπει 
Γλυκαίνει, αλλά δεν διαγράφει 
Ενθαρρύνει να συνεχίσεις 
Αλλά δεν εξαφανίζει τον πόνο
."

Όσο και να μας αγαπάει η μητέρα μας, κάποτε θα μας αφήσει, όπως κι εμείς εκείνη, δεν θα έχουμε ποτέ την αποκλειστικότητα στην αγάπη των γονιών μας.

Δημιουργώντας πεποιθήσεις, βεβαιότητες για κάποια πράγματα που θεωρούμε ότι θα μας συμβούν, τα προκαλούμε. Αν οι σκέψεις μας είναι αρνητικές, τότε μπλοκάρουμε, καταστρέφουμε τη ζωή μας.

Αυτό που μας πλήγωσε δεν θεραπεύεται πάντοτε μ’ ένα φιλί.

Θα πρέπει να δεχόμαστε την αγάπη που είναι ανάκατη με μίσος, και το καλό που έχει μέσα του κάτι κακό.

Ο πατέρας (ή η μητέρα) σου δεν πρόκειται να σε παντρευτούν ούτε κι αν τα κατάφερες να είσαι όπως σε ήθελαν (κι όχι μόνο αυτό, αλλά πιθανότατα δεν εγκρίνουν καθόλου το πρόσωπο που διάλεξες για να τους αντικαταστήσεις στην καρδιά σου).

Κάποιες επιλογές μας περιορίζονται από τη σωματική μας διάπλαση.

Σε όλες τις σχέσεις υπάρχουν προβλήματα και συγκρούσεις.

Οι επιθυμίες των ανθρώπων που αγαπάμε δεν συμπίπτουν πάντοτε με τις δικές μας, μερικές φορές μάλιστα είναι ασυμβίβαστες μεταξύ τους.

Δεν έχει καμιά σημασία πόσο έξυπνοι, ή πόσο προσεκτικοί είμαστε, κάποτε έρχεται η σειρά μας να χάσουμε.

Η ύπαρξη μας σ’ αυτόν τον κόσμο είναι αδυσώπητα εφήμερη. Αυτό πάντως που είναι πιο δύσκολο να δεχτεί κανείς (εγώ τουλάχιστον) και όχι γιατί δεν είναι αλήθεια, είναι ότι…

…Είμαστε εντελώς ανίκανοι να προσφέρουμε στα αγαπημένα μας πρόσωπα την προστασία που θα θέλαμε ενάντια σε κάθε κίνδυνο, σε κάθε πόνο, ενάντια στις ματαιώσεις, τον χαμένο χρόνο, τα γηρατειά και τον θάνατο.

"Αυτό που μπορούμε να κάνουμε για να μην υποφέρουμε "περισσότερο", δεν είναι να αγαπάμε "λιγότερο", αλλά να μάθουμε, όταν φτάνει η στιγμή του αποχωρισμού ή της απώλειας, να μη μένουμε κολλημένοι σ` αυτό που δεν υπάρχει πια. Να χαιρόμαστε τη στιγμή όσο διαρκεί, προσπαθώντας να την κάνουμε όσο γίνεται καλύτερη. Να ζούμε ρισκάροντας κάθε λεπτό της ζωής μας. Τέλος, να μη ζήσουμε αύριο με τη σκέψη στη σημερινή μέρα που ήταν τόσο ωραία, γιατί αύριο θα έχουμε την υποχρέωση να κάνουμε ότι φέρει το αύριο. Και θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε κι αυτό εξίσου ωραίο."

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
814 αναγνώστες
Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2019
11:53

Η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας εορτάζεται στις 8 Μαρτίου κάθε χρόνο ως ημέρα μνήμης των αγώνων του κινήματος για τα δικαιώματα των γυναικών.

Η ιστορία της Παγκόσμιας Ημέρας φτάνει πίσω στο 1857, όταν πραγματοποιήθηκε μεγάλη απεργία από εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, οι οποίες ζητούσαν καλύτερες συνθήκες εργασίας...

...150 χρόνια μετά, ήρθε ο Λαναράς με την ΚΛΩΝΑΤΕΞ, τα ΝΑΟΥΚ, ο ΔΟΥΔΟΣ, ο ΜΟΥΖΑΚΗΣ, η ΕΛΥΦ, ο ΜΑΞΙΜ, τα ΝΑΥΠ, η ΦΙΝΤΟ, η ΤΕΞΤ, ο ΒΑΡΝΗ, ο ΕΠΙΛΚ, η ΦΙΕΡ,  ο ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ που έγινε Αθηναϊκές Συμμετοχές...και πάμε λέγοντας για όσους ξέρουν και θυμούνται...εκείνο το περίφημο πάρτυ του ΄99 που κατέληξε σε hangover των επενδυτών...Σιγα μη χέσω ρε που είχε και κλάδο ΚΛΩΣΤΟΥΦΑΝΤΟΥΡΓΙΑΣ το γαμημένο ΧΑΑ, με τους κινέζους σε πλήρη κάθοδο, ΟΥΣΤ ΛΑΜΟΓΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ...

Η πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας γιορτάστηκε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή και το 1975 από τα Ηνωμένα Έθνη.

Παραδοσιακά, αυτή η μέρα αποτελεί φόρο τιμής στα γεγονότα της 8 Μαρτίου 1857. Ενώσεις για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και ακτιβιστές διαδηλώνουν σε όλο τον κόσμο με σκοπό να κάνουν γνωστά τα αιτήματά τους για τη βελτίωση της θέσης των γυναικών.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 48123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις