Απουσία ψάλτου...βηξ
Ελευθερία επιλογής, αίσθησης και συμπεριφοράς, αποφασίζοντας «ανθυγιεινά», κόντρα στις απαγορεύσεις των «ειδικών», των προκαταλήψεων και των συμβάσεων...
Λίγα λόγια για εμένα
Μετά την κουρασμένη βιασύνη των τελευταίων τρένων, τίποτα δεν κινείται. Μένει μόνο το πρόσωπό σου στο Noo Awlins κι ’ναι δύσκολο με τόση μοναξιά να κλείσεις τα μάτια χωρίς ν' αμφιβάλλεις ότι υπάρχεις. Παράλογη αυτή η γλώσσα της φωτιάς που σκίζει τον ορίζοντα κι επεκτείνεται αδάμαστη στις καρδιές. Πολύμορφη και πληγή που εκρήγνυται και φαίνεται το βεβιασμένο χαμόγελο μιας θρυμματισμένης μάσκας. Μόνη η πόλη μεταμφιέζεται σ’ ανατριχίλα, τα μάτια της σε σημαδεύουν ίσια και τυφλά... όπως ένα αποτύπωμα δοντιών που ξεχνιέται στους ώμους. Μετά το αλκοόλ είναι το αίμα που γυμνώνει τα χείλη, γιατί έρχεται η νύχτα. Γιατί φτάνει ο θάνατος σ' ένα λυγισμένο μπράτσο... για να σ' αφήσει μόνο σου με τα χρόνια σου... ...Θλιμμένο απ' τα λιόδεντρα, καθώς το French Quarter μισοκλείνει τα παράθυρά του, κι ο χρόνος ένα αεράκι, που κανείς πια δεν θυμάται.
(διαβάστε περισσότερα)
***********
Σύνδεσμοι


555 αναγνώστες
Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018
10:22

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΗΜΟΥΝ 5η ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ. Το θυμάμαι όμως σαν
να ’ναι τώρα. Στο βιβλίο της Φυσικής. Οι περισσότεροι άνθρωποι λέει, βλέπουν. Ελάχιστοι όμως παρατηρούν. Τότε δεν κατάλαβα τι εννοούσε.
Στην πορεία κατάλαβα. Έμαθα κι εγώ να παρατηρώ. Έμαθα
να φωτογραφίζω με τα μάτια. Κυρίως όμως με την ψυχή. Αυτά
που συνήθως αποκαλούμε μικρά: το ηλιοβασίλεμα, το λουλούδι, το χαμόγελο, το νεύμα. Έμαθα να βλέπω την ομορφιά παντού. Ακόμα και μες στην ασχήμια.
Έμαθα να τη μοιράζομαι. Μαζί και τη ζωή. Να την ενώνω με τις ζωές των άλλων. Και να γινόμαστε ένα. Σαν τις φλόγες των κεριών τη Μεγάλη Βδομάδα. Και τότε κατάλαβα ότι αυτός είναι ο δικός μου σκοπός.

Μετά έμαθα να τολμώ. Ν’ αναμετριέμαι με τον εαυτό μου.
Με τους φόβους μου. Με τα πιστεύω μου. Με το βόλεμά μου.
Έμαθα να δραπετεύω απ’ το κελί μου. Κάθε μέρα. Κάθε ώρα.
Κάθε στιγμή. Να ελευθερώνομαι απ’ τα δικά μου δεσμά.
Μετά έμαθα να επιλέγω. Έμαθα ότι εγώ επιλέγω. Έμαθα να ’χω το κεφάλι ψηλά. Να φοράω το χαμόγελό μου. Να λέω την αλήθεια μου. Να μοιράζομαι τον καλό το λόγο. Να βουτάω τη γλώσσα στο μυαλό. Να δουλεύω σκληρά για τ’ όνειρό μου. Έμαθα ότι η ζωή δε θα μου χαριστεί. Έμαθα ότι εγώ θα την κερδίσω. Μέρα με τη μέρα. Λεπτό με το λεπτό.

Ένας αγαπημένος θείος μου έλεγε ότι το φαΐ διαρκεί όσο το ’χεις μες στο στόμα. Γι’ αυτό να το μασάς καλά. Άμα το καταπιείς, πάει, χάθηκε. Έτσι κι η ζωή. Έμαθα να τη μασάω καλά. Και να την απολαμβάνω. Σαν το φαΐ της μάνας μου. Που μοσχοβολούσε όλο το σπίτι. Έμαθα να μην την τρώω στο πόδι. Έμαθα να είμαι εκεί.

Μια μέρα, λέει, ένας αγρότης έσκαβε. Κάποια στιγμή χτύπησε η αξίνα πάνω σε κάτι σκληρό κι έσπασε. Ο αγρότης θύμωσε. Μετά όμως έσκαψε να το βρει. Ήταν ένα κουτί. Το άνοιξε. Μέσα είχε ένα θησαυρό. Έμαθα λοιπόν να το ανοίγω το κουτί.
Ακόμη κι αν δε μ’ αρέσει το περιτύλιγμα. Έμαθα ότι τα καλύτερα δώρα έρχονται σε άσχημα περιτυλίγματα. Έμαθα ότι η ζωή η ίδια είναι ένα Δώρο.

Τέλος, έμαθα να αποδέχομαι τα φάλτσα μου. Έμαθα να τα σέβομαι και να τ’ αγαπώ. Μαζί τους κι εμένα. Εκεί ήταν το δικό μου το κλειδί. Αντί να επιδιώκω λιγότερα λάθη, αφέθηκα να κάνω περισσότερα. Και τότε έκανα λιγότερα.

«Όλα είναι μες στη ζωή, ρε παιδιά. Ένα είναι όλα. Εμείς οι άνθρωποι μόνο, τα ξεχωρίζουμε σε “καλά” και “κακά”. Βροχή και λιακάδα είναι ένα. Ζωή και θάνατος ένα. Αγάπη και φόβος ένα. Θάλασσα και βουνό ένα. Μπουνάτσα και φουρτούνα ένα. Μετά τη λιακάδα έρχεται το μπουρίνι. Μετά το καλοκαίρι
ο χειμώνας. Μετά το καλό έρχεται το κακό. Παλιά μου άρεσαν τα μισά. Τώρα πια μου αρέσουν όλα».

Παλιά δε μιλούσα. Τα κρατούσα μέσα μου. Και δεν έκανα καλό σε κανέναν. Πρώτα σε μένα. Είναι πολύ πικρό να νιώθεις λίγος. Ότι δεν αξίζεις. Ότι δε σ’ ακούει κανείς. Ούτε καν εσύ.
Το ’χω νιώσει βαθιά στο πετσί μου. Αλλά ούτε για τον άλλο δεν είναι καλό. Δεν του δίνεις την ευκαιρία του ν’ αλλάξει. Μην ξεχνάς όμως να του μιλάς όμορφα. Και στον εαυτό σου όμορφα να μιλάς. Αυτά πάνε πακέτο, βλέπεις.
Θάρρος το λένε και θ’ αλλάξει τη ζωή σου. Ειδικά αν μεγάλωσες κι εσύ με τη ρετσινιά του καλού παιδιού. Ξεφορτώσου την.

ΤΙΜΑ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΣΟΥ

Είναι φίλος από τη Θεσσαλονίκη. Δυο μέτρα λεβέντης. Παλιά τρώγαμε έξω κάθε φορά που κατέβαινε Αθήνα. Οι δυο μας. Τα τσούζαμε και λίγο. Μετά από το κρασί έβγαιναν πάντα οι αλήθειες.
Είχε έναν αφοπλιστικό τρόπο να σε καθηλώνει όταν έλεγε κάτι. Και το ’λεγε πάντα καλά ο μπαγάσας.
Εκείνη τη βραδιά η κουβέντα ήρθε στις γυναίκες. «Στεφανάκι», μου λέει, «άκου τι έλεγε ο μπαμπάς μου για τις γυναίκες», κι έλαμψε ένα πονηρό γελάκι στην άκρη των χειλιών του.
«Ο χειρότερος άντρας είναι η καλύτερη γυναίκα...»
Σκάσαμε κι οι δύο στα γέλια. Όχι μόνο για την υπερβολή, αλλά και για τον τρόπο που το είπε.
Κι εκεί που γελάγαμε, ο φίλος μου άρχισε να κλαίει. Ήρεμα στην αρχή, πιο έντονα μετά, με λυγμούς στο τέλος. Δεν είχα ιδέα γιατί έκλαιγε. Ούτε ήξερα πώς να αντιδράσω. Σεβάστηκα το φίλο μου και τη στιγμή και τον άφησα να ξεσπάσει.
«Τι έγινε, ρε Μπάμπη;» τον ρώτησα στο τέλος.

«Ο πατέρας μου, ρε. Δεν τον έχω πια στη ζωή μου. Έφυγε ξαφνικά πριν χρόνια. Κι εγώ ο μαλάκας δεν πρόλαβα να του πω πόσο τον αγαπάω. Μόνο όταν έφυγε κατάλαβα το μεγαλείο του».
Είχα μείνει να κοιτάω το φίλο μου και να πονάω κι εγώ μαζί του. Τα ’χουμε δεδομένα τα πράγματα στη ζωή. Και τους γονείς μας μαζί. Και δεν είναι. Μια ωραία πρωία την κάνουν και μένουμε με τα "χρωστούμενα". Κι όλα αυτά που θέλαμε να τους πούμε και δεν είπαμε ποτέ. Εάν οι δικοί σου γονείς ζουν, τράβα να τους δεις. Σήμερα.

Το σύμπαν δεν κρατάει καθυστερήσεις όταν έρχεται η ρημάδα η ώρα. Να τους παίρνεις αγκαλιά. Μην τη φοβάσαι.
Και να τους λες πόσο τους αγαπάς. Έχουν κάνει τόσα για σένα. Μόνο όταν κάνεις παιδιά θα καταλάβεις πόσα.
Χωρίς να σου ζητήσουν τίποτα πίσω. Μόνο να τους αγαπάς.
Αυτό θέλουν. Και να τους το δείχνεις.
Και τα λάθη με καλή πρόθεση τα έκαναν. Να τους τα συγχωρείς.

Τα έκαναν κι οι γονείς τους. Θα τα κάνεις κι εσύ με τα παιδιά σου.
Και θα έρθει μια μέρα και σ’ το εύχομαι, που θα σε πάρουν
κι αυτά στη δική τους αγκαλιά. Για να σε συγχωρέσουν.

Να τους αγαπάς τους γονείς σου, ρε.
Σαν τα παιδιά σου.
Αν δεν υπήρχαν οι γονείς σου, δε θα υπήρχαν τα παιδιά σου.
Γιατί απλά δε θα υπήρχες εσύ.

Κάθε μέρα είναι ένα Δώρο.
Να το ανοίγεις. Μην το πετάς.
Η Ζωή η ίδια είναι είναι Δώρο.
Να τη ζεις. Μην την προσπερνάς...

Από τον Στέφανο Ξενάκη...Συγγραφέα, αφοσιωμένο στην αυτογνωσία, την αυτοβελτίωση και την προσωπική εξέλιξη.

 

Το σχόλιό σας
658 αναγνώστες
2 σχόλια
 Όλα τα σχόλια για το άρθρο
Τρίτη, 10 Ιουλίου 2018
20:42

Στην λατινική Νότιο Αμερική, ζεί και βασιλεύει το Ελληνικό Πνεύμα! Στην Ουρουγουάη υπάρχουν χιλιάδες Ουρουγουανοί οι οποίοι ομιλούν...άπταιστα Ελληνικά και πολλοί απο αυτούς...Αρχαία Ελληνικά. Στην Ουρουγουάη συμβαίνει το παράδοξο φαινόμενο να υπάρχουν πάνω από 3.000 Έλληνες μετανάστες αλλά και διπλάσιος αριθμός Ουρουγουανών που μιλούν ελληνικά. Σε αυτή τη μικρή χώρα της Λατινικής Αμερικής οι πολίτες της δεν είναι απλά φιλέλληνες, είναι ελληνολάτρες. 

Σε πρόσφατη έρευνα της Eurostat το μεγαλύτερο ποσοστό των ερωτηθέντων Ουρουγουανών απάντησε ότι πολιτιστικά ταυτίζονται με την Ευρώπη και στην δεύτερη ερώτηση για το ποιά χώρα από την Ευρώπη έρχεται πρώτη στο μυαλό τους, η πλειοψηφία απάντησε: Η Ελλάδα. Η εκπαίδευση στην Ουρουγουάη είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο και από μικρά παιδιά μαθαίνουν για την Ελλάδα. 
Ένα δημόσιο σχολείο στην Ουρουγουάη ονομάζεται Grecia (Ελλάδα). Οι μαθητές είναι όλοι τους παιδιά Ουρουγουανών. Το ίδιο και οι δάσκαλοί τους. Όμως κάθε 25η Μαρτίου και 28η Οκτωβρίου γιορτάζουν σαν Έλληνες. Τραγούδια, θεατρικά, ποιήματα. Να ακούς από αυτά τα μικρά παιδιά τον εθνικό μας ύμνο. 

Μέσα στην πρωτεύουσα της Ουρουγουάης υπάρχουν 23 δρόμοι με Έλληνες αρχαίους φιλοσόφους ενώ υπάρχει η πλατεία της Αθήνας και η πλατεία της Ελλάδaς. Εξω από τη Εθνική Βιβλιοθήκη του Μοντεβιδέο, ένα κτίριο βασισμένο σε Δωρικό ρυθμό έχει απ' έξω, δίπλα στην είσοδο, το άγαλμα του Σωκράτη. Στην παραλιακή ένα πάρκο ονομάζεται Αθήνα και έχει την προτομή του Ομήρου. Ο κεντρικότερος δρόμος της παλιάς πόλης κάτω από το λόφο ονομάζεται Grecia. Ενα από τα ομορφότερα νεοκλασικά κτήρια στο κέντρο της πόλης στην πρόσοψή του γράφει: Αθηναίος. Σε όλα τα βιβλιοπωλεία θα βρεις βιβλία ελλήνων συγγραφέων και ποιητών. Ακόμη και στα πολύ μικρά. 

Η Ουρουγουάη είναι μια απο τις μικρότερες χώρες της Νότιας Αμερικής. Ειναι λίγο μεγαλύτερη σε έκταση από την Ελλάδα έχει πληθυσμό περίπου 3.500.000 και βρίσκεται ανάμεσα στην Αργεντινή και την Βραζιλία.
Λόγω του μικρού της μεγέθους δεν έχει την οικονομική η πολιτική δύναμη των γειτόνων της σε διεθνές επίπεδο. Όταν όμως συγκρίνει κανείς στοιχεία που έχουν πραγματικές επιπτώσεις στην ζωή των πολιτών παρατηρεί οτι ξεπερνάει τις υπόλοιπες χώρες της Νότιας Αμερικής. 
Μερικά από αυτά είναι η ισότητα, οικονομική και μεταξύ φύλων, τα χαμηλά ποσοστά φτώχειας και διαφθοράς, η μεγάλη εμπιστοσύνη στους θεσμούς· και τα υψηλά ποσοστά αλφαβητισμού. Η ισότητα, η δημοκρατική παράδοση, η εμπιστοσύνη μεταξύ πολιτών-Κράτους και το ασφαλές τραπεζικό της σύστημα, της έχουν δώσει τον χαρακτηρισμό Ελβετία της Αμερικής

Η Ουρουγουάη είναι από τις λίγες χώρες που δεν έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια ως Μακεδονία, είναι μια χώρα που μας υποστηρίζει σε όλα μας τα θέματα. Επιπλέον είναι από τις πρώτες χώρες που αναγνώρισαν το νεοσύστατο Ελληνικό κράτος λίγο μετά την επανάσταση του 1821. Η σημαία της είναι σχεδόν ίδια με την Ελληνική μόνο που αντί για σταυρό έχει έναν χαρούμενο δεκαεξάκτινο ήλιο.

Ο πρόεδρος της Ουρουγουάης, Χοσέ Μουχίκα, αρνείται πεισματικά να ζει στην χλιδή, με παχυλούς μισθούς, πολυτελή αυτοκίνητα και προσωπικούς φρουρούς να τον προστατεύουν.

Ο πολιτικός που έχει κερδίσει τον σεβασμό από την συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών της χώρας του, αποκαλείται συχνά «El Presidente pobre mas» («ο πιο φτωχός πρόεδρος»). Ο μηνιαίος μισθός του Μουχίκα ανέρχεται στα 9.700 ευρώ, αλλά δωρίζει το 90% του μισθού του σε φιλανθρωπικούς σκοπούς και κρατά για τον εαυτό του μόνο 970 ευρώ. «Τι να το κάνω όλο αυτό το ποσό; Οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα», δήλωσε ο πρώην αντάρτης του κινήματος Τουπαμάρος και πασιφιστής σήμερα, ο οποίος δεν διαθέτει τραπεζικό λογαριασμό, δεν έχει χρέη και πρόσφατα δήλωσε σε συνέντευξή του ότι το μοναδικό αντικείμενο που έχει στην ιδιοκτησία του είναι το, αξίας 1400 ευρώ, αυτοκίνητό του: ένα μπλε φολκσβάγκεν «σκαραβαίος», αγορασμένο το 1987 που έχει πάρει τη θέση της… παραδοσιακής προεδρικής λιμουζίνας.

«Με αποκαλούν «φτωχό», αλλά εγώ δεν νιώθω έτσι. Φτωχός είναι όποιος αγωνίζεται να διατηρήσει ένα πολυτελές επίπεδο ζωής, επιθυμώντας διαρκώς ολοένα και περισσότερα υλικά αγαθά» είναι μια χαρακτηριστική φράση που συμπυκνώνει την προσωπική φιλοσοφία του 77χρονου πολιτικού, ο οποίος έχει επιλέξει να μη φρουρείται από αστυνομικούς, ενώ σχεδόν καθημερινά μοιράζει ενημερωτικά φυλλάδια στον δρόμο για να προωθήσει τις κυβερνητικές του πρωτοβουλίες, όπως το 2011 όταν μοίρασε μπροσούρες που καταδίκαζαν τη βία κατά των γυναικών.

Στις ομιλίες του δεν εμφανίζεται ποτέ ντυμένος με ακριβά κοστούμια, αλλά φορά πάντα παλιές μπλούζες και ζακέτες, ενώ στον ελεύθερο του χρόνο του αρέσει να απολαμβάνει τη συντροφιά του σκύλου του, της Μανουέλα.

Ζει σε ένα αγρόκτημα που ανήκει στην γυναίκα του, Λουσία Τοπολάνσκι, η οποία είναι μέλος της Γερουσίας και, όπως ο σύζυγός της, έτσι και εκείνη δωρίζει μέρος του μισθού της σε κοινωφελή ιδρύματα.

«Ζω σε ένα αγρόκτημα στο Μοντεβιδέο με τη γυναίκα μου και τον αγαπημένο μου σκύλο. Εχω ό,τι χρειάζομαι. Δεν θέλω κάτι παραπάνω από αυτό. Η συντροφιά των αγαπημένων μου προσώπων δεν αγοράζεται με χρήματα! Με αυτά μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο για κάποιους άλλους ανθρώπους στη χώρα μου», λέει ο Μουχίκα, που εκλέχθηκε το 2009 κι είναι πρόεδρος της Ουρουγουάης από την 1 Μαρτίου του 2010.

Για τον ίδιο, το μεγαλύτερο διεθνές πρόβλημα είναι η συνέπειες της υπερκατανάλωσης στο περιβάλλον. «Διαθέτει αυτός ο πλανήτης αρκετούς πόρους ώστε επτά ή οκτώ δισεκατομμύρια άνθρωποι να έχουν ανάλογο επίπεδο κατανάλωσης και δημιουργίας απορριμμάτων με εκείνο των πλούσιων κοινωνιών; Αυτό το επίπεδο υπερκατανάλωσης είναι που καταστρέφει τον πλανήτη» τονίζει.

Ο «πιο φτωχός πρόεδρος» έχει περάσει 14 χρόνια στη φυλακή την περίοδο της δικτατορίας στη χώρα, ενώ τον έχουν πυροβολήσει έξι φορές. Δεν μετανιώνει για τις επιλογές του: «έζησα φτωχά και ταπεινά, με λίγα, το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου. Μπορώ να ζήσω άνετα κι ωραία με όσα έχω τώρα».

O Μουχίκα, σε μια προσπάθεια να καταπολεμήσει το λαθρεμπόριο ναρκωτικών, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της Ουρουγουάης, έχει νομιμοποιήσει τη χρήση ινδικής κάνναβης για προσωπική χρήση, μέτρο που για την ώρα δείχνει να αποδίδει καρπούς. «Η χρήση κάνναβης δεν είναι το πιο ανησυχητικό πρόβλημα. Το αληθινό πρόβλημα είναι η παράνομη διακίνηση των ναρκωτικών, ο τεράστιος τζίρος και η εγκληματικότητα που την συνοδεύουν», επισημαίνει.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1021 αναγνώστες
Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018
14:01

 

Ευχές για όλους τους πατεράδες μας, τυχεροί όσοι τους έχουμε ακόμη κοντά μας...Καλά να 'ναι εκεί που είναι, όσοι από αυτούς έφυγαν...Πατέρα σε αγαπώ και σε ευχαριστώ για όλα...

 

 

 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
1980 αναγνώστες
Τετάρτη, 2 Μαΐου 2018
12:21

Πάρτε μολύβι και χαρτί και καταγράψτε τις απαντήσεις σας. Ύστερα, δείτε τι σημαίνουν με βάση το βιβλίο του Σίγκμουντ Φρόυντ «Γενική Εισαγωγή στην Ψυχανάλυση» (A General Introduction to Psychoanalysis).

 
1. Βλέπετε τη θάλασσα. Τι αισθάνεστε;
2. Περπατάτε στο δάσος και κοιτάζετε κάτω στο έδαφος. Τι βλέπετε; Τώρα καταγράψτε το αίσθημα που νιώσατε.
3. Παρακολουθείτε τους γλάρους που πετούν πάνω από το κεφάλι σας. Πώς αισθάνεστε;
4. Κοιτάζετε άλογα που τρέχουν. Ποια είναι τα συναισθήματά σας;
5. Είστε στην έρημο και υπάρχει ένας τοίχος μπροστά σας. Δεν μπορείτε να δείτε το τέλος του. Υπάρχει μια μικρή τρύπα στον τοίχο. Βλέπετε μια όαση μέσα από αυτό. Τι θα κάνετε;
6. Καθώς περιπλανιέστε στην έρημο, ξαφνικά βρίσκετε μια κανάτα γεμάτη με νερό. Ποιες είναι οι ενέργειές σας;
7. Χάνεστε στο δάσος μέσα στη νύχτα. Ξαφνικά βρίσκετε ένα σπίτι με φώτα. Σκεφτείτε τι θα κάνετε.
8. Βρίσκεστε μέσα στην ομίχλη και δεν μπορείτε να δείτε τίποτα. Ποιο είναι το πρώτο πράγμα που θέλετε να κάνετε;

 


Τι σημαίνουν οι απαντήσεις σας;
 
1. Αυτή είναι η στάση σας για τη ζωή, τα συναισθήματα και τις επιθυμίες σας.
2. Αυτός είναι ο τρόπος που αισθάνεστε για την οικογένειά σας.
3. Η στάση σας απέναντι στις γυναίκες.
4. Η στάση σας απέναντι στους άνδρες.
5. Αυτή είναι η στρατηγική σας για την επίλυση προβλημάτων.
6. Έτσι επιλέγετε τον σεξουαλικό σας σύντροφο.
7. Η ετοιμότητά σας για το γάμο και την έναρξη οικογένειας.
8. Η στάση σας απέναντι στον θάνατο.

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
653 αναγνώστες
Τρίτη, 10 Απριλίου 2018
12:28

Δύο άνδρες, και οι δύο σοβαρά άρρωστοι, έμεναν στο ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Ο ένας άντρας από τους δυο ήταν συνεχώς καθηλωμένος στο κρεβάτι του. Στον άλλο άντρα οι γιατροί του επέτρεπαν να σηκώνεται από το κρεβάτι του για μια ώρα κάθε απόγευμα, να πηγαίνει στο μοναδικό παράθυρο του θαλάμου που βρίσκονταν δίπλα του και να χαζεύει για λίγο την ζωή έξω από το νοσοκομείο.
 
Οι δυο άνδρες μιλούσαν για ώρες. Μιλούσαν για τις οικογένειες τους, για τα σπίτια τους, για τις δουλειές τους, για τη θητεία τους στο στρατό.
 
Κάθε απόγευμα, όταν ο ένας άνδρας σηκώνονταν και πήγαινε στο παράθυρο, περνούσε την ώρα του περιγράφοντας στον συγκάτοικο του όλα όσα μπορούσε να δει έξω από το παράθυρο.
 
Μέρα με τη μέρα ο καθηλωμένος άνδρας άρχισε να ζει περιμένοντας αυτές τις περιόδους της μίας ώρας όπου με την φαντασία του μπορούσε να δει για λίγο και αυτός έξω από τους τέσσερις άψυχους τοίχους του δωματίου του.
 
Το παράθυρο έβλεπε σε ένα πάρκο με μια όμορφη λιμνούλα. Πάπιες και κύκνοι έπαιζαν στα νερά ενώ παιδιά αρμένιζαν τα καραβάκια τους. Ερωτευμένοι νέοι περπατούσαν χέρι-χέρι ανάμεσα σε κάθε χρώματος λουλούδια ενώ κάπου στο βάθος αχνοφαίνονταν τα πρώτα σπίτια της πόλης.
 
Καθώς ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε ότι έβλεπε με μεγάλη λεπτομέρεια, ο άνδρας στο άλλο μέρος του δωματίου έκλεινε τα μάτια του και σχημάτιζε τις εικόνες στο μυαλό του με την φαντασία του.
 

Ένα ζεστό απόγευμα, ο άνδρας στο παράθυρο περιέγραφε μία παρέλαση που περνούσε.
 
Αν και ο άλλος άνδρας δεν μπορούσε να ακούσει τη φιλαρμονική, μπορούσε να τη δει μέσα από τα μάτια του άλλου. Πέρασαν μέρες, εβδομάδες, μήνες ώσπου ένα πρωί, μια νοσοκόμα που ήρθε για να τους φέρει τα φάρμακα βρήκε νεκρό τον άνδρα που μπορούσε να σηκωθεί από το κρεβάτι του. Είχε πεθάνει ειρηνικά στον ύπνο του.
 
Ξαφνιάστηκε και κάλεσε τους θεράποντες ιατρούς να πάρουν το νεκρό του σώμα.
 
Μόλις ο άλλος άντρας θεώρησε ότι ήταν σωστό, ρώτησε τη νοσοκόμα αν θα μπορούσε να μεταφερθεί τώρα αυτός στο κρεβάτι δίπλα στο παράθυρο.
 
Η νοσοκόμα ευχαρίστως έκανε την αλλαγή και αφού σιγουρεύτηκε ότι ήταν άνετα, τον άφησε μόνο του. Αυτός σιγά σιγά και επώδυνα, στήριξε το σώμα του στον ένα του αγκώνα και ανασήκωσε το πρόσωπο του για να δει για πρώτη φορά τον πραγματικό κόσμο εκεί έξω.
 
Αυτό που αντίκρισε, δεν ήταν αυτό που περίμενε. Δεν είδε ούτε πάρκο, ούτε λιμνούλα αλλά ούτε και ζευγάρια να περπατούν χέρι χέρι.
 
Αυτό που είδε ήταν μόνο ένας λευκός τοίχος.

Ο άνδρας φώναξε τη νοσοκόμα και την ρώτησε πως ο πεθαμένος συγκάτοικος του μπορούσε και του περιέγραφε τόσο όμορφες εικόνες, ενώ το παράθυρο έβλεπε σε τοίχο.
 
Η νοσοκόμα του απάντησε ότι ο άνδρας που πέθανε ήταν τυφλός και δεν μπορούσε να δει ούτε καν αυτόν τον τοίχο. Του είπε: «Ίσως ήθελε απλά να σου δώσει δύναμη, κουράγιο. Ίσως ήθελε να σε κάνει να νιώσεις λίγο καλύτερα».
 
Είναι πολύ όμορφο να κάνεις τους άλλους ευτυχισμένους, παρά τη δική σου άσχημη κατάσταση. Η μοιρασμένη λύπη είναι μισή λύπη, αλλά η ευτυχία όταν μοιράζεται, διπλασιάζεται.
 
Αν θέλετε να νιώσετε πλούσιος, καθίστε και μετρήσετε όλα τα πράγματα που μπορείτε να αγοράσετε με τα χρήματα που έχετε στη κατοχή σας. Θα εκπλαγείτε με το πόσα μπορεί να είναι. Έστω και μικρά, έστω και ασήμαντα.
 
Η κάθε μέρα που ζούμε είναι ένα δώρο. Για αυτό ας την αντιμετωπίζουμε με αισιοδοξία...

Το Σήμερα είναι ένα δώρο που ονομάζεται Παρόν.
 

 Εκτύπωση     Αποστολή με e-mail
Σελίδα 1 από 45123456789>Τελευταία»

Σχετικά με το blog
Αφορμή γι' αυτή την ιστοσελίδα πήρα από την περιπλάνησή μου στα διάφορα οικονομικού ενδιαφέροντος blogs (είναι πολύ της μοδός τελευταία), που ανεβάζει ο κάθε οιωνοσκόπος του DOW JONES, χρησμολάγνος του DAX, αλχημιστής των παραγώγων, FTSEδίφης και γυρολόγος των αγορών γενικότερα, που παρ' όλα τα σχόλια, τις γραμμές που τραβάει, τις τιμές-στόχους που αναφέρει, τα στατιστικά στοιχεία που επισυνάπτει, τις αναλύσεις επί αναλύσεων που κάνει, (αναφέρομαι στον ανώνυμο blogger), δεν παραλείπει να τονίσει στο τέλος προσπαθώντας έτσι να καλύψει την άγνοιά του σε βασικά θέματα (το διαπίστωσα ιδίοις όμμασι)...ότι ουδεμίαν σχέση έχει με την τεχνική ανάλυση και τα γραφόμενά του δεν συνιστούν προτροπή...μπλα, μπλα, μπλα... pass the martini mate...
Οι αγορές είναι απρόβλεπτες (γένους θηλυκού άλλωστε)...κι επειδή ο τολμών τις προβλέψεις είναι φυσικό συχνά να διαψεύδεται, αφήνω αυτή τη χαρά στους "επαγγελματίες" του είδους. Σ' αυτόν εδώ τον προσωπικό χώρο έκφρασης, η πόρτα είναι ανοιχτή στο χιούμορ, στην εγκεφαλικότητα, σε κάθε μορφή τέχνης και πολιτισμού, στο "ταξίδι", στην έμπνευση, στην ευρηματικότητα, στην καλή μουσική και στην άποψη...αλλά με άποψη! Τίποτα κακόγουστο και σε υπερβολικές ποσότητες που οδηγούν στον κορεσμό. Καλώς μας βρήκαμε λοιπόν...
Αναζήτηση
Προηγούμενα Άρθρα
Τελευταίες δημοσιεύσεις